ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา Novels & Stories

หานฮูหยินเอ่ยกับสาวใช้คนใหม่ของจื่อเหยานามว่าอ้ายเฉินหนูที่เป็นเด็กสาวชาวเมืองเสียนโจว ครอบครัวอยู่ในละแวกเรือนบ้านสวนของจื่อเหยาซึ่งผู้คนแถวนั้นรักเคารพสกุลซุนมากนั่นเอง “เจ้าค่ะหานฮูหยิน” เฉินหนูตอบพร้อมหันไปประคองจื่อเหยาขึ้นรถม้า จากนั้นก็เดินทางไปยังเหลาสุราเ จียงหลินด้วยกัน

รั่วหยุนซีถามด้วยแววตาไม่เข้าใจ "คุณท่านอยากอุ้มหลานแล้วนะคะ" เป็นคำตอบอ้อมๆ แต่แทงใจ เธอทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายช่วงที่นางเอกแต่งงานเข้าตระกูลฝูครบหนึ่งเดือนเต็มพอดี และเป็นช่วงหนึ่งเดือนที่พระเอกไม่แตะต้องตัวเธอแม้แต่นิดเดียว "ฉันทราบค่ะ"

ออกมาจากมิติก็เห็นเสี่ยวมาวนอนหงายท้องอยู่หน้าบ้านกับหลินหลาน เลยยื่นนมให้น้องสาวแล้วแกะผ้าที่ผูกน้องสาวคนเล็กออกให้น้องนั่งที่แคร่หน้าบ้าน หญิงสาวมองรอบๆ บ้านก็ให้รู้สึกท้อใจ นางต้องมาปลูกไร่ไถนาจริงๆ เหรอ? นางไม่เคยทำ ถึงจะมีความทรงจำจากร่างเดิมที่ทำให้การใช้ชีวิตง่ายข�

เปลี่ยนเป็นผู้นำที่มีผู้ตามนับร้อย หมู่บ้านฮวาโหว...เป็นสถานที่ที่นางกับครอบครัวเกิดใหม่อย่างแท้จริง และมันจะกลายเป็นครอบครัวที่ยิ่งใหญ่ของนางในอนาคตอันใกล้นี้

เธอรู้สึกสงสารหลานชายที่ต้องระหกระเหินมายังชนบทที่ห่างไกล แต่ความโชคร้ายของครอบครัวเธอก็ยังคงมีความโชคดีที่ได้มาเจอกับซูเหยา จึงทำให้ครอบครัวอยู่ได้โดยไม่ลำบาก ไม่อย่างนั้นเธอก็ไม่อยากจะคิดว่า ป่านนี้สภาพของครอบครัวตนเองจะเป็นอย่างไร เธอไม่กล้าคิดเลยจริง ๆ

จากนั้นร่างของสาวน้อยก็หายไปอินทิราถูกดูดมาถึงทุ่งหญ้าเขียวขจีภูเขาที่สวยงามมีลำธารไหลผ่านและกระท่อมหนึ่งหลังมีชายชราผมยาวขาวหมดทั้งหัวนั่งในกระท่อมหลังน้อย "นังหนูนั่งลงก่อนสิที่ข้าจะบอกคือเจ้าได้สิ้นอายุไขในภพของเจ้าแล้ว และได้มีดวงวิญญาณที่น่าสงสารร้องขอต่อข้า ให้เจ้าไปช่วยครอบครัวของนางที่โดนเอาเปรียบจนยากจนในมิติคู่ขนานอีกที่หนึ่ง ก็นังหนูที่มันกระโดดเกาะหน้ารถของเจ้านั้นละ เจ้ายินดีจะช่วยเหลือนางไหมละข้าจะพาเจ้าไปในครอบครัวของนางตอนนี้เลย"

เมื่อกินข้าวเสร็จแล้วลู่จื้อจึงบอกให้บิดาแสร้งทำเป็นป่วยเช่นเดิม หากหายเร็วเกินไปชาวบ้านจะสงสัยเอาได้ นางบอกบิดามารดาเรื่องที่จะพาลู่เพ่ยเข้าไปในมิติจิตคืนนี้เพื่อเปิดจุดตันเถียน นางอยากให้ทั้งครอบครัวได้เป็นผู้ฝึกตน ทุกคนจึงเห็นดีด้วยและคืนนี้จะเข้าไปด้วยกันท ั้งหมดเลย ทั้งสี่เข้าไปในมิติจิต จางหมินกับจินหรูเข้ามาครั้งแรกก็มีอาการเช่นเดียวกับลู่เพ่ย เพียงแค่ไม่ได้วิ่งไปทั่วเหมือนลู่เพ่ยเท่านั้น

รุ่งเช้า เกวียนไม้เก่าๆ บรรทุกสตรีหกนางมุ่งหน้าออกจากหมู่บ้านท่ามกลางสายตาแปลกใจของชาวบ้าน ซิงเยว่นั่งอยู่ท้ายเกวียน มองดูหมู่บ้านที่ค่อยๆ เล็กลงด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป นางไม่ใช่เด็กสาวที่ยอมคนอีกต่อไป แต่คือนักสู้ที่จะนำพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่งในเปียนเฉิง เปีย

“ต่อไปนี้ข้ากับสามีจะทำนาเอง! ข้าจะไม่ให้ครอบครัวของเจ้าทำนาบนที่ดินของข้าอีกต่อไป!” คำพูดของหนิงเยียนสร้างความตกตะลึงให้กับทุกคนที่กำลังฟังอยู่ จินหลินถึงกับหัวเราะออกมาอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง นางมองหนิงเยียนราวกับเห็นคนบ้า

หลังจากนั้น หญิงสาวสะสวยน่ารักหุ่นดีอย่างเจียวเหมยคนนี้ก็ได้จัดการปัญหาตรงหน้าด้วยตัวคนเดียว เธอจัดการดูแลบ้านซึ่งก็เป็นร้านขายดอกไม้ไปในตัวด้วยตัวคนเดียว แม้เธอจะไม่ได้ทำงานแต่มรดกตกทอดมาจากคุณพ่อและคุณแม่ก็เพียงพอที่จะทำให้เธอฟื้นฟูกิจการของครอบครัวให้กลับคืน มาได้ แล้วกิจการที่สร้างขึ้นมาด้วยมืออันเรียวบางของเธอก็ทำให้ทุกอย่างกลับคืนมาอย่างที่มันควรจะเป็น “คุณพ่อ คุณแม่ หนูทำสำเร็จแล้วนะคะ” แววตาอันอ่อนโยนของเจียวเหมยมองไปยังดอกไม้พร้อมกับพูดถึงผู้ให้กำเนิดด้วยความภาคภูมิใจที่กิจการครอบครัวฟื้นฟูขึ้นมาอีกครั้ง