ท่านอ๋อง

"แต่งให้ศัตรู...เพื่อปกป้องพ่อ หรือเพื่อเดินเข้าสู่กับดัก?" ราชโองการที่ประกาศกลางท้องพระโรง ทำให้ ซูหนิงหนิง บุตรีหมอหลวงผู้บริสุทธิ์ ต้องหมั้นหมายกับ แม่ทัพใหญ่หลีเหวินเจีย—ชายผู้เย็นชาและเป็นคนเดียวกับที่กำลังสืบสวนบิดาของนางในข้อหากบฏ! สำหรับนาง การแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องของหัวใจ แต่คือเดิมพันชีวิตและเกียรติยศของครอบครัว ทว่าในสนามรบและยามเผชิญภัย หลีเหวินเจียกลับเป็นคนที่ยื่นมือช่วย… ความใกล้ชิดทำให้หัวใจเริ่มสั่นไหว แต่ยิ่งหวั่นไหว ยิ่งอันตราย ท่ามกลางไฟสงคราม กลิ่นคาวเลือด และสายตาเฝ้าจับผิดจากผู้คนรอบข้าง ทั้งสองต้องร่วมมือกันต่อสู้กับศัตรูที่มองไม่เห็น — ศัตรูที่อาจซ่อนอยู่ใกล้ตัวมากกว่าที่คิด แต่เมื่อความจริงถูกเปิดเผย… หนิงหนิงจะเลือกอะไร ระหว่าง “หัวใจ” ที่เพิ่งเริ่มเต้นแรงให้เขา หรือ “หน้าที่” ที่อาจต้องแลกด้วยเลือด?

“แค่จูบเองนะ ไม่ไหวแล้วงั้นหรือ แล้วถ้าหากข้าขอจูบที่อื่นด้วยละ” “ไม่เอา อย่านะข้า…. ท่านอย่านะ” “เจ้าไม่อยากรู้หรือ ว่ารอยบนกายของเพื่อนเจ้า มาได้เช่นไร” “ไม่ ไม่อยากรู้" เรื่องราวของอาจารย์สำนักศึกษา กับศิษย์สาวบุตรีของเสนาบดีในเมืองใหญ่ ซึ่งแต่ละคนก็ต่างมีความลับของตัวเอง หนึ่งคนเย็นชา หนึ่งคนดื้อดึง เมื่อทั้งสองมาพบกัน เรื่องราววุ่นวายจึงเริ่มต้นขึ้น พร้อมกับความรักที่เริ่มก่อตัวโดยที่ทั้งคู่ก็ไม่รู้ตัว ....กว่าจะรู้ ก็รักอีกฝ่ายไปเต็มๆ แล้ว...

เผิงฟู่หลิน บุตรสาวราชครูเผิงผู้ยิ่งใหญ่ นางทั้งรูปงาม ทั้งเพียบพร้อมด้วยความสามารถ แต่ผู้คนกลับตราหน้าว่านางเป็นคุณหนูใจโฉด ทั้งร้ายกาจ ทั้งเอาแต่ใจ ในเมื่อนางรักมั่นทั้งหัวใจ แต่กลับได้รับเพียงความว่างเปล่า เช่นนั้นนางจะหันหลังให้บุรุษทุกคน....

“เจ้ากล้าท้าทายความอดทนของข้าก็ลองดู หากเจ้ายังมองเขาอยู่ ข้าจะสั่งให้คนไปจับเจ้าหน้าจืดนั่นแล้วแขวนมันห้อยหัวลงมาจากประตูเมือง” “ท่านอ๋อง บาดเจ็บได้เช่นไรกันพ่ะย่ะค่ะ ตอนออกไปยังดีๆ อยู่เลย นี่มัน รอยฟัน” “แมวกัดน่ะ” “แมว!! รอยเขี้ยวแมวเป็นแบบนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ เหตุใดกัดจนแผลขนาดนี้” “แมวพยศน่ะ คิดว่าขู่ได้อย่างเดียว ที่ไหนได้กัดเจ็บด้วย เจ้ารีบทำแผล อย่าถามมาก พรุ่งนี้เตรียมการหรือยัง” “เรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ ว่าแต่ ท่านอ๋อง คุณหนูหงจะมาแน่หรือพ่ะย่ะค่ะ” “นางมาแน่นอน”

สำหรับเขานางคือลูกกบฎพ่วงตำแหน่ง 'สตรีเจ้าปัญหา' ทว่ากับนางนั้น 'ตงเปียนอ๋อง' คือชายที่นางต้องจับมาเป็นพระสวามีให้จงได้! หลัน จินเยว่ ในยุคปัจจุบัน เป็นเด็กกำพร้า พ่อแม่เสียตั้งแต่เธออายุแค่สี่ขวบ อาศัยอยู่กับป้าจินจวงและลุงจินอวิ๋น ทั้งสองรักเธอมากเพราะพ่อแม่ของเธอได้ช่วยเหลือครอบครัวป้าจวงไว้ตอนที่ถูกเจ้าหนี้ตามไล่ฆ่าด้วยการขายที่ดินที่ตกทอดมาจากปู่ย่าจ่ายหนี้เพื่อช่วยชีวิตพี่สาวที่เป็นคนในครอบครัวคนเดียวไว้ตามคำสั่งเสียของตาเธอว่า เป็นพี่น้องต้องรักใคร่ ช่วยอะไรได้ให้ช่วยเหลือ เช้าวันทำงานจินเยว่ตื่นสายกว่าปกติทำให้รีบจนไม่ไม่ดูสัญญาณคนข้ามถนนที่เปลี่ยนเป็นสีแดงพอดีทำให้ถูกรถชนอาการโคม่า ดวงจิตสลับกับเยว่ซินในอีกมิติซึ่งคืออดีตชาติของเธอเอง

บ้านเมืองแห้งแล้งมานานนักไม่มีฝนตกลงมาสักเม็ด จึงจัดพิธีบวงสรวงครั้งใหญ่ ทว่าผู้ใดจะคาดคิดว่าสรวงสวรรค์จะส่งเทพธิดาลงมาให้ ถูกใจเขาเสียจริง สวรรค์ส่งนางมาให้เช่นนี้ อย่าหวังว่าเขาจะส่งนางคืน

โปรยปรายข้า ผู้ไม่เคยถูกจดจำ ไม่ว่าในฐานะบุตรีของเสนาบดีหรือแม้แต่อยู่ในฐานะองค์หญิง ในเมื่อผู้คนใต้หล้าเลือกที่จะลืมเลือนข้า คงไม่ผิดอันใดที่ข้าผู้นี้จะสังหารทุกคนให้หมดสิ้น

คุณหนูตกอับเกิดตายในเกี้ยวระหว่างงานแต่ง ลืมตาตื่นมาอีกที ฟู่จาวหนิงซึ่งเป็นอัจฉริยะแห่งวงการแพทย์ก็ข้ามภพมาอยู่ในร่างนี้แทนแล้ว บุตรสาวของหมอเทวดาพึ่งพาอำนาจรังแกคนอื่น ทั้งฉีกชุดแต่งงาน แถมยังบังคับให้นางยกเลิกงานแต่ง คู่หมั่นตัวเองก็เอาแต่ปกป้องคนอื่น ดูถูกนาง รังเกียจนาง แถมยังขู่จะฆ่านางอีก คนในตระกูลก็มีแต่พวกอกตัญญูที่คิดจะฆ่าผู้นำตระกูลเพื่อชิงสมบัติทั้งนั้น ฟู่จาวหนิงทำได้เพียงถลกแขนเสื้อขึ้นเพื่อเตรียมพร้อมสู้เท่านั้น เธอถือคติมีแค้นก็ต้องแก้ทันที งานแต่งเฮงซวยแบบนี้จะยกเลิกก็ยกเลิกไปเลย คนอกตัญญูมาคนหนึ่งฆ่าคนหนึ่ง คนชั่วมาสองคนก็ฆ่าทั้งสองคน! ไหนยังจะต้องสู้กับจวิ้นอ๋องผู้มีฐานะสูงส่ง อำนาจคับเมืองคนนั้นอีก จวิ้นอ๋อง : ข้าผิดไปแล้ว ให้อภัยข้าเถอะ ดีกันนะ มากอดหน่อยเร็ว...

นางคือสตรีหม้ายที่เพิ่งหย่ากับสามี ส่วนเขาคือท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์ที่ไม่สนกฏระเบียบใดทั้งสิ้น เมื่อได้อยู่ใกล้ชิดกันนานวันเข้านางก็ได้รับรู้ว่าเขามีความลับที่ไม่อาจบอกใครปิดบังเอาไว้

[นางเอกกับพระเอกเก่าต่างย้อนอดีต+พระรองได้ขึ้นเป็นพระเอก+แต่งก่อนรักทีหลัง+ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน+พระเอกเก่าสำนึกผิดจนวอดวาย] เสิ่นเย่า เป็นบุตรสาวกำพร้าจากจวนแม่ทัพ จักรพรรดิทรงสงสาร จึงมีพระประสงค์จะพระราชทานสมรสให้แก่นาง ในชาติที่แล้ว เสิ่นเย่าได้แต่งงานกับเซี่ยจิ่งชูผู้เป็นองค์รัชทายาท นางทนทุกข์ทรมานและถูกดูหมิ่นเหยียดหยามในตำหนักบูรพา แต่นางกลับได้ยินเซี่ยจิ่งชูพูดอย่างเย็นชาว่า "บังอาจแต่งเข้าบ้านข้า นี่เป็นสิ่งที่นางสมควรได้รับแล้ว" เสิ่นเย่ารู้สึกหมดอาลัยตายอยาก จึงขอหย่าร้าง ในคืนก่อนออกจากวัง เสิ่นเย่าย้อนเวลากลับมาเมื่ออายุสิบเจ็ดปี จักรพรรดิทรงประทับอยู่เบื้องบน ตรัสถามด้วยรอยยิ้มว่า "เจ้าชอบผู้ใด บอกเรามาเถิด" เสิ่นเย่าก้มลงกราบ "หม่อมฉันชอบองค์ชายจิ้งมานานแล้วเพคะ" องค์ชายจิ้งหรือ เซี่ยเยวียน เป็นบุรุษรูปงามหาผู้ใดเปรียบมิได้ มีความสามารถโดดเด่น ทว่าเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการทำศึกจนหมดสติ หลับไม่ได้สติ หมอหลวงกล่าวว่า คาดว่าชาตินี้คงเป็นเช่นนี้ไปตลอด ทุกคนกล่าวว่าเสิ่นเย่าทำเรื่องโง่เขลา แต่ในชาติที่แล้ว เมื่อนางถูกรังแก มีเพียงเซี่ยเยวียนเท่านั้นที่เคยยื่นมือเข้าช่วยนาง - เซี่ยจิ่งชูค่อย ๆ ฟื้นคืนความทรงจำจากชาติที่แล้ว เขาบุกเข้าไปในจวนองค์ชายจิ้งอย่างบ้าคลั่ง หวังจะพาเสิ่นเย่ากลับไป แต่เขากลับเห็นเพียงม่านผ้าที่ทิ้งตัวลงมา ร่างเล็ก ๆ นอนหลับอย่างเป็นสุขอยู่บนเตียง อาเก้าที่เขายำเกรงมาตั้งแต่เด็ก นั่งอยู่ขอบเตียง มองมาที่เขาด้วยรอยยิ้มที่ไม่ใช่รอยยิ้ม "หากเจ้ากล้าส่งเสียงรบกวนการนอนของอาสะใภ้ของเจ้า ก็อย่าหวังว่าจะได้เป็นองค์รัชทายาทอีก"