นางหนาวตายในวัดร้าง เหล่าพี่ชายเสียใจจนคลั่ง Novels & Stories

ซ่งซีซีคิดได้ว่าเมื่อนางกลับมาจากภูเขาเหม่ยชาน กลุ่มหลานๆ รวมตัวกันรอบตัวนาง เอาแต่เรียกท่านอาไม่หยุด เมื่อนางรู้ว่าท่านพ่อและพี่ชายเสียชีวิตไป นางก็ร้องไห้ทุกคืน แต่หลานๆ ต่างทำตัวว่าง่ายเป็นคนรู้ความ จะพยายามหาวิธีกล่อมนาง

เพียงแต่ตอนนี้ ต่อให้แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์แล้ว ต่อให้นางร่วมเรียงเคียงหมอนกับหยุนเจิง ก็เป็นเพียงร่วมเตียงต่างความฝันเท่านั้น นางรู้ เสด็จพ่อและพี่ใหญ่ล้วนตายในสนามรบ บนสนามรบ เจ้าตายข้ารอดเป็นเรื่องปกติ แต่ว่า นางก็ยังเกลียดแค้นหยุนเจิง

ทว่าภายหลังมีกลอุบายมากมายซ่อนอยู่ในสาเหตุที่ทำให้ตระกูลฟางตกต่ำ รวมไปถึงการตายของท่านตากับท่านย่าของนาง น่าเสียดายที่ตอนนั้นนางยังเด็กมากและไม่รู้เรื่องนี้จนกระทั่งท่านแม่ ท่านตาและท่านยายของนางสิ้นลมไปแล้วถึงได้รับรู้ว่าความทุกข์ทรมานคืออะไร ยังดีที่นางยังมีพี่ชายที่

เก่อหงยวนกัดฟันทนต่อความเจ็บปวด ด้วยกลัวว่าถ้าตัวเองส่งเสียงร้องออกไป คนในสำนักได้ยิน แล้วจะเข้ามาช่วยนาง และจะตกอยู่ในป่าประหลาดนี้แน่นอน แต่ในใจกลับรู้สึกเศร้าวังเวง จะตายที่นี่จริงๆ หรือ นางยังไม่ได้เจอพี่ชายของอินชิงเสวียนเลยนะ ไม่รู้ว่าพี่ชายคนนั้นของนาง จะหล่อ จริงอย่างที่นางบอกหรือเปล่า

ฟางหรงพับจดหมายเก็บเข้าซองตามเดิม ก่อนจะคิดในใจว่ามีสิ่งหนึ่งที่พี่ชายของนางยังไม่รู้ก็คือ นางไม่คิดที่จะออกเรือนและการอยู่ที่หยางโจวเช่นนี้ก็ไม่ใช่ว่าไม่ดี ในวันข้างหน้านางคลอดเจ้าก้อนแป้งออกมาก็เพียงแต่บอกคนที่นี่ว่าสามีของนางตายจากก็พอ

วันนั้น น้องสาวคลอดออกมา แม่เสียเลือดมากและช่วยชีวิตเอาไว้ไม่ทัน ฉันยืนงงอยู่หน้าห้องผ่าตัด พี่ชายคนที่สามผลักฉันล้ม บอกว่าฉันเป็นปีศาจ ฉันเป็นคนที่สาปแช่งพวกเขา ฉันทำให้พ่อกับแม่ตาย ฝ่ามือครูดไปกับพื้นเย็นเฉียบ มีเลือดไหลซึมออกมาเล็กน้อย

ฉันตัวสั่นและพยายามจะเปิดผ้าขาวเพื่อยืนยัน แต่ถูกย่าขวางไว้ "เมิ่งเมิ่ง พี่สาวหนูตายอย่างสยดสยองหนูอย่าดูเลยดีกว่า" ฉันจ้องไปที่ย่า ทั้งๆ ที่เมื่อคืนนี้พี่สาวไปหาเธอ ทำไมถึงไปตายอยู่ที่หลังเขาได้ ฉันปัดมือย่าออกแล้วเปิดผ้าขาวขึ้นดู

“ก็ใช่ แต่ที่ข้าเจ็บปวดกว่านั้นคือเมื่อนึกถึงว่าพี่ชายของข้าถูกเขาหักหลังจนตาย แค่คิดว่าพี่ของข้าต้องเสียใจและแค้นใจมากเพียงใด จึงทำให้ข้าอดเศร้าใจไม่ได้” เยว่ฮองเฮาลุกขึ้นและเดินเข้าไปหาเขา นางโอบกอดและลูบหลังเขาเบาๆ

โม่ฟางเล่อตั้งใจจะเข้าไปหาผู้เป็นพี่ชาย ทว่า มือบางกลับวางอยู่เพียงแค่ประตูห้องก่อนจะหมุนกายเดินจากไป หญิงสาวก้าวไปยืนเหม่อมองออกไปยังท้องทะเล ยิ่งมอง ความรู้สึกเจ็บร้าวในอกของนางก็มีมากขึ้น เมื่อจดจำได้ว่านางตายในน้ำและตายอย่างน่าอนาถที่สุด หญิงสาวสลัดความรู้ส ึกเมื่อครั้งอดีตในอีกภพหนึ่งทิ้งไป ดวงตาคู่งามหลับลงอย่างช้า ๆ ภาพเมื่อสิบวันก่อนกลับมาฉายชัดในหัวอีกครั้ง

สายรุ้งตกใจไม่น้อยเมื่อมาเฟียหนุ่มพูดอย่างนั้น มันจะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อใบชัณสูตรศพบอกว่าพี่ชายเธอตายเพราะทนพิษของบาดแผลไม่ไหวเลยเกิดอาการช็อกและก็หัวใจวายตายในเวลาต่อมา "ฉันพูดจริง ๆ นะรุ้ง เพราะฉันไม่คิดว่าบาดเเผลเเค่นั้นจะถึงตายได้ ฉันเลยสืบจนรู้ว่าพี่ชายเ�