Novel & Cerita ชาตินี้ข้าขอเป็นชายาองค์ชายจอมโฉด

ฉันรีบปฏิเสธทันทีเพราะถึงจะมีอะไรกันแล้วแต่เถื่อนยังไม่ขอฉันในการมีสถานะเลย “ได้กันแล้วกูก็ต้องเป็นผัวมึงสิแล้วมึงก็เป็นเมีย” ไม่มียางอายจริงๆผู้ชายคนนี้

ซูกุ้ยเฟยพยักหน้า ยกยิ้มบางเฉียบ “เพียงรอให้ องค์รัชทายาทน้อยร้องขอไปล่าสัตว์ ฝ่าบาทย่อมโปรดให้เยี่ยนอ๋องกับ ไป๋จื่อหานติดตามไปเป็นแน่” “พ่ะย่ะค่ะ” ไป๋หลิงเซี่ยยืนนิ่ง ใจพลันปั่นป่วนภาพในอดีตย้อนกลับมากระแทกหัวใจ ชาติที่แล้วเป็นนางเองที่รับขนมถั่วกวนจากขันทีผู้ นั้น แล้วมอบให้แก่พี่ชายนาง เป็นนางเองที่ทำร้ายพี่ชายตนจนบาดเจ็บสาหัส

จอมโจรแสยะยิ้ม สะใจที่ได้เห็นคนที่คิดว่าตัวเองสูงส่งนักหนา ยกมือไหว้โจรอย่างเขาแบบนี้ “ยะ อย่าทำฉันเลยนะจ๊ะ ฉันขอร้อง” “คนอย่างมึงขอร้องใครเป็นด้วยหรืออีจันทร์” “ไม่ ฉันไม่ใช่..” “มึงชอบนักไม่ใช่หรือ นอนแหกขาให้ผู้ชายเอาน่ะ” “มะ.. ไม่ใช่นะจ๊ะ!”

ชื่อปาเลี่ยตอบไป “ใช่ขอรับ ข้าไม่อยากอยู่ที่ชายแดนอีกต่อไปแล้ว ที่นี่ทุกคนล้วนรู้เรื่องของข้า หากข้าไม่เลือกเป็นอันธพาลก็ต้องเป็นเพียงคนไร้ค่า” “แต่ข้าไม่อยากเป็นอันธพาลและไม่อยากเป็นคนไร้ค่า ข้าเพียงแค่อยากเป็นคนธรรมดา”

“ดีมาก ข้าขอถามเจ้า เจ้าเป็นคนแคว้นใด?” “ขอรับ?” บุรุษตกอยู่ในความฉงนสงสัยอีกครั้ง “แน่นอนว่าข้าเป็นชาวแคว้นต้าชิ่ง...” “ไม่ใช่ เจ้าคือ...”

“ข้าไม่มีเจตนาใด เพียงแค่ร้องทุกข์เพื่อชาวบ้านเท่านั้น!” เกาซื่อเจินตะโกนเสียงดัง “ราษฏรทั้งใต้หล้าหวังว่าท่านอ๋องของต้าเฉียนเราจะเป็นวีรบุรุษที่สง่าผ่าเผย ไม่ใช่คนไร้ยางอายที่ทำลายหลักจริยธรรม!”

ผมที่เอาความเป็นชายของผมที่ตอนนี้มันปวดหนึบไปหมด เพราะงี่อยากเยเด็กร่านขี้ยั่วนี้ "พี่กัสขา หนูอยากโดน ใส่เข้ามาเลยค่ะ"ร่างบางยกสะโพกขึ้นเพื่อเอาจิมิของเธอถูกับความเป็นชายของผม

“พวกเจ้าหลีกไปนะ ข้าคือหลานสาวของจางกั๋วกง…” ชายคนหนึ่งหัวเราะขึ้นมา “ข้าก็เป็นน้องชายฮ่องเต้นะ ข้าคือท่านอ๋อง” ขณะที่พูดชายคนนั้นก็ทำมือทำไม้เชิงล้อเลียน

ผมที่เอาความเป็นชายของผมที่ตอนนี้มันปวดหนึบไปหมด เพราะงี่อยากเยเด็กร่านขี้ยั่วนี้ "พี่กัสขา หนูอยากโดน ใส่เข้ามาเลยค่ะ"ร่างบางยกสะโพกขึ้นเพื่อเอาจิมิของเธอถูกับความเป็นชายของผม

“เฮือก! จะทำให้เราจริง ๆ หรือ เอาสิ ๆ เราอยากได้แบบตำหนักของท่าน ดูดีมีชาติตระกูลสุด ๆ” หยิ่นฉางกอดอกรับอย่างภาคภูมิใจ “แน่นอนละ อีกฐานะหนึ่งของข้าก็คือองค์ชายเล็กแห่งแดนปีศาจเชียวนะ”