Novelas y relatos de บันทึกเรื่องสยิว

พวกเขาพูดว่าอย่างไร เซียวอวี้อยู่ด้านนี้ได้ยินไม่ชัดเจน และฟังไม่ค่อยเข้าใจเช่นกัน เขาถามเสียวอู่ “สมุดเล่มนั้นคืออะไรกันแน่?” เสียวอู่ตอบ: “ท่านผู้เฒ่าบอกว่า ในนั้นอาจจะบันทึกต้นตอของพิษมนุษย์โอสถ” “อะไรนะ!!!” เซียวอวี้แสดงสีหน้าตกใจ

ซาเอบะเก็บข้อมูลนี้ไว้ในใจ เขารู้ดีว่าบางครั้งการกดดันมากเกินไปอาจทำให้คนเราไปถึงจุดที่ไม่คาดคิดได้ เมื่อพวกเขาตรวจสอบห้องจนเสร็จ ซาเอบะก็พบสมุดบันทึกเล่มเล็กที่ถูกซ่อนอยู่ใต้เตียง เขาค่อย ๆ เปิดมันออกดู พบว่ามันเต็มไปด้วยบันทึกส่วนตัวของเมย์ บางส่วนถูกเขียนด้วยลายมือ สั่น ๆ เหมือนกับจดหมายที่พวกเขาพบก่อนหน้านี้ "ดูเหมือนว่าเมย์มีอะไรที่กังวลจริง ๆ" ซาเอบะกล่าว

ฉินเหยี่ยนเย่ว์หยิบสมุดบันทึกซึ่งทับถมกองหนาขึ้นมา แล้วเปิดดูทีละหน้า ๆ บันทึกค่อนข้างสับสน ด้านในส่วนใหญ่จะบันทึกถึงยาสมุนไพรที่มีเฉพาะในโลกนี้ สรรพคุณและสมุนไพรที่ใกล้เคียงกัน อีกทั้งยังมีการรักษาบางอาการ

หนังสือเล่มนี้มีชื่อว่าบันทึกเหตุการณ์ประหลาดของราชวงศ์โจวเห็นในนั้นกล่าวว่า มีบุคคลผู้หนึ่งจากราชวงศ์ก่อนแห่งเฟยเหยา เชี่ยวชาญเรื่องค่ายกลและเล่ห์กล โดยเฉพาะเหล่าราชวงศ์ หลังจากนั้น ก็บันทึกความลับเรื่องอื่นในสำนัก “แค่ประโยคนี้เท่านั้นเองหรือ” เฮ่อยวนอ่านต่ อไปอีก เงยหน้าขึ้นแล้วถาม ฉางชิวเฟิงหยิบหนังสือเล่มอื่นออกมา

คำบ่นด่าของเขาทำเอาความอยากอาหารของเยว่อิงหายไป นัยน์ตาสดใสหลุบลง ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น “เจ้า...ทำให้ข้าไม่รู้จะทำเช่นไรกับเจ้าดี” “พูดไม่รู้ฟัง ไม่รู้จักความกลัว ไม่รู้เรื่องราวใดในเผ่า ไม่รู้กระทั่งว่าสิ่งใดควรใช้อย่างประหยัด หรือสิ่งใดมีค่ามาก”

เวินเยว่หลันกัดริมฝีปาก “ครั้งที่ข้าถูกบังคับให้ไปพบราชครูหยาง ใครเป็นคนยุยง ใครเป็นคนขู่จะส่งข้าไปวัดนอกเมือง” เวินเฉิงอันหน้าซีดลงเรื่อย ๆ เขาจ้องสมุดบนโต๊ะ “นี่คืออะไร” เวินซูฉีตอบเสียงเรียบ “บันทึกของข้าไงล่ะ” นางหยุดไปเล็กน้อย ก่อนพูดเบาลง “หรือจะพูดให้ถูก… บันทึ กของเวินซูฉีคนเดิม” ไม่มีใครเข้าใจประโยคหลัง แต่ไม่มีใครกล้าถาม

ฮันนี่บุ้ยปากไปทางสมุดบันทึกเล่มหนาที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเอก้า "ยัยนั่นเขียนอะไรขยุกขยิกมาหลายวันแล้ว หรือจะเป็น 'รายชื่อศัตรู' ที่เราต้องไปจัดการ?" ​"ผมว่าน่าจะเป็นบันทึกความรู้สึกมากกว่านะครับฮันนี่ เราไม่ควรไปละลาบละล้วง..." กาเบรียลพูดไม่ทันขาดคำ ฮันนี่ก็ใช้พลังจิตดึง สมุดเล่มนั้นมาอยู่ในมือเรียบร้อยแล้ว

"เฮ้ย รถไอ้จางทำไมมันโยกไปโยกมาวะ หรือว่าไอ้เฒ่านั่นกำลังแอบทำเรื่องระยำอะไรอยู่?" "พวกเราไปดูหน่อยเถอะ เผื่อมีเรื่องดีๆ จะปล่อยให้มันทำคนเดียวได้ยังไง"

ร่างบางลุกขึ้นยืนและเดินไปที่เตียง หยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กจากลิ้นชักโต๊ะข้างเตียงขึ้นมา สมุดเล่มนี้เป็นของซูซิวเหยาคนเดิม สุดท้ายมือบางเปิดอ่านด้วยความตั้งใจเพื่อค้นหาเบาะแสเพิ่มเติม “ข้าไม่อาจไว้ใจผู้ใดได้เลย…” ข้อความสั้น ๆ ที่เขียนด้วยลายมือหวัดสะดุดตานาง ข้อ ความนั้นยิ่งทำให้นางมั่นใจว่าชีวิตก่อนหน้านี้ของซูซิวเหยาต้องเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความอ้างว้างอย่างแน่นอน

เฮ่ยเสี่ยวฉางตบโต๊ะดังปัง หนังสือในมือถูกโบกไปมา เเววตาของยมทูตชุดขาวเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นอย่างที่สุด “ในหนังสือเล่มนี้บันทึกถึงเรื่องราวความรักที่มนุษย์ชายมีต่อปีศาจจิ้งจอกสาว เเต่เพราะความเเตกต่างระหว่างเผ่าพันธุ์ทำให้ทั้งคู่ไม่อาจอยู่ร่วมกันได้ จนเกิดเป ็นตำนานรักที่ไม่สมหวัง เสี่ยวอู่...ไหนเจ้าบอกข้ามาทีสิว่าตี้จวินมาทำอะไรยังภพภูมิมนุษย์” เฮ่ยเสี่ยวฉางถามพลางทำสีหน้าและเเววตาเจ้าเล่ห์