บันทึกเรื่องสยิว Novels & Stories

สายตาจั๋วซือหรานจ้องอยู่บนซากบันทึกเหล่านั้น นางรู้แน่นอน ว่าทำไมซือคงเซี่ยนถึงรู้สึกว่าเจาหมิ่นเป็นโรคจิต เพราะบนซากบันทึกเหล่านั้น เนื้อหาที่เจาหมิ่นเขียน จากที่คนอื่นเห็นก็คงรู้สึกว่าเกินความคาดหมายจริงๆ สิ่งที่เขียนอยู่ด้านบน...ทั้งหมดเป็นเรื่องที่ยังไม่เกิดข ึ้น

ซูเหวินฮุยอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าของเขาดูราวกับกินขี้ตอนที่ได้ยินเทปบันทึกนี้ เขาแทบไม่พูดอะไรเลยยกเว้นหลินหว่านหรู ไม่คาดคิดเลยว่าเรื่องนี้จะยังเอาเขาเข้าไปเกี่ยวข้องด้งบ หลี่ว์ซิงเหอยิ่งโกรธและตกใจมากขึ้น นี่เป็นการสนทนาลับระหว่างเขากับคุณชายซู เย่เทียนหยู่ไปเอาบันทึกนั้นม าจากไหน?

หลิวลี่เซียงตอบพลางลุกขึ้นมาหาสมุดบันทึกบนโต๊ะ “เธอเจอเหตุการณ์ลึกลับแล้วล่ะ” ไป๋เยว่ซินแกล้ง “ซินซิน หาไม่เจอเลย เธอเห็นสมุดเล่มนั้นบ้างไหม”

ซูอิ่นสั่นสะท้าน นางหยิบบันทึกขึ้นกอดก่อนทรุดตัวลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ไหล่ลู่ลงและสั่นไหวราวกับจะแตกสลาย น้ำตาหยดใสลงบนปกสันบันทึกเล่มนั้นจนเป็นรอยชื้น - - - .. .. “เสร็จแล้ว เปี่ยวเกอ ว่าแต่...มีอะไรจะถามอีกหรือไม่”

“มีอันใด เจ้าดูไม่สดใสร่าเริงเช่นปกติ ข้าก็ใจไม่ดีแล้วนะ ยิ่งเจ้าเรียกชื่อข้าเช่นนี้ยิ่งรู้สึกแปลก ๆ ชอบกล” “ท่านเยว่เซียนเหล่าเหริน จับได้เรื่องที่ข้าคัดลองสมุดบันทึกบุพเพ เขาหมายใจเอาเจ้าและข้าไปลงโทษ” “แล้วเช่นไร”

หนึ่งที่ดูธรรมดา ๆ ออกมาจากที่ซ่อนในลิ้นชัก...นี่คือสมุดที่เธอใช้บันทึกเรื่องราวสำคัญต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นนับตั้งแต่ที่เธอย้อนเวลากลับมา...และตอนนี้เธอกำลังจะลงบันทึกเกี่ยวกับเรื่องราวที่เทพซูได้เข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องด้วย มือของหานซูอวี้ได้เปิดสมุดบันทึกไปยังหน้ากระด าษที่ว่างเปล่า ก่อนจรดปลายปากกาลงไปอย่างตั้งใจ...

เขามองไปที่สมุดบันทึกในมือของกวิน ซึ่งบัดนี้หลุดมือไปตกอยู่ข้างๆ ร่างของกวิน “สมุดบันทึกเล่มนั้น... คือส่วนหนึ่งของความจริง” แพรวารีบตั้งสติแล้ววิ่งไปหยิบสมุดบันทึกของนักวิทยาศาสตร์ขึ้นมา เธอเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว หน้ากระดาษเต็มไปด้วยบันทึกการทดลองที่น่าสะพรึงกลัว ภาพวาดของสิ่งมีชีวิตไฮบริดที่ดูน่าเกลียดน่ากลัว รายละเอียดของการทดลองที่ผิดจรรยาบรรณ และชื่อของมนุษย์ที่ถูกบังคับให้เข้าร่วมโครงการ

้อื่น นางจึงไม่ได้สำรวมกิริยานัก นางงอขาขึ้นแตะเท้าไปมาขณะที่มือพลิกอ่าน ‘บันทึกแห่งแคว้านเทียนหลิว’ ซึ่งบอกเล่าเรื่องราวต่างๆ ในแคว้นเทียนหลิว แสงเทียนวูบไหวเล็กน้อยไม่ได้ทำให้อันจือเซี่ยละสายตาจากตัวอักษรตรงหน้า ทว่านางรู้สึกเหมือนกระแสลมวูบหนึ่งพุ่งเข้ามาในห้อง นางเงยหน้าขึ้นแล้วขยับตัวนั่งบนเตียงพลางมองไปในห้องนอนของตน ‘หรือจะคิดมากไปเอง’

หลินเหยาค่อยๆ ถอนปากออกมา แววตาที่มองผมนั้นดูยั่วยวนเหมือนนางจิ้งจอก "เวลาอยู่บ้านว่างๆ หนูชอบดูพวกหนังญี่ปุ่นน่ะค่ะ ก็เลยครูพักลักจำมาจากในหนังนั่นแหละ" พูดจบเธอก็อมมันเข้าไปต่อ

ชาตินี้ดี หรือชาติที่แล้วดีกว่าชาตินี้เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน… เจียงสวี่หยิบสมุดบันทึกจากช่องลับใต้สุดของตู้เสื้อผ้าออกมา เธอรู้สึกว่าจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ในชีวิตเธอกับชิงชวนคราวนี้ ยังไงก็ถูกบันทึกไว้ในสมุดเล่มนี้ เธอเชื่อในความรู้สึกของเธอ แล้วก็เป็นอย่างที่เธอค ิด บนหน้ากระดาษ มีตัวอักษรปรากฎชัดว่า