ปกคลุมสวรรค์ Novels & Stories

ณ ดินแดนที่ไม่มีใครรู้จัก ดินแดนที่ไม่ใช่ทั้งโลกมนุษย์และสรวงสวรรค์ ไม่ใช่ความฝัน และไม่อาจเรียกได้เต็มปากว่าเป็นความจริง หากเป็นสถานที่เร้นลับราวกับโลกอีกใบ โลกที่เงียบงามเกินกว่าจะมีอยู่จริง และสามารถเนรมิตทุกสิ่งได้ดั่งใจปรารถนา ทุ่งกว้างตรงหน้าปกคลุมไปด้วยดอกเดซ ี่สีขาวบานสะพรั่ง ไกลสุดสายตาราวกับไม่มีวันสิ้นสุด กลีบดอกเล็ก ๆ พลิ้วไหวไปตามแรงลมอ่อน สีขาวสะอาดของมันตัดกับท้องฟ้าสีครามที่ทอดยาวเหนือศีรษะ เบื้องไกลมีภูเขาน้อยใหญ่ตั้งตระหง่านสลับซับซ้อน ดุจเส้นขอบฟ้าที่ถูกวาดขึ้นอย่างประณีต

ฉันพึมพำ ก้มตามองปลายผ้าห่มสีเงินที่คลุมกายเราไว้ “มันเป็นโลกธรรมดา ไม่มีเวทมนตร์ ไม่มีคำสาป มีเพียงความเร่งรีบ การแข่งขัน และ...การดิ้นรนเพื่อผลประโยชน์” ฉันเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

มหาเทพเทียนวั่งเสกของวิเศษขึ้นกลางฝ่ามือเพื่อมอบให้เสวี่ยนอวี่ หากแต่ยังไม่ทันที่เสวียนอวี่จะเอื้อมมือไปรับของวิเศษชิ้นนั้นมา เสียงดังราวอัสนีบาตฟาดก็สะเทือนเลือนลั่นจนแดนสวรรค์สั่นคลอน กลุ่มเมฆสีดำทมึนลอยปกคลุมทั่วเปลือกนอกของท้องฟ้าบนแดนสวรรค์ ความสว่างไสวถูก ปกคลุมไปด้วยหมอกหนาที่มีกลิ่นอายน่าสะอิดสะเอียนลอยออกมา

ฉันแก้ตัว “ได้ ฉันไปแต่งตัวก่อนละกัน” คุณกวินใช้ผ้าขนหนูพันรอบเอวแล้วหยิบชุดคลุมมาสวมให้ ฉันพยายามไม่จ้องบั้นท้ายหนั่นแน่นเวลาที่เขาเดิน

หวลึก เอี๊ยดดด เสียงเบรกดังขึ้นสนั่นไปทั้งป่าก็ว่าได้ เมื่อจู่ๆ ดาวฤกษ์ก็ต้องหยุดรถอย่างกะทันหัน พร้อมกับยกมืออีกข้างขึ้นมาปกป้องราตรีดาวเพื่อไม่ให้เธอกระเด็นไปด้านหน้ารถทั้งๆ ที่เวลานี้อีกฝ่ายคาดเข็มขัดนิรภัยอยู่ สีหน้าของราตรีดาวดูตกใจเพราะไม่รู้ว่าตอนนี้เกิดอะ ไรขึ้นนั่นเอง

ตะโกนตอบคนข้างนอก “เร็ว ๆ หน่อย ฉันไม่ชอบรอนาน” “ขอเวลายี่สิบนาที” “ไม่ได้ ฉันให้แค่สิบนาที” คำพูดของคนเอาแต่ใจทำให้พิมพ์ดาวถอนหายใจยืดยาวแต่ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี เธอรีบจัดการชำระล้างร่างกายจนเสร็จสิ้นแล้วคว้าชุดคลุมอาบน้ำมาสวมใส่และเปิดประตูออกไปข้างนอกก่อนพบว่าเขาก ็อยู่ในสภาพชุดคลุมอาบน้ำ ผมเปียกชุ่มราวกับเพิ่งอาบน้ำหมาด ๆ นั่งอยู่ตรงเตียงขนาดคิงไซซ์

สิ่งลวงตาตนเอง เบิกเนตรสวรรค์เป็นวิชาตรงตัวตามชื่อ เมื่อใช้แล้วย่อมมองเห็นทุกสิ่งชัดแจ้งประหนึ่งดวงตาจากสวรรค์เบื้องบน แม้มีไอหมอกบดบังร่างใต้เตียง ทว่านักพรตอีก็สามารถมองเห็นหยูหนิงได้อย่างชัดเจน กระบี่ไม้ท้อที่ถืออยู่จึงถูกฟาดฟันเข้าใส่ทันที มุมปากเทพซื่อมิ่งกระต ุกเล็กน้อย นักพรตหัวโตกำเริบเสิบสานยิ่ง ไม่กล่าววาจาก็คิดทำร้ายกันเลยหรือ ตี้จวินท่านช่างหาคนได้ดีนัก หากอีกฝ่ายสังหารคู่วาสนาที่มีเพียงหนึ่งเดียวไป ครานี้ท่านจะผ่านด่านเคราะห์ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว

00 น. ผืนฟ้ามืดสนิทประดับด้วยดวงจันทร์ลอยสูงเด่น กลุ่มเมฆเคลื่อนคล้อยบดบังแสงเป็นระยะ ราวกับต้องการปกปิดเหตุการณ์บางอย่างไม่ให้โลกรับรู้

ภาคินหน้านิ่งเป็นหุ่นสลัก กลืนน้ำลายลงคอดังเฮือก จ้องหน้าเธอตาค้าง…ไม่ทันได้พูดอะไรกัน มีเสียงเจาะแจ๊ะของคนกลุ่มเล็กใกล้เข้ามา พวกนักท่องเที่ยวกลุ่มแลกกำลังจะเข้ามาสัมผัสกับสวรรค์แห่งอันดามันแล้ว แต่สำหรับใครบางคน สวรรค์ดับลงอย่างแสนเสียดาย! “อ้าวอร พี่ตกใจแทบแย่ ตื่นมา ตอนเช้าไม่เจอ ออกไปเดินเล่นมาเหรอ แล้วทำไมยังอยู่ชุดเดิมล่ะ”

เอียงคอมองหน้าเขา “ถ้ายังโง่อยู่แบบนี้คงโดนหลอกไปขาย” “หนูไม่ได้โง่และไม่ได้โดนหลอกไปขายสักหน่อย” “เธอกำลังโง่” “หนูไม่เห็นเข้าใจที่คุณพูดเลย” ยกมือขึ้นมาเกาหัวตัวเองอย่างงุนงงกับคำพูดของเขาที่ไม่เข้าใจมันเลยสักนิด มือบางดึงเสื้อเกาะอกตัวเล็กขึ้นมาปิดหน้าอกตัวเ องแล้วเงยหน้าขึ้นไปมองเปลวเพลิงที่ก้มลงมามองหน้า (อก) เธออยู่