นางหนาวตายในวัดร้าง เหล่าพี่ชายเสียใจจนคลั่ง Novels & Stories

หนานเจินหยางบอกแก่นาง เรื่องนี้เขาก็เสียใจไม่แพ้กัน หากเขาตามนางออกไป หากเขารู้เร็วกว่านี้ว่านางออกไปเที่ยวเล่นซุกซนเขาคงไม่ปล่อยให้นางหายตัวไป รั่วซีได้ยินคำตอบของพี่ชายก็ทรุดตัว จนพี่ชายต้องเข้าประคอง

นิศราที่ทราบข่าวก็ตกใจ โดยเธอถูกให้เข้าใจว่าบิดาเธอเสียชีวิตแล้ว จึงรีบเดินทางไปหาพี่ชาย พร้อมกับไม่ลืมบอกข่าวร้ายให้เพื่อนได้รับรู้ แพรไหมที่ทราบเรื่องจึงรีบเดินทางมาเยี่ยมชายหนุ่มกลางดึก ไปถึงทุกคนก็พากันกลับกันหมดแล้ว เหลือเพียงบอดี้การ์ดของธีรวัฒน์ที่ยังอยู่เฝ้าหน ้าห้องเพียงเท่านั้น

"เห็นแก่ที่พวกแกทำดีกับฉันมาบ้าง ฉันจะอนุญาตให้พวกแกตายเป็นคนสุดท้ายก็แล้วกัน พรุ่งนี้ ฉันจะจัดการส่งผู้ชายที่สวี่ซือเหนียนรักมาทั้งชีวิตให้ตายคามือฉันก่อน" พูดจบ เธอก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้พวกนักเลงสี่คนนั้นทุบทำลายของเก่าและเหล้าองุ่นชื่อดังในบ้านจนพังพินาศ แม่ถูก ทำให้ตกใจกลัวจนสติแตกและร้องไห้โฮออกมา

ลี่ยนหัวใจที่แหลกสลายอยู่แล้วให้กลายเป็นเนื้อหนังที่เปื่อยยุ่ย ลั่วชิงหวงกัดริมฝีปากตัวเองจนแทบแตกละเอียด ทว่า…กลับไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย พี่ชายตายแล้ว ถูกลงทัณฑ์ด้วยการแล่เนื้อ บุรุษที่รักนางมาตั้งแต่เล็กจนโต สุดท้าย…สวรรค์ก็ไม่ละเว้นพี่ชายของนาง พี่ชายต ้องมาตาย...ก็เพราะนาง!

แต่เมื่อพี่ชายอายุสั้น จากไปด้วยอุบัติเหตุ ทิ้งให้พี่สะใภ้ของตระกูลที่เพิ่งรู้ตัวว่าท้อง เมื่อตอนหลังจากงานศพพี่ชายของเขาเป็นหม้ายผัวตาย ท่าทางที่เขาใส่ใจดูแลพี่สะใภ้เป็นอย่างดี จนทำให้คนในบ้านเริ่มซุบซิบนินทา และเป็นที่มาของเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝัน

เสียงหัวเราะสดใสที่เคยดังก้องเรือนหายไป รอยยิ้มทะเล้นที่มักจะประดับบนใบหน้าหวานถูกแทนที่ด้วยความเงียบงัน นางมักจะขังตัวเองอยู่แต่ในห้อง นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและเศร้าสร้อย ในหัวของนาง... ฉายซ้ำแต่ภาพเหตุการณ์นั้นวนเวียนไม่จบสิ้น ภาพศาลาวัดสี ขาว... กลิ่นธูปควันเทียน... และเสียงร้องไห้ปานจะขาดใจของ แม่ ที่กอดโลงศพของนางเอาไว้ ภาพของ พ่อ ที่นั่งไหล่ตกเหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก และ พี่ชาย ที่ยืนน้ำตาซึมมองรูปถ่ายหน้าศพของเธอ

ากโรงพยาบาลและรีบมาอยู่เคียงข้างเพื่อนรักในทันที ในงานศพที่เต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความเงียบสงบและเศร้าหมอง ไหมยืนอยู่หน้าโลงศพของพี่ชาย น้ำตาของเธอไหลอาบแก้มไม่หยุด ดวงตาที่เคยสดใสบัดนี้กลับเหม่อลอยและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เธอทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าโลงศพด้ วยร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรง ราวกับรับน้ำหนักความรู้สึกผิดไม่ไหว

นางปิดประตูเรือนนอนพร้อมกับลงกลอนเพื่อไม่ให้ใครเข้ามา แล้วทรุดตัวนั่งลงร่ำไห้สะอึกสะอื้น นับว่าเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่สูญเสียบิดาและพี่ชายในคราวเดียวกันที่นางร้องไห้เสียใจเช่นนี้ "เฉียนหลงเว่ย ท่านช่างใจร้ายกับข้ายิ่งนัก หากข้าบังคับความรู้สึกของตัวเองได้ ข้าคงไม่รักท่านตั้ง แต่แรก"

หนิงอันมองเข้าไปในดวงตาคมกริบคู่นั้น ดวงตาที่สะท้อนภาพนางเพียงผู้เดียว ความอ่อนแอในใจนางถูกเผาผลาญจนมอดไหม้ เหลือเพียงเถ้าถ่านแห่งความว่างเปล่าและความอาฆาต พี่ชายที่นางเคยรัก ได้ตายไปแล้วพร้อมกับคมดาบเมื่อครู่

ตอนที่ 71 แล้วภาพในอดีตอันแสนโหดร้ายจึงค่อยๆ ถาโถมสาดซัดจนนางแทบควบคุมอารมณ์ไม่ไหว ภาพของทุกคนที่นางและพี่สาวคุ้นเคยนอนทอดกายบนพื้นร่างกายเต็มไปด้วยโลหิตแดงฉาน "เจ้าคนสารเลว...ข้าไม่น่าจะเกิดมาร่วมท้องเดียวกันกับเจ้า! " ...เสียงของท่านพ่อ... ...ฉาด! ... "อย่าทำร้ายเขานะถงหยิน เจ้าค นชั่วนี่น้องชายของเจ้านะ! "