Novelas y relatos de นางร้ายหนีตายกับตัวร้ายคลั่งรัก

ช่นกัน เธอจึงอยู่นิ่งๆไม่ขัดขืน และมองไปยังกวิณภัทรสายตาที่เขาส่งมาเหมือนกำลังจะบอกอะไรสักอย่าง เมื่อเธอรู้ความหมายจึงตัดสินใจลุกขึ้นแล้วใช้ไหล่กระแทกคนร้ายที่จับไว้จนมันล้มลง แล้วหมุนตัววิ่งหนี วิบูลเห็นแบบนั้น จึงหันกระบอกปืนไปทางปรายปรีญาเหนียวไกลยิง กวิณ� �ัทรวิ่งไปกอดหญิงสาวเอาไว้พร้อมกับเอาตัวเองหันออกไปรับคมกระสุนนั้นแทน ร่างหนาถึงกับกระตุกเมื่อห่ากระสุนราว4-5ลูกพุ่งเจาะกลางลำตัวและแขน ชายหนุ่มถึงกับทรุดลงต่อหน้าปรายปรีญาเธอกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อเห็นคนรักถูกยิง

ทำไมไอ้ดยุกบ้านั่นถึงยังไม่เลิกยุ่งกับเธอ! แผนแรก เธอพยายามหนี เขากลับยิ่งไล่ล่า แผนสอง เธอแกล้งทำเป็น "นางร้ายคลั่งรัก" ที่น่าสมเพชตามบทเดิม แต่แทนที่เขาจะรังเกียจและผลักไสเธอเหมือนในนิยาย เขากลับชอบ

เมื่อไม่ได้ดั่งใจจินไตย์ก็กลายเป็นคนอารมณ์ร้อนอย่างง่ายดาย ชายหนุ่มผลักคนที่ได้ชื่อว่าน้องชายเข้าไปในห้องของตน รีบปลดกางเกงตัวเองรูดลงเหมือนพวกตาแก่ตัณหากลับ “อมสิ” เรนเกลียดไอ้พี่เหี้ยนี่ เขาคิดหลายมุม คิดกระทั่งว่าถ้าตัวเองกลายเป็นฆาตกรจะทำยังไง ถ้าเขาฆ่ามันได้เขาจะเลือกทาง ไหนระหว่างอยู่หรือตาย หนีหรือรอรับกรรม

มังกรจูบที่หน้าผากของเธอ ทั้งสองกอดกันท่ามกลางเสียงคลื่นซัดสาด เป็นการปิดฉากเรื่องราวความรักที่เริ่มต้นอย่างฉาบฉวย แต่ลงเอยด้วยคำมั่นสัญญาตลอดไป. ***จบบริบูรณ์***

หญิงสาวหน้างอ ตัวร้ายคนนี้รักเพียงฉางเกอ ไม่มีทางใส่ใจองค์หญิงน้องสาวศัตรูเช่นนาง ทว่าเพียงแค่คิด หัวใจกลับรู้สึกเจ็บปลาบอย่างประหลาด นางเงยหน้าสบตาเขา รีบสลัดความคิดที่ทำให้ตนเองเจ็บปวดทิ้งไป

“แต่ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าสิ่งที่เจ้าทำมันถูกต้อง เพราะต่อให้ข้าทุบตีสตรีผู้นั้นให้ตายหวังเพ่ยอิงก็ไม่มีทางหันมารักข้า บุรุษผู้นั้นไม่ได้รักข้าตั้งแต่แรก” “เจ้า....ยังรักเขาอยู่หรือไม่” “ข้าในตอนนี้ไม่รักเขาอีกแล้ว” “เป็นเช่นนั้นก็ดีแล้ว” ฮวาซือเล่อเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงยินดี นา งรู้สึกดีใจที่อย่างน้อยนางร้ายก็หลุดพ้นชะตากรรมที่ต้องรักพระเอกอย่างโง่งมแล้ว

ความเจ้าแผนการของสหายคนสนิททำให้นางหวั่นวิตก “เปลี่ยนบทนางร้ายให้ไม่ตาย” นอกจากพระเอกที่นางจะไม่อยากลงเอยแล้ว นางร้ายเช่นนางก็จะไม่สนใจพระเอกห่วย ๆ เช่นเหลียงจื่อเพ่ย อีกด้วย “คืนนี้เราจะไปบุกจวนตระกูลเหลียง!”

เข่าของนางยกกระทุ้งผ่าหมากชายคนที่คร่อมนางอยู่ทันที จากนั้นนางจึงพลิกตัวแล้ววิ่งโกยแนบวิ่งหนีสุดชีวิต “จับตัวนางมาให้ได้ เร็วเข้า”ทั้งสองคนออกวิ่งตามไป หัวหน้าคนร้ายยังคงกระโดดเหยงกุมเป้าตัวเองหน้าดำหน้าแดงด้วยความเจ็บปวด

ถึงเอมีเลียจะได้กินของที่อยากแต่เพราะเห็นหน้าเขาเธอก็สะบัดหน้าหนี เป็นอย่างนี้ทุกที พูดจาว่าร้ายจะเป็นจะตายสุดท้ายก็ทำเหมือนง้อ เหอะ!! เจ็บแล้วจำคือคน!! เจ็บและทน คือเอมีเลีย!!!

ต้าเหนิงอดถามไม่ได้ “บ้างก็ว่านางตายไปแล้ว บ้างก็ว่านางหนีไป เพราะทนความเอาแต่ใจของสนมต้าเหนิงไม่ไหว” พูดตรงๆ เลยหรือไม่อ้อมค้อมหน่อยหรือ แล้วสนมต้าเหนิง นี้ร้ายขนาดนั้นเลยหรือ แล้วคนร้ายๆ แบบนั้นทำไมถึงเอาตัวเองไม่รอด