นางหนาวตายในวัดร้าง เหล่าพี่ชายเสียใจจนคลั่ง Novels & Stories

เขาดึงเธอมากอดแนบอก จุมพิตหน้าผากของเธออีกครั้ง บัวบุษบาหน้าแดง เข้าใจนัยน์ความหมายของคำพูดนั้นอย่างแจ่มแจ้ง “เป็นเพราะฉันเอง บัวเลยต้องตาย” บัวตายไปหลายวันแล้วแต่บรรณผู้เป็นพี่ชายยังไม่หายจากความเศร้าโศกเสียใจ เขาเพิ่งรู้ว่าน้องสาวเสียชีวิตเมื่อเธอถูกจัดพิ� �ีทางศาสนาเรียบร้อยอยู่ทางใต้ ไม่มีใครปริปากบอกเขา ดมกับพดเองก็เพิ่งบอก เขารู้สึกเสียใจที่เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับน้องสาวคนเดียว

ไร้เสียงตอบรับ ว่านฉีเส้าหนิงเริ่มใจคอไม่ดี ผลักประตูเข้าไปโดยไม่รอให้คนด้านในอนุญาต ว่างเปล่า!! บนเตียงนอนไร้เงาของเขา ผ้าห่มก็ร่วงหล่นมาอยู่ที่พื้น หัวใจของนางเต้นระรัว มือเล็ก ๆ สัมผัสกับผืนที่นอนที่เย็นเฉียบไร้ไออุ่น จากไปแล้ว!! พี่ชายผู้นั้นของนางจากไปแล้ว เขาจา กไปโดยไม่บอกไม่กล่าว ไม่มีคำร่ำลาใด ๆ ทั้งสิ้น ทั้งที่เมื่อวานยังพูดคุยเล่นสนุกกันอยู่เลย คนใจร้าย!!

ราเสียก่อน มันเร็วมากๆ เร็วกว่าที่เขาคิดไว้ วีนุตตราจากไปในขณะที่หัวใจเขายังสับสนมิคลาย. พิธีสวดพระอภิธรรมศพของวีนุตตรา ถูกจัดขึ้นที่วัดแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากบ้านของสองพี่น้องมากนัก นิลอรเศร้าหมองตรอมใจกับการจากไปของพี่สาวสุดบรรยาย เธอเลือกที่จะไม่กินไม่น อน หวังเพียงว่าหากทำเช่นนั้นพี่สาวอาจจะโมโหโกรธาแล้วฟื้นตื่นขึ้นมาด่าทอ แต่มันไร้ผล เพราะนอกจากพี่สาวจะไม่กลับมา ร่างกายของตัวเองก็ซูบโทรมตามลงไป

แม้ว่านางจะไม่ใช่หลานสาวที่ผู้เฒ่าทั้งสองโปรดปรานแต่ก็เป็นหลานสาวแท้ๆ ของพวกเขา การตายของนางทำให้ผู้เฒ่าทั้งสองล้มป่วยด้วยอาการตรอมใจ แล้วหลังจากนั้นก็จมอยู่กับความเสียใจเรื่องการตายของนางและถ้อยคำตำหนิที่เคยเอ่ยกับนางก่อนที่นางจะตายไปตลอดชีวิตที่เหลือของพวกเขา. “พี่ใ

นางไม่รู้จะตอบว่าอะไร ได้แต่ยิ้มเจื่อนให้แก่ผีรุ่นพี่ ที่เพิ่งพบหน้ากันครั้งแรก โชคดีที่เป็นผีจะไม่มีความรู้สึกร้อนรู้หนาว ไม่เช่นนั้น นางคงได้หนาวตายอีกรอบเป็นแน่ “น่าสงสารจริง ๆ” ผีลุงชราส่ายหน้า รู้สึกสงสารพี่สาวรุ่นน้องอย่างจับใจ นี่คงจะเป็นคนต่างเมืองมาตายที่เมืองเฉา โดยไม่รู้ตัว “มาเถอะ ไปที่วัดกันไปหาอะไรกินกันเถอะ” ผีลุงชราลอยนำหน้าโดยมีตู้หลิงลอยตามหลัง

โม่คังอยากหัวเราะดัง ๆ กับท่าทางประชดประชันของน้องชาย อายุมิใช่น้อย แต่พอเขาที่แก่กว่ามานั่งอยู่ตรงนี้ เจ้านั่นก็กลายร่างเป็นเด็กเจ้าอารมณ์ทันที ยังมีอีกคนพรุ่งนี้ น้องสาวสุดที่รักจะยังจำพี่ชายคนนี้ได้อยู่รึไม่ คราแรกตอนได้ยินข่าวการตายของนาง เขาแทบตรงดิ่งเข้าเมืองหลวง เพื่

“พี่สะใภ้ ผมรู้ว่าพี่เสียใจที่พี่ใหญ่ตาย แต่จะมาบอกว่าผมเป็นพี่ใหญ่เพียงเพราะเขาตายไปแล้วไม่ได้นะ!” ฉันแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ยังคงเฝ้าถามเขาไม่เลิก จนถูกมู่หยุนเผิงผลักตกแม่น้ำที่เย็นจัดในช่วงฤดูหนาว

ทว่าสุ่ยจื่ออันกลับลอยหน้าดั่งทองไม่รู้ร้อน เขาหงุดหงิดจะตายอยู่แล้ว น้องสาวถูกรังแกพี่ชายอย่างเขาจะนิ่งดูดายได้อย่างไร เสียดายนักที่ถูเข่อหานชิ่งตายไปก่อน ไม่เช่นนั้นเขานี่แหละจะเอาดาบบั่นคอเขาเอง โทษฐานที่ปล่อยให้คนสดใสร่าเริงอย่างสุ่ยตัวตัวจมอยู่กับความทุกข์ระทม

ท่าทางสับสนนั้นทำนางถอนหายใจ เพราะอย่างไรนี่ก็คือคนเมา ”การหนีศึกมันผิด เปี้ยนจิ้งกำลังจะลุกเป็นไฟ ท่านเอาแต่เสียใจเรื่องสตรีที่แสนไร้ค่าคนนั้น ท่านไม่ได้ตายคนเดียว แต่กำลังพาท่านพ่อท่านแม่ตายไปด้วย“ นางจับปลายคางพี่ชายบีบเต็มแรง ก่อนหยิบยาสร่างเมาดันเข้าปาก

เธอตื่นตระหนกทันที เมื่อเห็นน้องชายบีบคอน้องสะใภ้จนตาย เธอเห็นน้องชายของเธอถูกเชื่อมติดกับตัวรถที่ถูกโยนลงแม่น้ำให้จมน้ำตาย เธอทรุดทันที ขาของเธออ่อนแรงและล้มพับลงกับพื้น หลังจากนั้น เธอก็ร้องออกมาอย่างสิ้นหวัง “เนลสัน! น้องชายของฉัน! นายตายอย่างน่าสงสารเหลือเกิน! ตอน นี้นายตายแล้ว ตระกูลบิชอปของพวกเราจะสูญสิ้นแล้ว! นายจะให้ฉันสู้หน้ากับพ่อแม่ของเราในอนาคตได้ยังไง? ฉันจะสู้หน้ากับเหล่าบรรพบุรุษของตระกูลบิชอปได้ยังไงกัน?”