ท่านแม่ทัพได้โปรดปล่อยข้าไป Novels & Stories

“ทำไมล่ะหรือว่าเจ้ายังรับไม่ได้ เมื่อคืนนี้เจ้าก็มีความสุขดีมิใช่หรือ” “ไม่นะ!! อย่าพูดอีกเลยท่านแม่ทัพ ท่านได้สิ่งที่ท่านต้องการแล้ว ในตอนนี้ปล่อยข้าไปได้หรือไม่ บุญคุณความแค้นสิบปีที่ผ่านมาถือว่าข้าชดใช้ให้ท่านหมดแล้ว”

ังนั้น ก็แสยะยิ้มบางๆ ออกมา เขามองแม่ทัพหนุ่มด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจและความเข้าใจในความต้องการของอีกฝ่าย "ไม่ต้องกังวลไปท่านแม่ทัพ ข้าจะพาท่านกลับจวนโดยเร็ว เพื่อให้ท่านได้ปลดปล่อยความปรารถนานั้นอย่างเต็มที่" ขันทีเฒ่ากล่าวอย่างนอบน้อมและเปี่ยมด้วยความจริงใจ ก่ อนจะยื่นมือมาประคองแม่ทัพที่ดูอ่อนล้าและเต็มไปด้วยความต้องการ

ฉินมู่หลานพยักหน้าเล็กน้อย "นางไม่เป็นอะไรแล้ว เจ้ากลับไปก่อนเถอะ นางต้องการพักผ่อน ขอบใจเจ้ามาก" "เพคะพระชายาเอก"

“เชอะ จะไปมีอะไรได้ ท่านท่านแม่ทัพไม่ขาดของขวัญที่คุณมอบให้หรอก” “ถ้าคุณต้องการมอบของขวัญให้กับท่านแม่ทัพจริง ๆ ก็จงฝึกฝนให้หนักและก้าวข้ามท่านแม่ทัพโดยเร็วที่สุดซะเถอะ!” “ไม่สิ คุณไม่สามารถเหนือกว่าท่านแม่ทัพได้หรอก”

"ท่านพ่อ ลูกอยากไปด้วยเจ้าค่ะ" แม่ทัพไป๋ที่ลุกขึ้นกำลังจะก้าวเดินออกไปหันมองบุตรสาว "เจ้ารอฟังข่าวที่นี่ ยามนี้ไม่เหมาะสมยิ่งนัก" "เจ้าค่ะ"

“ท่านแม่ทัพสั่งให้ข้าคอยคุ้มกันท่าน” เมื่อได้ยินเช่นนั้นนางก็ยิ่งไม่พอใจ “ไม่จำเป็น หลบไป” “ข้าจะทำในสิ่งท่านแม่ทัพสั่งเท่านั้น”

นางร้องขอท่านแม่ทัพผู้ที่มีหัวใจเย็นชาสำหรับนางและแม่เสมอมานางขอเขาเพียงแค่นี้นางคาดหวังว่าเขาจะตามใจนางบ้าง “จงกลับไปเถอะให้แม่ของเจ้าชื่นชมในความสำเร็จของเจ้า” ท่านแม่ทัพพูดอย่างอารมณ์ดีตัวของเขาในช่วงเวลานี้นั้นรู้สึกมีความสุขเป็นอย่างมากที่ได้ชื่นชมความสำเร็จของ นางการที่นางร้องขอกลับไปเยี่ยมแม่ของนางผู้ซึ่งเป็นอดีตสาวใช้ของเขาถือว่าเป็นเรื่องที่เล็กน้อยเป็นอย่างมากถ้าหากอยากที่จะได้ใจบุตรสาวคนนี้บางทีเขาต้องอ่อนตามนาง

นางยันไหล่กว้างที่กำลังเคลื่อนเข้าหาเอาไว้ “เจ้าแค่โอนอ่อนให้พี่ก็นับว่าเป็นของขวัญชิ้นโตแล้ว ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพี่เองเถอะ” แม่ทัพหนุ่มเอ่ยเท่านั้นก็จับร่างบางกดลงบน

นางเอ่ยขึ้นพลางลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารนั้น “อาไม่ได้หมายความเช่นนั้น เจ้าเข้าใจผิดไปนะ เพียงไม่ต้องการให้ผู้ใดรู้ อาเป็นแม่ทัพใหญ่มีคนนับหน้าถือตามากมาย มาได้เด็กที่ตนเองอุปการะเป็นเมียมันน่าอับอายยิ่งนัก อาคงจะเปิดเผยไปให้ใครรู้มิได้หรอก ” อิงฮัวน้ำตาไหลรินเป็นสาย นางพู ดแทบไม่ออกจึงได้แต่เดินหลังตรงออกจากห้องโดยไม่ได้พูดอะไรกับเขาอีก

“ดังนั้นลูกจึงขอร้องเสด็จพ่อ โปรดปล่อยตัวท่านแม่ทัพจางทันที และล้างมลทินให้เขาพ่ะย่ะค่ะ!” “เพื่อไม่ให้ส่งผลกระทบต่อสถานการณ์การรบของต้าเซี่ย” ฮ่องเต้หวู่พยักหน้าเล็กน้อย จมดิ่งสู่ความคิด