ตามใจภรรยา

วีรินทร์ พิชัยสงคราม หรือ น้ำน่าน สาวสวยใสน่ารักวัย20ปีเรียนมหาวิทยาลัยชื่อดังที่กรุงเทพเพื่อจะกลับมาสานต่อธุรกิจของครอบครัวแล้วมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นทำให้เธอทำตามที่ฝันไม่ได้ และเธอก็ฟันฝ่าเหตุการณ์สุดแสนวิเศษในชีวิตนั้นมาได้และสุดท้ายเธอก็กลับไปเรียนเพื่อให้พ่อแม่ได้ภูมิใจ นวพรรษ ภัทรกิจโภคิน หรือ จุล ลูกชายคนรองวัย28ปี เป็นทายาทของนักการเมืองชื่อดังและเป็นรองประธานบริษัทของครอบครัวแล้วลาออกเพื่อมาลงสมัครรับเลือกตั้งเป็น ส.ส. เจริญรอยตามเท้าปู่และพ่อที่เป็นนักการเมืองมาตั้งแต่เขาจำความได้ ด้วยฐานะ ชื่อเสียง ชาติตระกูลและการศึกษา รูปร่างหน้าตาหล่อเหลาจึงเป็นที่สนใจของสาวน้อยสาวใหญ่ทั่วประเทศและเขาได้พลาดพลั้งเข้าห้องผิดและเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นกับชีวิตของเขาและเธอและเป็นเรื่องที่เขายินดีมากที่สุดในชีวิต

คนเราบางครั้งก็หวนนึกขึ้นมาได้ว่าตายแล้วไปไหน ซึ่งเป็นคำถามที่ไร้คำตอบเพราะไม่มีใครสามารถมาตอบได้ว่าตายไปแล้วไปไหนหากจะรอคำตอบจากคนที่ตายไปแล้วก็ไม่เห็นมีใครมาให้คำตอบที่กระจ่างชัดชลดาหญิงสาวที่เลยวัยสาวมามากแล้วทำงานในโรงงานทอผ้าซึ่งตอนนี้เป็นเวลาพักเบรคชลดาและเพื่อนๆก็มานั่งเมาท์มอยซอยเก้าที่โรงอาหารอันเป็นที่ประจำสำหรับพนักงานพักผ่อนเพื่อนของชลดาที่อยู่ๆก็พูดขึ้นมาว่า "นี่พวกแกเวลาคนเราตายแล้วไปไหน" เอ๋ "ถามอะไรงี่เง่าเอ๋ ใครจะไปตอบได้วะไม่เคยตายสักหน่อย" พร "แกล่ะดารู้หรือเปล่าตายแล้วไปไหน" เอ๋ยังถามต่อ "จะไปรู้ได้ยังไง ขนาดพ่อแม่ของฉันตายไปแล้วยังไม่รู้เลยว่าพวกท่านไปอยู่ที่ไหนกัน เพราะท่านก็ไม่เคยมาบอกฉันสักคำ" "อืม เข้าใจนะแก แต่ก็อยากรู้อ่ะว่าตายแล้วคนเราจะไปไหนได้บ้าง" "อืม เอาไว้ฉันตายเมื่อไหร่ จะมาบอกนะว่าไปไหน" ชลดาตอบเพื่อนไม่จริงจังนักติดไปทางพูดเล่นเสียมากกว่า "ว๊าย ยัยดาพูดอะไร ตายเตยอะไรไม่เป็นมงคล ยัยเอ๋แกก็เลิกถามได้แล้ว บ้าไปกันใหญ่" พรหนึ่งในกลุ่มเพื่อนโวยวายขึ้นมาทันที

"One Night Stand ที่จบลงด้วยการแต่งงาน! เมื่อ 'สามีชั่วข้ามคืน' ดันนอกใจภรรยาปาร์ตี้กับสาว... ในเมื่อเขาอยากโชว์เลวเปิดปาร์ตี้เย้ยเมีย เธอก็พร้อมสวมบิกินี่เรียกผู้ชายเข้าบ้านท้าทายเขากลับเหมือนกัน!" พอ.เรื่องนี้เราชั่วได้คืนเดียว วันที่เหลือนอ.เอาคืนหมด 🔥

กลางดึกของคืนเดียวกันนั้น เที่ยงคืนกว่า ซึ่งควรจะเป็นเวลาหลับนอน หากแต่หญิงชายข้างห้องยังไม่อยากนอน จึงชวนกันทำกิจกรรมเข้าจังหวะตอนเที่ยงคืน เสียงคราง เสียงกระซิบกระซาบบอกอารมณ์ซ่านเสียวของลูกชายกับสะใภ้ ทำเอาหนุ่มใหญ่วัยสี่สิบห้าปีอย่างราเชนทร์ที่มาเป็นแขกของบ้าน ถึงกับนอนไม่หลับ ให้ตายเถอะ… เสียงนั่น! สุดท้ายราเชนทร์จำต้องเข้ามานั่งคุกเข่า ทาบดวงตาเข้ากับรูรั่วอันเกิดจากรอยสว่านที่เจาะพลาดจากห้องนอนของลูกชายแล้วไม่ได้ปิดรูเอาไว้ คงเห็นว่าโดยปกติก็ไม่มีใครมาใช้ห้องข้างๆ ทำให้มีแสงไฟสีเหลือง สาดลอดออกมาเป็นลำแสง

“ทำไมไม่ปลุกผม จะกลับทำไมไม่บอก โน้ตก็ไม่ทิ้งไว้ให้แล้วทำไมไม่เอาเงินไปด้วยทั้งที่ผมก็วางไว้ให้บนกระเป๋าคุณแล้ว” ภคิณเอ่ยเสียงเบาพอให้ได้ยินกันสองคน ทว่าคนฟังนั้นเรากับถูกจู่โจมเข้าอย่างจัง ดวงหน้าสวยที่ตกแต่งเอาไว้อย่างบางเบา กลับแดงระเรื่อขึ้น อาย… หรือโกรธกันแน่นะอารมณ์นี้ นับพรเองก็ยังไม่แน่ใจ แต่ที่แน่ ๆ หัวใจเธออยู่ไม่สงบเท่าไหร่นัก ก็ให้ตายสิ ผู้ชายคนแรก คนเดียว วันไนท์สแตนด์ของเธออยู่ ๆ ก็มาอยู่ตรงหน้า แถมเป็นหนึ่งในคนของบริษัทที่ดูแล้วท่าทางจะตำแหน่งสูง ดูจากที่พนักงานของบริษัทที่ปฏิบัติต่อเขา นี่เขาคงจะไม่คิดมาจ่ายค่าตัวกันตรงนี้หรอกนะ

น้ำเสียงของยาดากระเส่า มือเรียวบีบเคล้นกลีบสวาทของตัวเองที่ยังเป็นสีชมพูสวยราวกับกลีบกุหลาบสีชมพู เบ่งบานอยู่ท่ามกลางดงเส้นไหมสีดำระยับ ขณะมือที่เหลืออีกข้างเอื้อมขึ้นมาบีบเคล้นเต้านมสองข้างของตัวเองไปพลาง ทำเอาท่านประธานที่กำลังแอบมองถึงกับตบะแตก รู้สึกว่ากำลังโดนท้าทายอย่างแรง ‘ไม่ไหวแล้วโว้ย… ’ ถึงขั้นนี้แล้ว… กวินท์ตบะแตก ขยับลงมาจากเก้าอี้ที่คว้าเอามาขึ้นยืนแอบมองหญิงสาว รีบถอดเสื้อผ้าจนเหลือแต่กางเกงบ็อกเซอร์สีดำบางๆ มองเห็นแท่งเนื้อเป็นรูปเป็นลำมหึมาน่าสะพรึงซ่อนอยู่ภายใน ก้าวยาวๆ กลับเข้ามาในห้อง เอามือผลักบานประตูห้องน้ำที่เขารู้ว่าเพียงขยับแรงๆ ก็ทำให้ลูกบิดที่ไม่แข็งแรงนักคลายออกจากกันได้โดยง่าย “วะ… ว้าย… ท่านประธาน… ” ยาดาร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ รู้สึกอับอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนีกับสิ่งที่ตัวเองกำลังแอบทำอย่างเพลิดเพลิน เพราะว่ามือยังซุกอยู่ที่ง่ามขาอ้ากว้าง ไม่คิดว่าคนที่หล่อนกำลังเรียกร้องร่ำหาเขาอยู่ในจินตนาการอันวาบหวาม จะผลีผลามเข้ามาปรากฏกายอยู่ตรงหน้าราวกับภาพฝัน “ท่าน… เอ่อ… ท่านเข้ามาทำไมคะ” ด้วยสัญชาตญาณ ทำให้หล่อนรีบเอื้อมมือคว้าผ้าขนหนูมาบิดทรวงอก

กงซุนผิงถิง หญิงสาวแรกรุ่นวัย 16 ปี นางงามเพียบพร้อมทุกสิ่งอย่าง นางได้เข้าอภิเษกกับหยางเยว่หัวไท่ฟู่ อดีตของพระองค์เป็นคนรักของกงซุนซืออิน เจี่ยเจียของนาง แต่ว่าบุพเพสันนิวาสใครเล่าจะหยั่งรู้ เมื่อย้อนกลับไปนั้น เจี่ยเจียของกงซุนผิงถิงได้อภิเษกกับตี้ติของไท่ฟู่ ทำให้เขากลับทุกข์กระทบใจเป็นอันมาก จนต้องบุกตีแว่นแคว้น เพื่อบรรเทาความทุกข์นั้นเสีย แต่ความโชคร้ายในพรหมลิขิตนั้น กลับมีความโชคดีเกิดขึ้นกับพระองค์ เมื่อกงซุนซืออินได้มอบสิ่งอันล่ำค่าให้กับเขา คือกงซุนผิงถิงเม่ยเมยของนาง แต่ทว่าความรักนั้นไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ฉันใดก็ฉันนั้น ทั้งสองจะฝ่าฟันอุปสรรคนี้ได้อย่างไร เรื่องราวจะเป็นเช่นไร...ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะจ๊ะ

เขาเป็นบุรุษโง่เขลาในเรื่องรัก แต่งภรรยาชั่วร้ายไม่พอยังพาตระกูลพินาศล่มจม ส่วน ‘คุณหนูไป๋’ คือสตรีที่ปักใจต่อรักแรกเช่นเขา ในวันที่ผู้คนล้วนหันหลังให้ นางกลับไม่ทอดทิ้ง จะด้วยความดีที่ชายหนุ่มเคยกระทำหรือเทพเซียนเมตตาต่อหญิงสาวผู้เจ็บช้ำไม่ทราบ ตอนลืมตาอีกหน ‘โม่ซือเฉิน’ ถึงพบว่าทุกสิ่งคล้ายฝันตื่นหนึ่ง ราวกลิ่นและความหนืดข้นของโลหิตบนร่างกับความคับแค้นเป็นเพียงภาพมายา เมื่อได้รับโอกาสหวนคืนเพื่อแก้ไขจึงต้องเตรียมรับมืออย่างระมัดระวัง โม่ซือเฉินมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าจะไม่ปล่อยให้ทุกอย่างซ้ำรอยแน่ “แต่งให้ข้า ให้ข้าได้ดูแลเอาใจใส่ ปกป้องคุ้มครอง ให้ข้าได้เป็นบิดาของบุตรชายบุตรสาวที่เกิดจากเจ้า ให้เราสองคนผูกผมร่วมกันและฝังร่างเคียงคู่ในยามความตายพรากจาก”

คำโปรย ‘เธอก็แค่ดาวพลูโต ที่ยอมโง่โคจรรอบดวงอาทิตย์ โดยไม่รู้สักนิดว่า เธอถูกตัดออกจากระบบสุริยะแล้ว’

เธอได้เขามาเป็นสามีโดยไม่ตั้งใจ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็พยายามจะเป็นเมียที่ดี แม้ว่าเขาจะร้ายจนเหลือรับก็เถอะ...หมอกสู้!!