ชาตินี้ข้าขอเป็นชายาองค์ชายจอมโฉด Mga Nobela at Kwento

“ไม่ได้ ข้าจะพาเจ้า กลับแคว้นเว่ยกับข้า เราจะจัดงานแต่งงานขึ้น เจ้าจะได้เป็นพระชายาของข้า” “แคว้นเว่ย พระชายา นี่ท่าน เป็นใครกัน ท่านบอกข้าว่า ท่านเป็นคนแคว้นจ้าว ค้าผ้าไหม พระชายา อะไรกัน” นางยิ่งฟังยิ่งสงสัย ชายผู้นี้ต้องการอะไรกันแน่

ินของบิดาตนเองทำให้แก่เกินวัยไปมาก มองไกลๆ นึกว่าเป็นหญิงเซิ่งหนี่ว์ที่อายุมากแล้ว หน้าตาก็แสนจะธรรมดาจืดชืดยิ่งกว่าอะไร ไม่ได้แต่งเติมให้งดงามเช่นสตรีอื่น แต่องค์ชายห้าเอ่ยขึ้นอีกว่า หากท่านอ๋องรุ่ยหยางตกลงเขาจะยกม้าตัวงามที่เขาได้มาใหม่นั้น ที่ท่านอ๋องบ่นว ่าอยากได้จะขอแลกกับเขา แต่เขามิยินยอมนั้นให้ ท่านอ๋องหันขวับมามององค์ชายห้าทันที เจ้าห้าจะยอมเสียม้าที่หวงแหนยิ่งกว่าอะไรนั่นให้เขา แถมองค์ชายอื่นๆก็บอกว่าจะให้เขาไปเลือกม้าที่ดีที่สุดของตนในคอกด้วยตนเอง จะเลือกตัวไหนก็ได้ ขอเพียงเขาทำภารกิจที่พนันกันนี้ได้สำเร็จเท่านั้น

“ข้าอยากได้เขยนั้นไม่ผิด บัณฑิตยากจน พ่อค้าวาณิช ชาวนาธรรมดา ขอแค่หนิงเอ๋อร์ของข้าพึงใจ จะเป็นใครก็ได้ทั้งสิ้น เพราะข้าปรารถนาแค่ได้แต่งเขยเข้าสำนัก เจ้าเข้าใจหรือไม่?” เมื่อเอ่ยมาถึงตรงนี้มีหรือหานตงจะไม่กระจ่าง คนผู้นั้นเป็นถึงบุรุษสูงศักดิ์แห่งราชวงศ์ ต่อให ้ไม่มีเรื่องเข้าใจผิด เกรงว่าเรื่องครองคู่ยวนยางคงยากแล้ว

คำถามนั้นทำเอาหม่อมราชวงศ์หญิงถึงกับมึนงง ไม่เข้าใจว่ามันเกี่ยวอะไรกับเรื่องที่เธอกำลังขอร้องเขาอยู่ “คุณเป็น... โจรสลัด...” “ถูกต้อง ฉันเป็นโจรสลัด!!” เขาโพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดจนเธอสะดุ้ง “ฉันไม่ใช่นักบุญวาเลนไทน์ แล้วฉันก็ไม่มีหน้าที่ที่จะคอยช่วยส่งเสริม ความรักของใคร...”

ว่าเขาเป็นเช่นไร เจ้าอย่าได้ใส่ใจสนใจร่างกายของตนเองเถอะ ไปนอนพักกันเถอะวันนี้ข้าจะนอนกับเจ้าที่นี่เอง หากเจ้าปวดศีรษะยามวิกาลจะได้เรียกหมอหลวงมาตรวจร่างกาย” องค์ชายยังคงตีหน้าซื่อเล่าเรื่องโกหกนางเสมือนนางเป็นคนโง่เขลาเช่นเคย เสี่ยวสืออี้เจ็บร้าวที่หัวใจแสร้งยิ้มบาง ๆ โอบกอดใบหน้าซุกหน้าอกแกร่งของหยวนเทียน “องค์ชายรักหม่อมฉันหรือไม่ขอรับ ท่านรักหม่อมฉันจริง ๆ นะหรือเพคะ”

ซางเหมียนเอ่ยเย้า "ข้าไม่ได้ร้องเพลง ข้ากำลังสวดมนต์อ้อนวอนให้เป็นลูกสาวต่างหาก" เขาแก้ตัวน้ำขุ่นๆ

จะใครอีกล่ะ เจ้าชื่ออะไร? คนจรจัดได้ยินก็แอบตกตะลึงอยู่ในใจก่อนจะฉีกยิ้มอวดฟันสกปรกออกมา ”คนจรจัดอย่างข้าไม่มีชื่อหรอกขอรับ แต่คนอื่นเรียกข้าว่าเสี่ยวชีขอรับ“

ผู้ชายคนนี้เป็นยิ่งกว่าผีห่าซาตาน ยิ่งกว่าอสูรร้ายกลับชาติมาเกิด. “กรุณาปล่อยตัวฉันไปเถอะค่ะ...นะคะ...ได้โปรดอย่าทำร้ายฉันอีกเลย ฉันกลัวคุณจนแทบจะเป็นบ้าแล้ว” กชมนยกมือไหว้อีกฝ่ายท่วมหัว ก่อนเว้าวอนเสียงสั่นพร่าน่าสงสาร หากคนฟังกลับแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม ต่างกับหัวใจที่บีบคั้ นจนเจ็บแปลบ

เมื่อชุ่ยเหมยเอ่ยจบสีหน้าขององค์ชายใหญ่และซูเจียวจ้านพลันซีดเผือดลงแล้วสุดท้ายก็เป็นองค์ชายใหญ่ที่เอ่ยถามออกมาตามตรง “เจ้าไม่คิดจะเสแสร้งทำตัวเป็นสตรีอ่อนแอล่อลวงบุรุษแล้วหรือ” คำถามขององค์ชายใหญ่ทำให้ชุยชิงหว่านยกมุมปากขึ้นแล้วยิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มที่ไม่ต่าง ไปจากบิดาของนางเลย

“เรื่องของเราอันใดหรือเพคะองค์ชาย” “ก็เรื่องที่ข้าชอบเจ้า และเจ้าจะยอมเป็นชายาของข้าอย่างเต็มใจได้หรือยัง?”