บอดี้การ์ด Novels & Stories

เฟนด์ยิ้มจาง ๆ และตอบอย่างไม่แยแส "บอดี้การ์ด?" ซอนย่าหัวเราะออกมาเมื่อเธอได้ยินแบบนั้น “ฮ่าฮ่า! คุณสามารถอ้างว่าเป็นบอดี้การ์ดเพื่อให้ฟังดูดีขึ้น ในขณะที่ในความเป็นจริง คุณอาจจะเป็นเพียงเจ้าหน้าที่รปภ. แต่ถ้าจะพูดอีกอย่างนึงก็คือ คุณเพียงแค่เพียงยืนเฝ้าประตูเท่านั้น! ฉันเดาว่าคุณจะได้รับเงินเพียงไม่กี่พันเหรียญต่อเดือนถูกไหม? ตอนนี้ภรรยาของคุณมีรายได้หนึ่งล้านเหรียญต่อเดือน คุณรู้สึกว่าตัวเองด้อยกว่าหรือไม่?"

บอดี้การ์ดอธิบาย “เขาเป็นขโมย แล้วเขาก็เอาของมีค่าของเจ้านายผมไป” “ของมีค่าอะไรล่ะที่เขาเอาไป?” ดวงตาของบอดี้การ์ดฉายแววบางอย่างขึ้นมาชั่วขณะเมื่อเขารู้ตัวว่าได้พูดเรื่องที่ไม่ควรออกไป เขาก้มหน้าลงและเงียบไม่พูดอะไร

เย่เทียนหยู่โกรธจัด “สามหาว!” บอดี้การ์ดโกรธจัด เขาเคยเป็นอันธพาลมาก่อน ตอนนี้เขาแค่แขวนนวมเอาไว้ก่อนก็เท่านั้น แต่กลับมีคนกล้าสั่งให้เขาไสหัวไป เขาจึงรีบเหวี่ยงหมัดออกไปทันที

หลินหว่านชิงพูดอย่างเรียบง่าย ไม่ได้ระบายความโกรธกับบอดี้การ์ด บอดี้การ์ดโล่งใจและลุกขึ้นยืน “คุณ…คุณหนูใหญ่อย่างนั้นเหรอ? ” “นี่…นี่พวกแกเป็นใครกันแน่?”

เขาจำได้ว่าเสื้อคลุมแบบนี้เขาเคยให้กับลูกน้องคนสนิทไปสองสามคนแล้วมันมาอยู่บนตัวหญิงสาวได้ยังไง " เสื้อนี่หรอ ฉันยืมบอดี้การ์ดคุณมาน่ะ " " ไอ้บอดี้การ์ดคนนั้นมันเป็นใคร! " มาคอสตวาดเสียงดังจนหญิงสาวสะดุ้งโหยง " คุณเป็นอะไร ทำไมต้องเสียงดังด้วย "

นาชามองเขาอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูดพร้อมกับย่นจมูกอย่างน่ารัก "คุณก็พูดไปเรื่อย คุณจะมาเป็นบอดี้การ์ดได้ยังไงคะ ฉันเห็นนะคะว่าคุณเองก็มีบอดี้การ์ดคอยตามห่าง ๆ เหมือนพวกมาเฟีย พวกชอบทำผิดกฎหมายที่ต้องมีคนมาคอยคุ้มกัน" เควิลหัวเราะกับจินตนาการของนาชา "นักธุรกิจแบบผม ศัตร ูเยอะจริง ๆ ผมเลยต้องมีบอดี้การ์ด แต่ว่าถ้าคุณไม่ชอบผมจะให้พวกเขาอยู่ห่าง ๆ แต่เรื่องนี้ผมจริงจังช่วงนี้ผมว่าง อยากลองทำหน้าที่บอดี้การ์ดดูบ้าง คิดว่าน่าจะสนุก ค่าใช้จ่ายไม่คิดเพียงแต่มีข้อแลกเปลี่ยนเล็กน้อย"

หญิงสาวแหวใส่เสียงขุ่น "หรือว่านายคิดไม่ซื่อ ถึงได้มาด้อม ๆ มอง ๆ แถวนี้ ซึ่งมันไม่ได้ใกล้กับตู้คอนเทนเนอร์พักของนายเลยนะ!" เลโอหัวเราะหึ ๆ ในลำคอ ท่าทางไม่มีความเกรงกลัวเจ้านายสาวเลยสักนิด "อ้าว คุณหนูครับ ผมมีหน้าที่อะไรล่ะ ผมเป็นบอดี้การ์ดนะครับ และนี่ผมก็กำลังท ำหน้าที่เดินตรวจตราความปลอดภัยรอบบ้านให้เจ้านายอยู่"

ฉันทักขึ้นเมื่อฉุกคิดว่าสมควรไปในชุดนี้ดีไหม ซึ่งชุดก็ไม่ได้หรูหราอะไร และไม่ได้มองว่าโป๊เปลือยด้วย ก็แค่เสื้อยืดคอวีสีขาว กางเกงยีนส์มียี่ห้อขายาว “ได้ครับ” บอดี้การ์ดตอบ จากนั้นเขาก็เดินนำฉันไป แต่ทำไมฉันรู้สึกตะขิดตะขวงใจแปลกๆนะ

เขาถามพร้อมดึงร่างเล็กแนบชิดยิ่งขึ้น จนไอซ์สามารถสัมผัสได้ถึงมัดกล้ามแข็งแกร่งใต้เสื้อผ้าของคนด้านหลัง และสิ่งที่ทำให้ความอดทนของเธอลดฮวบกำลังดุนดันสะโพกสวยอยู่ “มันเรื่องส่วนตัวของฉัน! ช่วยปล่อยและออกไปจากห้องฉันด้วย!” บอดี้การ์ดสาวนับตัวเลขหนึ่งถึงร้อยในใจเ พื่อสะกดโทสะ ตวัดสายตาดุดันมองคนตัวสูง เตือนให้เขารีบปล่อยเธอเสีย แต่เจ้านายหนุ่มก็ไม่สนใจสัญญาณเตือนนั้น โอบรัดเอวน้อยแน่นกว่าเดิม

“กูจำเป็นต้องตอบคำถามมึงไหม” “ไม่จำเป็นครับ แต่ผมจะบอกว่าคุณมุกดาสวยมากครับ” พูดจบบอดี้การ์ดคนนั้นก็วิ่งไปจากตรงนั้นทันทีไม่รออยู่ให้โดนด่าหรือโดนลงโทษ “สุดอากาศพอหรือยังถ้าพอแล้วก็กลับขึ้นห้อง”