ผี Novels & Stories

คำพูดเหล่านั้นมันโกหกทั้งเพ ถ้าเธอส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดทรมาน มันคงจะสะใจเสียมากกว่า “ฝันไปเถอะ! เพราะสารรูปของแกมันน่าขยะแขยงไง แกถึงต้องปิดตาฉันไว้ ไม่ต้องอาย ฉันไม่กลัวผีหน้าพิการอย่างแกหรอก”

บทที่6.แลกเปลี่ยน กลางดึกสงัดกาสะลองรู้สึกเหมือนถูกผีอำ ร่างกายเธอหนักอึ้งเหมือนถูกทาบทับด้วยเงาดำๆ มีมือร้อนๆ กำลังโรมลูบตลอดเรือนกาย หัวใจสาวไหวโยก...เธอเกรงกลัวอำนาจมืดจนตัวสั่น หญิงสาวนอนหลับตาแน่นไม่กล้าลืมตาขึ้นมอง เธอท่องบทสวดมนต์ในใจ พร้อมทั้งสวดอ้อ

หรือ อิตตันโมเมน (一反木綿) คือภูตผีโยไคญี่ปุ่นโบราณที่มีลักษณะเป็นผ้าสีขาวผืนยาว 10 เมตร มีดวงตาและปาก ปรากฏตัวในยามค่ำคืนเพื่อรัดคอเหยื่อและพาตัวไปสู่ท้องฟ้า ตามตำนานจะใช้ผ้าขาวห่อศพคนตาย [3] นูริคาเบะ (Nurikabe) เป็นภูตผีที่โดยปกติแล้วจะไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยต าเปล่า แต่ด้วยพลังแห่งจินตนาการของศิลปินในสมัยเอโดะได้มีการสร้างสรรค์ภาพวาดของมันขึ้นมาจนดูเหมือนส่วนผสมระหว่างภูตผีกับกำแพงแบนสีขาว เมื่อเวลาผ่านไปรูปภาพของมันก็พัฒนาขึ้นจนเก้าแพงมีสองเท้างอกออกมาและใบหน้าขนาดใหญ่อยู่บนลำตัว

“น้องขออะไรไปล่ะ จำได้ไหม พี่ก็มาช่วยไง แล้วน้องก็ชวนพี่มาเนี่ย ลืมเหรอ” “อ้อ ไอ้ที่พันขาน้องน่ะ มันเป็นผีพรายหญิงวัยชราที่มันกำลังหาตัวตายตัวแทนอยู่ มันจะได้ไปเกิดใหม่ ดีที่น้องภาวนาไปแบบนั้นพี่ถึงเข้าไปช่วยได้” “มันไม่ใช่วัชพืช จะมีอะไรเซอร์ไพรส์อีกไหมเนี่ย”

ผีพรายระดับต่ำ มักจะมีรูปร่างเป็นเงาพร่าๆ หรือรูปแบบที่ไม่ชัดเจน อาจมีลักษณะคล้ายกับผู้คนธรรมดา แต่ไม่มีรายละเอียดที่ชัดเจนมีพลังน้อยที่สุด ไม่สามารถทำร้ายหรือควบคุมผู้คนได้ แต่สามารถทำให้รู้สึกถึงความเยือกเย็นหรือความรู้สึกกลัวเบาๆ ผีพรายระดับกลาง มีรูปร่างและคุณล ักษณะที่ชัดเจนมากขึ้น อาจมีลักษณะเป็นมนุษย์หรือสัตว์ หรือคล้ายกับบุคคลที่เคยมีชีวิต มีพลังมากกว่าผีพรายระดับต่ำ สามารถสร้างเสียง ขยับวัตถุ ทำให้ผู้คนรู้สึกถึงความหงุดหงิดหรือสร้างความกลัวที่มีผลกระทบต่อจิตใจ อาจทำให้เกิดความผิดปกติทางร่างกายได้

เขาเงยหน้าขึ้นมามองฉัน นี่เขาคิดจะไม่ถอดมันจริง ๆ ใช่ไหม ไอ้หน้ากากกะโหลกนี่น่ากลัวมากบอกเลย อย่างกับหนังผี ฉันยิ่งขี้กลัวอยู่ด้วย “อือ เราทำได้ทุกอย่างเลย ไม่ว่างานหนักงานเบาเราไม่เกี่ยง ขอแค่ให้แม่เรารักษาต่อได้ไหม เราขอร้อง”

‘แม่เจ้าโว้ยยยย เจ๋งชะมัด เหาะมาให้จับถึงที่ซะด้วย ไม่ต้องออกไปล่าให้เสียเวลา เล่นเองแสดงเองไม่ใช้นักแสดงแทนอีกต่างหาก อยากรู้จริงๆใครกันที่เป็นเจ้าของความคิดสุดพิศดาร กุเรื่องผีขึ้นมาหลอกชาวบ้านจนกลัวกันหัวหดเนี่ย' และในเสี้ยวลมหายใจนั้นเอง ผีร้ายรูปร่างสูงในชุดสีขา วเปรอะไปด้วยเลือด เส้นผมสีขาวยาวรุงรังปิดหน้าปิดตา รอบกายเต็มไปด้วยกลิ่นสาบสางอบอวล มือผอมเหี่ยวแห้งเล็บยาวโค้ง โผล่พ้นแขนเสื้อขาดวิ่น

“ไม่ได้ทำอะไรทั้งสิ้น แต่ไหนแต่ไรมาไม่ว่าภูตผี วิญญาณ หรือปีศาจ หากข้าปรากฏตัวพวกเขาล้วนหวาดกลัวและหายไปจนสิ้น” เซี่ยซีเฟิงเอ่ยเสียงเรียบ เขาหมุนตัวไปที่โต๊ะรินน้ำชาเย็นชืดก่อนยกขึ้นดื่มรวดเดียว

บ่าวรับใช้พูดไม่ค่อยชัดเจนน่ารำคาญ "อะไรของเจ้า ไปทำอะไรที่ห้องคนตายกัน" "ผีเจ้าค่ะ ผีหลอก" สาวรับใช้พูดแทนและนึกขึ้นได้ "คุณชายน้อยอยู่ที่นั่นเจ้าค่ะเล่นกับผีเจ้าค่ะ"

ลี่อินหลุดหัวเราะคิกทันที ซินเหยายังพูดต่ออย่างไม่รีบร้อน “สะสมพลังจากวิญญาณที่อ่อนแอกว่า กลืนกินความกลัวของคนตาย” เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย “ของแบบนี้ในโลกมนุษย์เรียกว่าอะไรนะ…” เธอเว้นจังหวะสั้นๆ ก่อนจะตอบเอง “อ่อ…ปรสิต”