Novelas y relatos de บันทึกเรื่องสยิว

เบาหน่อย ความซ่านสยิวระลอกใหม่พุ่งจู่โจมจนข้าวหอมต้องแอ่นสะโพกรับสัมผัสอย่างลืมอาย ขาเรียวทั้งสองข้างสั่นระริกพาดอยู่บนบ่าแกร่ง เปิดทางให้เขาซุกไซ้ดูดกินความหวานได้อย่างเต็มที่ "ซี้ดดด... เสียว ข้าวเสียวจะตายอยู่แล้ว... อ๊ะ อ๊ะ อ๊าา" "เสียวก็ครางออกมาดัง ๆ เลยครับตัว เล็ก ให้รู้ไปเลยว่าลิ้นเฮียมันทำให้ข้าวมีความสุขมากกว่าไอ้ผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้น"

นอกจากนั้นยังมีสมุดบันทึกเก่า ซึ่งภายในบันทึกเต็มไปด้วยข้อความเขียนด้วยลายมือที่เขียนเป็นระเบียบ มีรายละเอียดเกี่ยวกับพิธีกรรมต่าง ๆ และวิธีการควบคุมและบังคับพลังวิญญาณ “อะ นี่” โซระพูดพร้อมยื่นหนังสือให้ธีรเทพ “มันน่าจะเป็นหนังสือที่หมอผีเมื่อกี้ใช้อยู่”

เมื่อกลับถึงร้านสักในคืนนั้น ลีโอที่เคยเป็นผู้ชายหยาบกระด้างกลับหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งขึ้นมาเขียนถ่ายทอดความรู้สึกที่มีต่อไอซ์ลงไปทีละตัวอักษร บันทึกที่เต็มไปด้วยความหวังและความรักที่เขามีต่อเด็กดื้อฝั่งตรงข้าม . . . ทางด้านบ้านข้าวมันไก่ ไอซ์ที่แอบย่องกลับเข้าห้อ งนอนต้องชะงัก เมื่อเห็นม๊ายืนรออยู่ข้างเตียงด้วยแววตาที่เป็นห่วง

เนิ่นนานผ่านไป ภายใต้แสงเทียนสลัว เขามองเห็นนางคล้ายกับกำลังอ่านอย่างเพลิดเพลิน มุมปากยังคงประดับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ เย่จั๋วเกิดความใคร่รู้ จึงสุ่มหยิบสมุดบันทึกการเดินทางขึ้นมาเล่มหนึ่ง หนังสือเล่มนั้นมีนามว่า “ม่านฝันแสงละมุน”

“ท่านหมอ ท่านต่างหากที่สนใจเรื่องเหล่านี้ ข้าเพิ่งพบบันทึกส่วนตัวของท่านที่เขียนว่า ‘สมุนไพรว่านบำรุงในตำรานี้ มีส่วนช่วยในเรื่องการสร้างชีวิตจริงหรือไม่ ข้าควรจะทำการทดลองอย่างละเอียดเพื่อหาข้อสรุป’” อวี้เหยียนถึงกับหน้าซีดเผือด เขาไม่คิดว่าซูฉิงจะค้นพบบันทึกส่วนตัวที่เขาเขียนไว้เ มื่อหลายปีก่อน

“ยังมีพวกนี้อีก ‘บันทึกเรื่องราวสิ่งของแดนตะวันตก’ บันทึกเกี่ยวกับเรื่องราวเมืองมายาในทะเลทรายและบริเวณที่อุดมสมบูรณ์ชุ่มชื้นที่เคลื่อนที่ได้ ‘สนทนายามราตรีที่เป่ยซาน’ ล้วนเป็นเรื่องราวของภูตผีปีศาจทั้งนั้น เล่มนี้ ‘ตำรับอาหารเจียงหนาน’ ในนี้มีสูตรของว่างแปลกใหม่อยู่ ไม่น้อย ข้าสั่งให้คนไปรวบรวมมาเป็นพิเศษ...” ยิ่งพูดเขาก็ยิ่งคึกคัก ดวงตาเป็นประกายเจิดจ้าอย่างน่าทึ่ง ไหนเลยจะเหลือความน่าเกรงขามของฮ่องเต้อยู่ ราวกับเด็กน้อยที่กำลังรีบอวดของล้ำค่าของตน

หยางเหวินนั่งอยู่ที่ระเบียงของเรือนบนยอดเนินสูง มีโต๊ะไม้เก่าตัวหนึ่งตรงหน้าและกระดาษขาววางบนโต๊ะ ริมกระดาษมีพู่กันจุ่มหมึกไว้เรียบร้อย เขาเขียนหนังสือเล่มหนึ่ง ไม่ใช่ตำราวิชายุทธ์ แต่เป็นบันทึกชีวิตที่ไม่เคยเล่าให้ใครฟัง เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง ก ่อนที่ไป๋หรูอวิ๋นจะเดินมานั่งข้าง ๆ

ตอนพิเศษ “สมุดที่ไม่เคยเขียนจบ” — บันทึกเงาของซาโยะ สมุดที่ไม่เคยเขียนจบ — บันทึกเงาของซาโยะ — ข้าไม่รู้ว่ากำลังเขียนเพื่อใคร

ที่จวนตระกูลหยางสองพี่น้องดีใจมากที่ได้พบอวิ๋นซูเหยา หยางหว่านฉิงที่กำลังคัดอักษรนำลายมือออกมาอวดหญิงสาว กระทั่งนางพบว่าสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังคัดก็คือสงครามชายแดนเหนือแคว้นต้าเยวี่ยในอดีต อยู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ “ห้องหนังสือของพี่ชายเจ้ามีบันทึกสงครามแคว้นต้าเยวี่ยเยอ ะหรือไม่”

“หมอที่ดี อย่าเชื่อเพียงความจำของตนเอง จงเชื่อบันทึก เพราะความจำของคนย่อมผิดพลาดได้ แต่ตัวหนังสือจะเตือนความผิดพลาดของเจ้า” ในตอนแรก หลิวชิวซุ่ยคิดว่าการจดบันทึกเป็นเรื่องน่าเบื่อ แต่เมื่อเวลาผ่านไป นางกลับค้นพบว่า การย้อนกลับมาอ่านบันทึกของตนเอง ทำให้เข้าใจโรคต่างๆ ได้ลึก ซึ้งกว่าการอ่านตำราเหมือนเมื่อก่อนเสียอีก