Novel & Cerita ท่านอ๋อง

“ท่านอ๋องของเราเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ ดุดัน แข็งแรง ข้าว่าฟ้าสว่างอาจจะยังไม่หยุด คิกๆ” “ฮื่อออ พระชายาของหนิงเออร์…หรือข้าควรเอาไม้ไปฟาดให้ท่านอ๋องสลบไปเลยพี่ซีซี พี่ซวนซวน” . .

“คุณหนูเจ้าคะ! พูดเช่นนั้นหาได้ไม่ นี่ท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะเหตุใดจึงได้กล่าวถึงเชื้อพระวงศ์เช่นนั้น ท่านอ๋องเป็นถึงหมิงชินอ๋อง อ๋องแม่ทัพใหญ่คุมดินแดนบูรพาที่ผู้คนยำเกรง เป็นคนที่น่าชื่นชมและ…” “พอเถอะ ๆ เอาล่ะข้ารู้แล้วว่าเขายิ่งใหญ่ เทียมฟ้าทัดเทียมฮ่องเต้มากเ พียงใด” “คุณหนูนี่ท่านมิได้ชื่นชอบท่านอ๋องแล้วหรือเจ้าคะ”

หานอิงหลันถามกลับไป " ก็เรื่องชื่อเสียง​ของท่านอ๋องน่ะสิ! ที่จริงแล้วท่านอ๋องของพวกเราไม่ใช่คนไม่ดีหรอกนะ เขาแค่เป็นคนอารมณ์ร้อนก็​เท่านั้นเอง " น้ำเสียงอ้อแอ้​พูดขึ้นอีกครั้ง

ไม่นานนักฟ่านซิ่วอิงก็ออกมา นางเพียงทักทายจวิ้นอ๋องตามมารยาทและไม่ยอมเงยหน้าสบตาร่างสูงใหญ่ ‘ในที่สุด ท่านก็ต้องซมซานมายังจวนสกุลฟ่านที่ท่านเกลียดนักหนา’ ท่านอ๋องแต้มยิ้มระบายทั่วใบหน้า มองสาวใช้อุ่นเตียงสุดที่รักในชุดสีฟ้างดงามออกมายอบกายทักทายอย่างอ่อนหวาน

ปาหวางอ๋องยิ้ม “ฮองเฮาสอนข้ามาตลอดหากต้องการสิ่งใดจึงต้องอาศัยอำนาจเท่านั้น”ยิ้มขมขื่น “ท่านอ๋องยังไม่ยอมรามือเรื่องชายารองของเฉิงอู๋อ๋องอีกหรือไร”

น้ำเสียงชงอวี้เรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความอำมหิต จางหลงสะดุ้งเฮือกที่อยู่ด้านนอก ข้าทำอะไรผิดท่านอ๋อง "ท่านอ๋อง ข้าน้อยมาช้าไป หากข้าน้อยมาไวกว่านี้ เมื่อคืนท่านอ๋องคงไม่บาดเจ็บ" แม่ทัพหลางพอเข้ามาก็คุกเข่าเอาศีรษะโขกพื้น

/ ท่านอ๋อง ""อิงเอ๋อร์!!"" “ข้าบอกให้ปล่อยท่านพ่อ!! ไม่ได้ยินหรือพี่รุ่ยหยาง” “หากเจ้ากล้าเอ่ยนามเขาอีกครั้ง…” / ซิ่วอิง

“เสียงผู้หญิงเหรอท่านอ๋องเหรอใครกันคือท่านอ๋อง อา ทำไมฉันหน่วงช่วงล่างจัง ตะตา ตา ทำไมฉันลืมตาไม่ขึ้น อา” “แหมจะเป็นใครซะอีกล่ะ ก็ท่านเองนั่นไงเจ้าคะ ที่เป็นท่านอ๋องซีฮัน ผู้ปกครองเมืองฝูโจวมีอำนาจเหลือล้นแห่งแคว้นฝูเจี้ยน”

แม่ทัพหลี่ร่ายยาว “ท่านเป็นถึงอ๋อง ขอให้เขามารักษาไม่ได้หรือ” หลี่เฟิ่งเซียนเสียงอ่อนลง

"สาวใช้!!!" "เจ้าค่ะ ท่านอ๋องน่ะรังเกียจข้า เฮ้อ!!! ช่างมันเถิด อย่างไรเสีย ข้าขอฝากตัวกับท่านป้าด้วยนะเจ้าคะ"