ชาตินี้ข้าขอเป็นชายาองค์ชายจอมโฉด Novels & Stories

ชาติชายนั่งกอดอก “ผมจะแต่งงาน แต่ขอแค่จดทะเบียนสมรสได้ไหมครับ ผมไม่อยากให้มันเอิกเกริก” ชายหนุ่มเอ่ยถึงประเด็นสำคัญทันที

บทที่เจ็ด ขอแต่งงาน “องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ ทำเช่นนี้ไม่เหมาะสมนะพ่ะย่ะค่ะ ถึงอย่างไรหรูหนิงก็ยังมีฐานะเป็นพระชายาของอ๋องชิงหนานอยู่ หากมีผู้ใดมาพบเข้า นางจะมีโทษนะพ่ะย่ะค่ะ ขอองค์ชายเห็นใจนางด้วย” องค์ชายสี่ปล่อยมือฉันช้าๆอย่างเสียดาย “หม่อมฉันจดจำสิ่งใดไม่ได้ เลย ขอพระองค์ให้เวลาหม่อมฉันทบทวนความทรงจำของตนเองหน่อยเถอะนะเพคะ”ฉันแสดงสีหน้าน่าสงสารจนชายหนุ่มทั้งสองหน้าเศร้าไปตามๆกัน

"เจ้าเด็กปากพล่อย ลูกชายของข้าแข็งแกร่งดั่งม้าศึก สตรีในจวนเสวี่ยผู้ใดบ้างไม่รู้!" "เหอะ! เรื่องที่เขาไร้กำลังจนต้องพึ่งพายาช่วย สุดท้ายเพราะไม่รู้จักประมาณตนกลายเป็นชายไม่ใช่ชาย ความแข็งแกร่งเช่นนี้ฮูหยินเสวี่ยก็กล้าอวดอ้างหรือ"

“เชอะ! ท่านเป็นใครกัน หรือคิดว่าตัวเองเป็นเทพเซียนชั้นสูงผู้มีคาถาแก่กล้า นึกอยากเสกอะไรมาก็ทำได้อย่างนั้นเรอะ คิดเอาชนะใจข้า! มันไม่ง่ายนักหรอก ข้าขอบอกท่านให้รู้ไว้ตรงนี้เช่นกัน ข้าเป็นบุรุษอกสามศอก ข้ายังอยากหาสตรีมีรูปโฉมงดงามมาเป็นคู่อยู่นะ” “นั่น! เป็นเพราะ เจ้ากำลังฝันเฟื่องอยู่ล่ะสิ ตราบใดที่ข้ายังมีลมหายใจ เจ้าก็อย่าได้หวังไปจากข้า” “เช่นนั้นมาลองดูกัน ระหว่างข้ากับท่าน ผู้ใดกันแน่จะเป็นผู้ชนะ”

ชายหนุ่มหัวใจหล่นวูบ สายตาของนางแสดงออกอย่างชัดเจน “ข้าไม่ได้อยากจะบังคับเจ้า” “ช่างเถิดเพคะ หม่อมฉันก็แค่แม่ครัวที่ติดหนี้มากมาย หากใช้ร่างกายนี้ชดใช้ให้กับท่านอ๋องได้ก็สมควรแล้วเพคะ” “เจียอี ข้าอยากให้เจ้าเป็นชายา มิใช่แค่สาวใช้อุ่นเตียงเสียหน่อย”

หยวนไป๋เยี่ยนถามเสียงเย็น หากจบเรื่องนี้ได้เร็วก็ยิ่งดี เพราะไม่ต้องการให้ภรรยาและมู่ตงติดต่อกันอีกไม่ว่าเรื่องใด “เรียนใต้เท้า ข้าชื่อต้าเจา เป็นชาวบ้านในอี้โจวที่ได้รับการว่าจ้างจากเศรษฐีจางและอดีตนายกองหลี่ให้ปลอมเป็นโจรป่าดักปล้นคนระหว่างเส้นทางหนานอันและอี้โจว เพื่อสร ้างความดีความชอบขอรับ”

อันดาเอ่ยถามลูกสาว และเด็กหนุ่มข้างกายที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ "มีเรื่องเข้าใจผิดนิดหน่อยน่ะครับ ผู้ชายคนนี้เขาเข้าใจผิดน่ะครับ ผมก็เลยโดนลูกหลงเข้า อ๊า ซี๊ด! เจ็บชะมัด" ศิลาแกล้งทำเสียงเจ็บปวด นิ้วเกลี่ยเลือดที่แตกมุมปาก

คนในโรงหมอกวาดสายตาหาคนแปลกหน้าแล้วจึงตอบ "ข้าขอเสียมารยาท เนื่องจากบุรุษผู้นั้นเป็นคนร้ายที่ทางการออกตามหา ขออนุญาตค้นที่แห่งนี้.... หวังว่าแม่นางจะไม่ขัดข้อง" บุรุษหนุ่มผู้นั้นเอ่ยก่อนจะสบเข้าไปในดวงตากลมโตของนาง "พวกท่านมาจากที่ใด" หลิวซีจินถามขึ้นอย่างระวัง

“เหอะ ! เป็นถึงองค์ชายแท้ๆ กลับต้องมาหมอบกราบผู้อื่นมิต่างจากพวกเราเลย มิหนำซ้ำยังคุกเข่าให้คนเป็นน้องชายตัวเองอีก” “นั่นสิ ดูท่าทางขี้ขลาดของเขาสิ มิน่าเชื่อเลยว่าราษฎรแคว้นจิ่นจะยกย่องเชิดชูคนแบบนี้เข้าไปได้อย่างไร”

สือมู่โอดครวญ “อยากแช่น้ำร้อนแล้วเพคะ” “ก็ได้ ๆ” องค์ชายห้าผู้เอาแต่ใจตัวเองกลายเป็นคนว่าง่ายขึ้นมาก