ชาตินี้ข้าขอเป็นชายาองค์ชายจอมโฉด Novels & Stories

“ฮ่า ๆ ๆ ฟางเอ๋อร์ของข้า ลืมหรือว่าข้าเป็นถึงองค์ชาย เอ่ยนามข้าเฉย ๆ เช่นนี้ได้อย่างไรกัน” “องค์ชาย? ท่านไม่คู่ควรกับคำนั้นเลย ข้าถามว่าท่านทำแบบนี้ไปเพื่ออันใดกัน ต้องการสิ่งใดกันแน่”

เหตุใดเหตุการณ์บางอย่างจึงดูไม่เหมือนเดิมนะ ฉินหงเย่ลอบสังเกตท่าทีของหญิงสาวตรงหน้าก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย กลิ่นสุราบนตัวเขาค่อนข้างแรงอยู่บ้าง ใบหน้าก็แดงซ่านเพราะฤทธิ์ของสุรา แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจทำให้ความหล่อเหลาของเขาลดทอนลงไปได้เลยสักส่วนเดียว "ทำให้เจ ้าตกใจแล้ว แต่เจ้าไม่ต้องกังวล ข้ามิใช่คนเลวหรอก ข้ามีนามว่าฉินหงเย่เป็นชินอ๋องแห่งแคว้นจิ่งโจว"

หมิงหลันมองดวงตากลมโตราวกับลูกหมานั้นด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย เขาจะสำนึกงั้นเหรอ มันสายไปหรือเปล่า ตลอดหนึ่งหนาวที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน เขาฝากบาดแผลไว้ให้นางไม่รู้กี่แผล แล้วเขาจะมาบอกว่าสำนึกผิดอย่างนั้นเหรอ มันง่ายไปหน่อยไหม “ท่านจะสำนึกผิดเรื่องของท่าน แต่ข้าอยา กบอกให้ท่านรับรู้ว่า ‘ข้าไม่อยากเป็นพระชายาเป่ยจิ้งอ๋อง’ ข้าอยากเป็นเพียงคนธรรมดา เป็นนายหญิงโรงน้ำชา ที่ไม่ต้องรับรู้เรื่องราววุ่นวายอะไรของท่านกับผิงหลัวอีก ท่านจะรักใครข้าไม่ได้ว่า แต่อย่ามายุ่งกับข้าก็เพียงพอ”

เป็นชายที่ฉันรักเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุดแสนเย็นชา “ฉันขอแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวค่ะ แล้วฉันจะไม่มากวนพี่อีกเลย” ฉันยังหน้าด้านอ้อนวอนทั้งน้ำตา ทำไมฉันดูเหมือนผู้หญิงไร้ค่าแบบนี้นะ

ไม่มีถุงหอมคุ้มภัยที่ปักลายกิเลนเหยียบเมฆา ไม่มีเครื่องราง ไม่มีกลิ่นหอมจางๆ และไม่มีของแทนตัวใดๆ จากพระชายาเอกของตนเลยแม้แต่ชิ้นเดียว “ท่านอ๋อง...” เสียงของรองแม่ทัพนายหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะ ชายชาติทหารควบม้าเข้ามาใกล้และค้อมศีรษะลง “ต้องการสิ่งใดเพิ่มเติมระหว่างพ ักม้าหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

เขาเรียกเธอเสียงแผ่ว “ชาผิดเอง ชายอมภีมเอง” เธอก็ร้องไห้ขอร้อง พร้อมกับเอาตัวมาบังร่างหนาของเขาไว้

บาดแผลจากชาติปางก่อนและชาตินี้ที่ฝังลึกอยู่ในใจนางมานานแสนนาน ชาติก่อนข้าตายอย่างโดดเดี่ยว... แต่ชาตินี้ข้ามีอ้อมกอดที่แข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้าไว้ครอบครอง ชิงเยียนคิดพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

​"ข้ายอมแล้ว นังหนูอวี้หลัน ข้าแอบขโมยข้าวฟ่างมาจากยุ้งฉางจริงๆ ข้าแค่อยากจะต้มเหล้าเอาไปแลกเนื้อในตลาดมืดมาประทังชีวิต ข้าไม่ได้ตั้งใจจะเอาเปรียบใครเลย สหายจ้าว เมตตาข้าด้วยเถอะ อย่าเอาเรื่องนี้ไปฟ้องทางการเลยนะ ข้ากราบล่ะ ข้าไม่อยากไปค่ายแรงงาน!" ​ชายจอมอู้ก้มหน้าโขก� �ีรษะลงกับพื้นดินซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนหน้าผากถลอกปอกเปิก เลือดสีสดซึมออกมาผสมกับคราบน้ำเหล้าเถื่อนที่เจิ่งนองอยู่แทบเท้าของเด็กสาว

ก่อนอื่น ข้าขอแนะนำตัวเองอย่างเป็นทางการ ข้าคือองค์ชายจากแคว้นเหลียง นาม ‘ฮุ่ยหมิง’ แม้ข้าจะไม่ได้เป็นคนในแคว้นจ้าวแห่งนี้แต่รู้กิตติศัพท์ขององค์กรเถาฮวาเป็นอย่างดี” เถาโจวหย่งและเถาหลี่น่านั่งตัวเกร็งมากขึ้นเมื่อได้ฟังว่าชายตรงหน้ามีศักดิ์สูงมิใช่สามัญชนคนธรรมด า “องค์ชายฮุ่ยหมิงมีเรื่องใดหรือ”

ชายคนนั้นกัดฟันตะโกนลั่น “อย่าถามว่าผมเป็นใคร ผมเป็นคนที่คุณไม่สามารถยั่วยุได้ไงล่ะ” หานซานเฉียนยังคงเดินต่อไปทางคลับเฮ้าส์