ท่านอ๋อง Novels & Stories

เลยด้วยซ้ำไป “ถวายบังคมท่านอ๋องเพคะ”

“เดี๋ยวนะๆ โอ๊ยตายแล้ว ชิงอีๆ” “ท่านอ๋อง” “พยุงๆข้าที” “ท่านอ๋องแค่ปีนต้นไม้แค่นี้เองท่านก็ไม่ไหวแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ”

ตำหนักท่านอ๋อง “ว่านชิง...ว่านชิง!!” “ท่านอ๋องเพคะ” “อาลี่ ว่านชิงเล่า นางอยู่ไหน” “ท่านอ๋องเพคะ คุณหนูยังไม่ได้กลับมาที่จวนพักเลยนะเจ้าคะ”

ไม่เพียงแค่ทหารเฝ้าประตู แม้แต่พ่อบ้าน จวบจนไปถึงเหล่านางกำนัลล้วนก้มศีรษะเรียกเขาว่า ‘ท่านอ๋อง’ ตลอดทางที่เดินผ่าน ‘ท่านอ๋อง’ ที่ทุกคนเรียกขานนี้ก็คือ ‘หยางอ๋อง เซียวอวิ้นหยาง’ เขาเป็นพระอนุชาแท้ๆ ของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ปีนี้อายุสามสิบหก

"ท่านอ๋อง!!!' หัวหน้าอันธพาลที่ได้ยินเช่นนั้นก็ใบหน้าซีดเผือดทันที ใคร ๆ ต่างก็เคยได้ยินชื่อเสียงของท่านอ๋องผู้นี้ว่าโหดเหี้ยมและอำมหิตเพียงใด!!! "ปล่อยอนุข้า!" "ไม่!!! ข้าจะฆ่านางเสีย!!!" "เจ้ากล้าหรือ?" "กล้าสิ!!! ข้า โอ๊ย!!!"

ชายผู้อยู่ด้านหน้าสุดของกลุ่มเอ่ยขึ้นด้วยเส้นเสียงทุ้มต่ำมาทางชายวัยกลางคนว่า “ทูลท่านอ๋อง พวกกระหม่อมมาช้า ขอทรงลงพระอาญา” ซือเร่อกะพริบตาปริบๆ หันมองผู้ถูกเรียกว่า ‘ท่านอ๋อง’ อย่างสงสัย คงเป็นนามของเขากระมัง แต่ฟังแล้วเหมือนไม่ใช่ ชั่วจังหวะกำลังสงสัยได้ยินชาย วัยกลางคนเอ่ยเสียงราบเรียบว่า

ชิงเหยาเอ่ยถามคนสนิท “สุขสบายดีทุกอย่างเจ้าค่ะ ท่านอ๋องยามนี้ตามใจคุณหนูทุกเรื่อง ทั้งยังรักดูแลเอาใจใส่คุณหนูเป็นอย่างดีด้วยเจ้าค่ะ” ชิงม่านตอบตามตรงในสิ่งที่เห็น

/ ท่านอ๋อง “เพคะ” “เล่อชุนหลัน ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะรู้มาก่อน เจ้าเพียงแค่ไม่กล้ายอมรับว่าตัวเองถูกหลอกก็เท่านั้น”

คราวนี้คนเป็นเจ้านายเริ่มไม่ค่อยพอใจ ที่บอกว่าน่าอยู่มันแสดงว่า อยู่กับเขาน่าเบื่องั้นสิ “ท่านอ๋อง...อย่าล้อเล่นสิพ่ะย่ะค่ะ” ชิงชางหน้าเจื่อนลงเมื่อท่านอ๋องล้อเล่นเช่นนี้ “สนมเอกนามว่าอะไร” “อูลานาพ่ะย่ะค่ะ”

แผ่วเบา "ท่านอ๋องเจ้าคะ! ท่านอ๋อง!" เสี่ยวซือกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นระคนดีใจ "ท่านอ๋องจะอุ้มองค์ชายน้อยกับองค์หญิงน้อยหรือไม่เจ้าค่ะ!"