روايات وقصص ضمن นักเลง

ฉันพยักหน้างึด ๆ ส่วนไอ้เด็กตรงหน้าก็ส่ายหัวไปมากแบบว่า ช่างไม่รู้อะไรบ้างเล๊ย “ไม่แปลกถ้าเจ๊จะคิดงั้น ก็เฮียทำตัวไม่เหมาะกับตำแหน่งเจ้าของสนามเลยนี่” อ่า...แบบนี้นี่เอง เขาเป็นเจ้าของสนามอันยอดฮิตนั้นเอง ไม่น่าเชื่อ! แสดงว่าเขาก็คือนักแข่งรถฉายาตีนผีนั่นนะสิ ถึงว่าในต อนนี้ทำไมเขาดูเก่งจัง ขับหลบหลีกแบบชำนาญมาก ทั้งที่เขาเพิ่งมาลงสนามนี้ครั้งแรกแท้ ๆ

’ ตามมาด้วยเสียงเคาะที่ไม่เข้าจังหวะของแสนหลง ร่างบางระหงที่ปีนขึ้นไปยืนอยู่บนโต๊ะหินอ่อนยังคงสะพายกระเป๋าเป้ไว้กับตัว แสนหลงกระชับสายกระเป๋าแล้วสะบัดหัวไปมาจนน่ากลัวว่าคอจะเคล็ด พร้อมกับโยกตัวเบา ๆ ด้วยท่าเต้นแปลก ๆ ที่ดูไม่ค่อยเข้าจังหวะเท่าไร อืม...ก็เต้นตามมนุษ ย์ลุงคำปันนั่นละ มือซ้ายถือขวดแก้วมือขวาถือตะเกียบไม้ ก่อนจะเคาะใส่กันจนเกิดเสียงดัง ‘แต๊ง แต๊ง...แต๊ง!’

อาชาสีดำทมิฬหยุดลงตรงหน้าลานพร้อมกับผู้ที่กุมบังเหียนมันมาไกลกว่าสามร้อยลี้ จากหลันโจวมุ่งหน้าสู่หลิงโจ ‘ท่าทางหงุดหงิดดุจพยัคฆ์พลัดถิ่น สายตาทรงอำนาจดุจพญาอินทรี ใจร้อนดุจอัคคี เขาคือ “เฉินฟ่านหรง” หรือหลันอ๋อง องค์ชายแปดแห่งเฉินซานไม่ผิดแน่’ “ท่านเป็นใครกัน”

โมท้าทายน้าชด “แหมท้าผัวใช่ไหม งั้นคืนนี้ผัวจะแตกในทั้งคืนเลยวันนี้งดกินน้ำเอ็นนะขอผัวแตกข้างในอย่างเดียวเลย”

ธอคือกุหลาบคลี่แย้ม แรกผลิ ความงดงามไร้เดียงสาที่น่าหลงไหล พวกเหล่าเสือต่างคิดหมายครองและทำให้เธอเป็นเหยื่อ ทว่า... เธอใช้ตัณหาถักทอพวกเขาไว้ ร้อยรัดด้วยใยแห่งกามาเธอต่างหากที่เป็นคนล่า ไม่ใช่เหยื่อ…

เสี่ยวเถาเข้ามาขวางด้านหน้าฟู่จาวหนิงอย่างอดไม่อยู่ เมื่อครู่ที่คนของร้านนายหน้าก็บอกแล้ว ว่าคนผู้นี้คือนักเลงหัวไม้ในตลาดที่คนรังเกียจ จะให้เขามารังแกคุณหนูไม่ได้!

หัวโจกพวกนักเลงเอ่ยขึ้นอย่างอาจหาญ “เอกบุรุษงั้นหรือ ฮ่าๆ กริยาเช่นนี้เป็นสุนัขตัวผู้ยังสูงส่งเกินไปเสียด้วยซ้ำ” เยว่ชิงโมโหจนสุดขีด นี่มิใช่ครั้งแรกที่นักเลงพวกนี้มาสร้างความเสียหายให้กับร้านซิ่งฟู่ แม้ว่านางจะให้คนไปแจ้งทางการ แต่ทางการก็มิสามารถแก้ไขปัญห านี้ได้ เช่นนั้นนางขอสั่งสอนเองก็แล้วกัน

คำว่า ‘เจิ้นอ๋อง’ เปรียบเสมือนคำสาปที่ทำให้สรรพสิ่งหยุดนิ่ง เหล่านักเลงที่เมื่อครู่ยังฮึกเหิม บัดนี้หน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม ขาแข้งสั่นพับ ๆ จนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ “ปะ... ป้ายพยัคฆ์...” หัวหน้านักเลงครางเสียงสั่น ไม้กระบองในมือร่วงหล่นลงพื้นดัง ตุ้บ!

พวกนักเลงตรงหน้าหัวเราะ “ไอ้ขยะ นายยังคงปกป้องเมียนายแม้จะนายมีรูปร่างแบบนี้งั้นเหรอ? เราจะทำมันต่อหน้านาย! ฮ่า ๆ ๆ... ” นักเลงอีกคนหัวเราะอย่างเย็นชา พวกเขาเป็นลูกน้องของเลียม ไอ้ลูกเขยขยะนี่น่ะเหรอ พวกเขาไม่ชายตาแลแน่นอน

โมอาตอบไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ “...แล้วหนูล่ะจ๊ะ?” “คือหนู...หนูเป็นเด็กกำพร้าค่ะ ไม่มีพ่อแม่” เลย์อิพูดอย่างไม่เต็มเสียงเท่าไหร่นัก ในตอนที่พูดออกไปก็มั่นใจแล้วว่าเธอคงเป็นคนที่ถูกตัดสิทธิ์ในรอบนี้ เหมือนกันกับทุกครั้งที่พูดตอบคำถามเรื่องครอบครัว