Novel & Cerita ปกคลุมสวรรค์

เซียนพเนจรจำแลงขยับชายเสื้อคลุมสีขาวบริสุทธิ์อย่างแผ่วเบา ประมุขมารสะบัดปลายนิ้วกลางมวลอากาศธาตุ รีดเร้นพลังจิตอันละเอียดอ่อน กรีดเปิดรอยแยกมิติแห่งแสงสว่างเจิดจ้า รูปลักษณ์ของประตูมิติแปรเปลี่ยนจากสีเลือดทมิฬ กลายเป็นประตูแสงสีทองอร่ามที่เชื่อมต่อตรงสู่เขตแ ดนรอบนอกของสวรรค์ชั้นเก้า เพื่อหลีกเลี่ยงค่ายกลตรวจจับของทัพสวรรค์ "รอสามีประเดี๋ยวเดียวเถิดฮูหยิน... ข้าจะรีบถลกหนังมันกลับมาให้เจ้า"

ครืดๆ ครืดๆ โทรศัพท์มือถือสั่นแรงอยู่บนเตียง ด้วยความที่วางไว้หมิ่นเหม่ พอสั่นนานเข้ามันเลยร่วงลงมา ไหมขวัญตาเบิกโต รูปที่โชว์อยู่หน้าจอคือรูปของกฤติกา ลูกสาวของเธอกำลังโทรหา สวรรค์ได้โปรดช่วยที มือข้างหนึ่งฝืนกายเอื้อมคว้า อีกแค่นิดเดียวก็ถึงโทรศ ัพท์แล้ว อีกแค่...นิดเดียว... ******************

เข้าสู่กึ่งกลางใบหน้าของทูตสวรรค์ผู้คุมกฎที่กำลังลอยตัวอยู่บนก้อนเมฆอย่างแม่นยำระดับ 4K! เปรี้ยงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!! “อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกส์!!”

เธอพึมพำกับตัวเอง อธิปเดินออกจากห้องแต่งตัวเพียงเสื้อคลุมผ้าไหมสีดำบาง ๆ ที่ไม่ได้ผูกเอว เปิดเผยซิกซ์แพ็กแน่น กล้ามเนื้ออกและไหล่กว้างที่ชัดเจนภายใต้แสงแดดยามเช้า

บ้านเพียงดาว เพียงดาวตื่นแต่เช้าแล้วอาบน้ำ เธอหยิบชุดคลุมท้องกระโปรงสีครีมมีลวดลายดอกไม้สีเหลืองอ่อนมาจัดการสวมใส่ วันนี้เป็นครั้งแรกที่เธอใส่ชุดคลุมท้อง ชุดที่เคยใส่ไปทำงาน ตอนนี้ใส่ไม่ได้แล้วเพราะคับ เนื่องจากหน้าท้องของเธอยื่นออกมาจนเห็นได้ชัด

เสื้อคลุมกันลมสีแดงสด ไม่ได้ทำให้แสบตา เมื่อเทียบกับหิมะขาวโดยรอบ กลับยิ่งรู้สึกสวยมากเป็นพิเศษ มือจับพิณผีพาบังครึ่งหน้า เมี่ยวอวี่ไม่ต้องทำอะไรด้วยซ้ำ เพียงนั่งลงตรงนั้น ก็เป็นดั่งทิวทัศน์อันงดงามตระการตา

ตอนพิเศษที่ 3 แรกพบแห่งสรวงสวรรค์ สวรรค์ชั้นเก้าถูกอาบไล้ด้วยแสงสีทองระยิบระยับ ผืนป่าศักดิ์สิทธิ์ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ต้นไม้สูงตระหง่านผลิดอกออกผลเป็นอัญมณีหลากสี กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ทิพย์ล่องลอยไปตามสายลม ทุกสิ่งทุกอย่างดูสงบเงียบและงดงามราวกับภาพวา ดจากฝีมือเทพเจ้า

เป็นเวลาร่วมเดือนกว่าที่พวกนางจะถึงดินแดนไร้ขอบ เบื้องหน้าคือทัศนียภาพที่ราวกับสวรรค์บนดิน ป่าเขียวขจีทอดยาวสุดลูกหูลูกตา เมฆขาวลอยล่องต่ำปกคลุมยอดเขาสูงเสียดฟ้า น้ำตกใสสะอาดไหลรินจากหน้าผาสูงชัน กลิ่นอายของไอปรานบริสุทธิ์หนาแน่นเสียจนทุกลมหายใจที่สูดเข้าไปเต็มไปด้วยพ ลังชีวิต พื้นดินเบื้องล่างมีหินสีครามเรืองแสงที่แผ่พลังธรรมชาติ มันสะท้อนแสงอ่อนโยนยามต้องกับแสงแดดอันอบอุ่น แม้แต่สายลมที่พัดผ่านยังอวลไปด้วยไอปรานที่ยากจะหาได้จากแคว้นอื่น

ีผ้าคลุมหน้าสีขาวบางๆ " นั่นไงองค์หญิงซุนน่า ขนาดใส่ผ้าคลุมหน้าก็ยังดูออกว่างดงาม" ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่องค์หญิงมองโกลที่ร่ายรำราวเทพธิดาบนสวรรค์ อ่อนช้อยงดงามราวไม่มีกระดูก พอนางหมุนตัวผ้าคลุมหน้าก็หลุดออกมาอย่างตั้งใจ เสียงฮือฮาดังขึ้นต่อเนื่องพร้อมเสียงชื่นชมว่าน

คืนนี้พระจันทร์เต็มดวงอากาศยามค่ำคืนคงเย็นยะเยือก อาถังนีบหยิบเสื้อคลุมสีขาวนวลมาห่มไหล่ให้คุณหนูนาง "เจ้าเก็บเสื้อนี้ไว้เถิด คืนนี้ข้าว่าอากาศน่าจะอบอ้าวมากกว่าหนาวเย็น" อาถังเอียงคอมองท้องฟ้าอย่างใคร่สงสัย