นางหนาวตายในวัดร้าง เหล่าพี่ชายเสียใจจนคลั่ง Novels & Stories

“พี่ชายเก่งเหมือนที่พูดไว้จริง ๆ ข้าเป็นคนแดนเหนือ มาถึงเมืองหลวงได้สองวัน” พอรู้ว่าหญิงสาวไม่ใช่คนเมืองหลวง ชายฉกรรจ์ทั้งสองเริ่มผ่อนคลาย กระตือรือร้นที่จะเล่าเรื่อง “เรื่องบุตรสาวแม่ทัพใหญ่ย่อมเป็นความจริง ตั้งแต่เกิดเรื่องนางก็ไม่มีหน้าออกมาพบใคร ขังตัวเองอยู่ในห้อง ร่ำร้องว่าอยากตาย นางเป็นความอับอายของวงศ์สกุล ตายไปไม่น่าเสียดายหรอก โยนศพทิ้งสุสานไร้ญาติเป็นอันจบ คาดว่าอีกไม่นานคงมีเสื่อเก่า ๆ ห่อร่างออกมาจากจวน” “พี่ชายช่างรู้ดีจริง ๆ รู้กระทั่งคุณหนูผู้นั้นร่ำร้องว่าอยากตาย”

ทว่านางเคยทำผิดพลาดมาครั้งหนึ่ง ทำให้พี่ชายของนางต้องตาย นางจึงไม่อาจเห็นบิดาต้องมาเกิดเรื่องขึ้นอีก. มู่หรงฉานกำลังจะเอ่ยขึ้น ทว่ากลับเห็นฮองเฮานำจดหมายฉบับนั้นจ่อที่ตะเกียงน้ำมัน

แต่น่าเสียดายเมื่อสามปีก่อน วันที่หลินยวนกลับมา พี่ชายของนางก็ได้ตายจาก. หยกน้ำตาไหลลงมาอย่างไม่รักดี ทั้งน้อยใจ ทั้งไม่พอใจ แต่โกรธแค้นยิ่งกว่า

ฉันไม่ต้องการเห็นพวกเขาสี่คน ทั้งครอบครัวอยู่ร่วมกันอย่างเป็นสุข หลังฉันต้องตายไป แม่กดหว่างคิ้วระหว่างตอบกลับไปว่า “ไม่รู้ว่ามันไปตายที่ไหนแล้ว อีกสองวันเป็นวันเกิดของยายมัน เธอไปกับฉันนะ” ความสัมพันธ์ระหว่างน้าหลูกับบ้านเราถือได้ว่าสนิทสนมกัน

สามวันที่ผ่านมาเธอวุ่นวายกับการจัดงานศพและเสียใจกับการจากไปอย่างกะทันหันของพี่สาว แต่ตอนนี้เธอได้สติกลับคืนมาแล้วสาเหตุการตายของพี่สาวจึงเป็นปริศนาที่เธอต้องการรู้ "พี่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ก่อนหน้านี้พี่ไปทำงานต่างจังหวัดเป็นเดือนไม่ค่อยว่างไปหาปลายฟ้าเท่าไหร่ จนวันรับปริญญาของ เราพี่ตั้งใจจะไปหาปลายฟ้าเพื่อไปหาเราด้วยกัน แต่ภาพที่เห็นคือปลายฟ้านอนน้ำลายฟูมปากไปแล้ว พี่มาช้าไป…" นัตตี้เองก็รู้สึกเสียใจไม่ต่างไปจากปลายฝน ถ้าเธอไปเร็วกว่านั้นบางทีเธออาจจะช่วยชีวิตเพื่อนไว้ได้

แม่ฉันยังไม่ทันได้ส่งถึงโรงพยาบาล ก็ตายแล้วเหมือนกัน วันนั้น ฉันกับพี่ชายกลายเป็นเด็กกำพร้า พี่ชายไม่อาจยอมรับได้ ที่ต้องสูญเสียคนใกล้ชิดสองคนไปในวันเดียวกัน เขาคิดว่าเป็นเพราะที่ทำให้พ่อแม่ต้องตาย เพระฉันไปห้างสรรพสินค้าแห่งนั้น มันเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดโศกนาฏกรรมนั้น

นางไม่อาจจะคาดเดาว่าชาติที่แล้วหลังจากที่นางตายจากไปเช่นนั้นทางจวนผิงกั๋วกงจะเป็นเช่นไร ทุกคนจะเศร้าโศกเสียใจหรือไม่ ท่านพ่อและพี่ชายของนางจะทันได้กลับมาส่งศพของนางหรือไม่ ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดใจนางจึงไม่กล้าคิดถึงและไม่กล้าคาดเดา แต่ชาตินี้เมื่อได้เห็นว่าบิดาเร่งรุดกล ับมาหานางโดยไม่สนใจว่าจะถูกหรือจะผิด พี่ชาย ญาติผู้พี่ทั้งสองรวมทั้งท่านอาทั้งสองก็กำลังเร่งรุดเดินทางกลับมาด้วยเรื่องของนางเช่นเดียวกันทำให้นางอดรู้สึกซาบซึ้งใจไม่ได้

ชาติก่อนนางละเลยความรู้สึกของพวกเขามากเหลือเกิน นางเอาแต่ใจตนเอง ทั้งที่พวกเขาหวังดีกับนาง แต่นางกลับมองความหวังดีนั้นเป็นสิ่งที่น่ารำคาญ สุดท้ายแล้วพี่ชายสองคนที่รักนางมากกว่าสิ่งใด กลับต้องมาตายเพราะนาง "น้องเล็กเจ้าหยุดร้องเถอะ เจ้ารอง ที่น้องเล็กร้องไห้คงเพราะหิวเป็ นแน่ เร็วเข้า รีบไปซื้อซาลาเปามา เอาน้ำชามาด้วย!"

เขารู้ว่านางโกรธ เป็นธรรมดาที่จะโกรธ เพราะนางถึงกับล้มป่วยจนแทบเอาชีวิตไม่รอด คิดถึงพี่ชายของนางเองที่สิ้นใจไปด้วยเหตุการณ์ที่คล้ายกัน หยวนวั่นได้แต่รู้สึกเศร้าเสียใจ “หรูเอ๋อร์” “เจ้าคะท่านพ่อ” “พ่อขอโทษ แม้ว่าคำขอโทษอาจจะช้าเกินไป” นางเงยหน้ามองบิดานิ่ง ดวงตายั งคงเรียบเฉย

รวิดาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะได้ยินข่าวอันสยดสยองเช่นนี้ ข่าวของพี่ชายคนเดียวโดนตามทวงหนี้โหดจากบ่อนจนโดนฆ่าตาย ศพถูกทิ้งอยู่ตรงพงหญ้าข้างทาง ช่างเป็นภาพข่าวที่สลดหดหู่และทำให้เธอทำใจไม่ได้ เด็กสาวถึงกับเป็นลมล้มพับลงไปในทันทีที่ได้รับรู้ข่าวของพี่ชาย ร่างน้อยนอนกอด เข่าเจ่าจุกอยู่บนที่นอนแคบๆ ของตัวเอง เธอยังทำใจเรื่องของพี่ชายไม่ได้ หลังจากงานศพเล็กๆ ที่ถิ่นเมตตากรุณาจัดการให้พี่ชายของเธอ เธอก็เอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในห้อง