Novel & Cerita นางหนาวตายในวัดร้าง เหล่าพี่ชายเสียใจจนคลั่ง

“ลุกขึ้นเถิด พี่ชายของเจ้ามองมาจากบนฟ้า เขาตายไปอย่างไม่เต็มใจ เขาถูกทุบตีจนตายไป เจ้าลองนึกภาพอันน่าเศร้านั้นดู” หยวนฉุ่ยยวี่เอ่ยออกมา ป้าชุ่ยยู่นึกถึงการตายอันน่าอนาถของแม่ชีขึ้นมา ในใจของนางเย็นชาจนสั่นสะท้านไปทั้งกาย

ในหัวของเขามีภาพของเวินหย่าลี่ น้องสาวของเขาปรากฏขึ้นมาแวบหนึ่ง แต่ในไม่ช้า เขาก็ลบภาพนั้นออกจากสมองไปอย่างไร้ความปรานี แล้วกล่าวต่อ “น่าเสียดายที่น้องสาวที่เลือดเย็นไร้หัวใจของเจ้า กลับไม่สนใจพี่ชายอย่างเจ้าเลยแม้แต่น้อย เจ้าไม่รู้สึกน้อยใจบ้างเลยหรือ? อย่างไรเสีย เจ้าถูกขังอ ยู่ที่นี่ก็เพื่อนาง ต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส”

คิดได้เช่นนี้ หยาดน้ำตาเริ่มไหลพลางนางส่งเสียงร่ำไห้ออกมา “พี่ชายใหญ่เซี่ยงเอ่ยเช่นนี้แล้ว ข้าก็ไม่อาจมีชีวิตต่อได้อีก! หากต้องได้ชื่อว่าจงใจล่อลวงให้ท่านพี่ก่อกรรมทำชั่วแล้ว ให้ข้ากระโดดลงแม่น้ำเหลืองก็คงล้างมลทินนี้ไม่หมด! ดี ข้าไม่ขอมีชีวิตอยู่แล้ว! ข้าจะตาย พี่ชายให� �่เซี่ยงคงพอใจ!” พ่อบ้านเจ็บปวดจนแทบเอาชีวิต แต่เมื่อได้ยินนางเอ่ยวาจาเช่นนี้ ก็ตะเกียกตะกายสุดชีวิตเพื่อหยัดกายขึ้นมา “คุณหนูรอง ท่านโปรดสงบสติอารมณ์เถิด…” เรื่องลุกลามไปขนาดนี้แล้วยังไม่พออีกหรือ?

ท่ามกลางเสียงทะเลาะเบาะแว้ง พี่สาวนั่งยองๆ อยู่ตรงมุมห้องร้องไห้เงียบๆ น้องชายตกใจจนร้องไห้จ้า คุณย่าพลางเช็ดน้ำตาพลางช่วยห้ามทัพ ฉันลอยอยู่กลางอากาศ มองดูภาพเหตุการณ์นี้ ในใจไม่มีความรู้สึกหวั่นไหวใดๆ เลย ที่แท้หลังจากตายไปแล้ว คนเราก็จะปลงตกกับทุกสิ่งได้จริง� �

วันที่เธอคลอดลูกเเละทิ้งเขากับลูกไปอย่างไร้เยื้อใย ยิ่งคิดก็เหมือนราดน้ำมันบนกองเพลิง "เห้อ!เอาเถอะๆเเล้วเเต่มันจะตัดสินเอาเอง แต่ก็อดสงสารน้องเขาไม่ได้เหมือนกันวะกูได้ข่าวมาว่าหลังจากที่เเม่น้องดิสนีย์ตายไป พี่สาวเเท้ๆของน้องดิสนีย์ก็ไล่ออกจากบ้านตัวเปล่าเลยนะมึง มึงไม ่สงสารน้องเขาเหรอ?"

แม่ทัพหนุ่มตะโกนเรียกน้องสาวเสียงดัง โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าคนด้านนอก ที่ตอนนี้ในมือถือหัวของคนร้ายเอาไว้มิได้วาง แม่ทัพสาวยืนตัวแข็งทื่ออยู่อย่างคนสติหลุดหายไปแล้ว หญิงสาวสั่นสะท้านไปทั้งกาย ภาพต่างๆ ในชาติก่อนหลั่งไหลวนเข้ามาในหัว ตอนนั้นพี่ชายเสียภรรยาไป มิช้าก็ เสียลูกแฝดไปอีก ไม่แปลกใจเลยว่าทำไม พี่ชายของนางจึงตายอย่างไรที่มา แต่นางงมั่นใจว่าเปลี่ยนชะตานั้นไปแล้วนับตั้งแต่ก้าวออกจากเมืองหลวง ทำไมกัน! พี่สะใภ้แสนดีของนาง ยังยากที่จะอยู่ได้ยืนยาวอีกเล่า...

ลู่ลี่เจ็บปวดไปทั้งหัวใจและทั้งกายในเวลานี้นางหนาวจนตัวสั่นได้แต่นอนขดตัวในโรงเก็บฟืนอันเยือกเย็น นางได้ยินเสียงคนร่ำสุราและเสียงดนตรีบรรเลงน้ำตาก็พลันไหลออกมาด้วยหัวใจที่บอบช้ำ นางขี้ขลาดเกินกว่าจะฆ่าตัวตายลู่ลี่อย่างไรก็รักชีวิตของตัวเองยิ่งนัก ร่างกายของนางผ ่ายผอมและไร้เรี่ยวแรง นางได้ข่าวว่าแม่นมของนางถูกโบยจนทนไม่ไหวและตายไปแล้ว หานชางเหยียนสั่งให้คนเอาร่างไปทิ้งไว้ที่สุสานไร้ศพพร้อมกับเงินไม่กี่อีแปะเพื่อให้คนเผาให้สิ้นซาก

นางใช้มือจับที่หัวของตัวเอง นางยังปวดหัวอยู่ อาจเป็นเพราะเมื่อคืนนี้ นางกระโดดลงที่แม่น้ำ ก่อนที่ความทรงจำทั้งหลายจะเริ่มหลั่งไหลเข้ามา ภาพของบิดาที่ถูกฆ่าตายต่อหน้านาง สายตาของบิดาก่อนสิ้นลมหายใจ และร่างของพี่สาวของนางที่กำลังจะถูกไฟคลอก “ท่าน…ท่านพ่อ พ่อข้า…พะ... พี่รอง…. พวกเขา พวกเขา...” มู่หลงฟู่พุ่งเข้าไปกอดนางเอาไว้ทันที เหตุการณ์แบบนี้เขาจำได้ นางจะเริ่มคลุ้มคลั่งและกรีดร้อง

จู่ๆ เขาก็ยอมเปิดเผยความรู้สึกจริงๆ ออกมา นราวดีกลับเห็นใจเขาเหลือเกินเมื่อเขาพูดด้วยความเจ็บปวด “หนูเล็กเสียใจด้วยนะคะ เรื่องพี่สาวของคุณ” “ตอนพี่สาวของฉันตาย พ่อกับแม่ก็เสียใจมากจนป่วย” เขาพูดอย่างเสียใจ งานศพของพี่สาวก็มาไม่ได้เพราะเกิดอุบัติเหตุ ตอนบิดามารดาขึ

เฟยเทียนนั่งมองชายาและน้องๆ พูดคุยและหัวเราะออกมาได้ก็สบายใจขึ้นมาบ้าง เรื่องราวที่เกิดขึ้นมิใช่ว่าเขามิโศกเศร้า แม้ว่าจะเห็นการเข่นฆ่าล้มตายมามาก แต่เมื่อคนที่ตายจากเป็นพี่น้องของตนก็อดที่จะวูบโหวงในใจมิได้ “คืนนี้พวกเจ้าค้างแรมที่จวนพี่ดีหรือไม่” “ได้หรือเพคะ เช่นน