Novel & Cerita ท่านอ๋อง

"ไม่มีทาง! ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปไหน เจ้าเป็นของของข้า" "ท่านอ๋อง ท่านเมามากแล้ว ท่านมองให้ดีดี นี่ข้าหยางเพ่ยเพ่ยนะเพคะ ไม่ใช่ฝูเหวิน ท่านเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่า"

มุมปากของนางยกขึ้นช้า ๆ แววตานิ่งเยียบ เงาสะท้อนในดวงตานั้นราวกับคลื่นใต้น้ำ “ท่านอ๋องตั้งตนสูงส่ง ประกาศตนว่า ‘ข้าเป็นอ๋อง’ วางองค์ดั่งอยู่เหนือผู้คน แต่กลับจะให้ข้าเรียกชื่อท่าน?” เสียงของนางเรียบเย็น ราวกระแสน้ำแข็งไหลผ่านในอก

“ขอบพระทัยท่านอ๋องที่เมตตานะเพคะ” “ท่านอ๋องอะไร เรียกท่านพี่เถอะ ทำราวกับว่าเป็นคนอื่นได้อย่างไร” “เพคะ ท่านพี่”

ภาพของห้องหอชั้นในที่เงียบเหงาและถูกทิ้งร้างจนฝุ่นจับ โคมมงคลสีแดงที่ไร้แสงสว่าง แววตาอันว่างเปล่าและเย็นชาของหลินเยี่ยน รวมถึงน้ำเสียงราบเรียบที่เอ่ยเรียกเขาว่า ‘ท่านอ๋อง’ แทนที่จะเป็นคำว่า ‘ท่านพี่’ ดั่งเช่นวันวาน ล้วนคอยตามหลอกหลอนเขาทุกจังหวะการก้าวเดิน ประโยคที่ว่า ‘ท่านอ ๋องเมาแล้ว’ และ ‘เช่นนั้นยิ่งไม่ควรทำเช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ’ ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท มันคือการปฏิเสธที่เยือกเย็นที่สุด และเป็นการตอกย้ำว่า ชายาเอกที่เคยวิ่งตามเขามาตลอด ได้สร้างกำแพงสูงตระหง่านขึ้นมาขวางกั้นระหว่างพวกเขาสองคนแล้วอย่างแท้จริง

คราวนี้คนเป็นเจ้านายเริ่มไม่ค่อยพอใจ ที่บอกว่าน่าอยู่มันแสดงว่า อยู่กับเขาน่าเบื่องั้นสิ “ท่านอ๋อง...อย่าล้อเล่นสิพ่ะย่ะค่ะ” ชิงชางหน้าเจื่อนลงเมื่อท่านอ๋องล้อเล่นเช่นนี้ “สนมเอกนามว่าอะไร” “อูลานาพ่ะย่ะค่ะ”

“ท่านแม่!” “อย่าเรียกข้าว่าแม่! ข้าไม่เคยมีลูกชั่วเยี่ยงเจ้า!” “เผิงฮูหยิน!” น้ำเสียงตวาดของท่านอ๋องเก้าเยียบเย็นจนชวนขนหัวลุก

ท่านอ๋องเอ่ยปราม พ่อค้าหลิงเหยียน หรือที่แท้คือ ‘ฉู่เหยียนหาน’ ท่านอ๋องรูปงามผู้ทำสตรีทั้งแคว้นหัวใจกระเพื่อมไหว

"ท่านป้า ข้า..." “เจ้าไปอย่างสบายใจเถิด ท่านอ๋องไม่กินเจ้าหรอก”

“ทำไมข้าจะไม่รู้ล่ะขอรับ ก็นายท่านให้ข้าไปสืบเรื่องของท่าน” “นายท่านอย่างนั้นหรือ” “ข้าหมายถึงท่านอ๋องน่ะขอรับ” “คุยกันเสียตั้งนาน มีแต่ท่านที่รู้ชื่อแซ่ของข้า” “ข้าชื่อเทียนอ้าย เป็นข้ารับใช้ชินอ๋อง”

“ท่านอ๋องของเราเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ ดุดัน แข็งแรง ข้าว่าฟ้าสว่างอาจจะยังไม่หยุด คิกๆ” “ฮื่อออ พระชายาของหนิงเออร์…หรือข้าควรเอาไม้ไปฟาดให้ท่านอ๋องสลบไปเลยพี่ซีซี พี่ซวนซวน” . .