Novel & Cerita ผู้มีอำนาจ

ดูยิ่งใหญ่’ ‘ตราประทับในมือตอนนี้เปรียบได้กับอำนาจทั้งหมดที่ท่านพ่อครอบครองและเข้าถึงได้ มันมากกว่าแค่ไฟแช็ค ฟาราเดีย’ สิทธิ์โดยชอบธรรม...อำนาจทั้งหมดที่เข้าถึงได้เหรอ... ฟาเดียเอื้อมมือไปหยิบไฟแช็คของท่านผู้นำแล้วจ้องมันอย่างสับสน พร้อมกับหาความชัดเจนให้ตัวเองบางอย่าง

"ทำไมคนของแกถึงทำงานล่าช้าลง ผ่านมาหลายวันเพิ่งรู้งั้นเหรอ" "มันมีคนมีอำนาจแถวนั้นคุ้มกะลาหัวไว้แต่มันไม่เกินความสามารถผมหรอกครับแด๊ดวางใจได้" "ปล่อยให้กฎหมายจัดการ ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่แกจะใช้อำนาจได้อย่างเต็มที่"

“คิดว่ากลุ่มคนมีอำนาจแบบฟ่า จะจัดการโดยไม่สนใจอะไร” “ถ้าคิดแบบนั้น คนคงหายไปวันละร้อยคนแล้วแหละ” “จะบอกว่าตัวเองมีเหตุผลในการจัดการ?”

เสียงในใจที่เชื่อมั่นในเหตุผลของตนเองนั้น ทำให้เจียงหวนถึงกับพูดไม่ออก ใช่แล้ว คนที่อยู่ตรงหน้านี้คือโอรสสวรรค์ผู้มีอำนาจสูงสุด คำพูดของเขาก็คือตัวบทกฎหมาย ก็ได้ ท่านเก่ง

นุ่มนิ่มแหวใส่เสียงแผ่ว "อำนาจมีไว้ใช้จัดการกับคนที่คุยด้วยยากครับ" ภามยืดตัวตรงแล้วยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ

“เคยมีใครบอกคุณไหมว่าคุณเหมือนคนมีปมด้อย ชอบบังคับคนอื่นให้อยู่ใต้อาณัติของคุณตลอดเวลา เพื่อจะได้รู้สึกว่าตัวเองมีอำนาจเหนือพวกเขา” “ผมไม่มีหรอกปมด้อยที่คุณว่า เพราะผมมีอำนาจล้นฟ้าในฐานะผู้นำฮิลฟาฮาร์ หรือคุณจะเถียง”

“ก็โด่งดังยังไงล่ะ เป็นที่รู้จักของคนทั่วไป” “ฮ่องเต้ทรงมีพระราชอำนาจล้นเหลืออยู่แล้วเพคะฝ่าบาท” “หากเป็นเช่นนั้นใยเจ้าจึงบอกว่ามีผู้ปองร้ายข้าล่ะ หากพระองค์มีอำนาจล้นเหลือจริงๆ ก็ต้องปกป้องพระมเหสีของพระองค์ได้มิใช่รึ”

“นี่คือคำสั่ง ฉันเป็นเจ้านาย” “ค่ะ!” จะบอกว่าอย่าใช้อำนาจก็ไม่ได้ เพราะเขาเป็นเจ้านายจะใช้อำนาจของคนเป็นเจ้านายมันก็ไม่แปลก ถึงมันจะไม่ถูกใจเธอมากเท่าไหร่แต่ก็ขัดไม่ได้หรอก เขาเป็นเจ้านายนี่นา

เจ้าของเงินไม่ต่างอะไรจากเจ้าของอำนาจ การมีอำนาจมาในมือนอกจากจะใช้มันให้เป็นประโยชน์กับตัวเอง ก็ต้องใช้มันด้วยความระมัดระวัง “ฉันเป็นเจ้าหนี้ ไม่ใช่ว่าจะกดขี่ข่มเหงเอ็งได้ รู้ไหมว่าการที่เอ็งคิดแบบนั้นมันคือการดูถูกฉัน” “ฉันขอโท- “อยากได้เสื้อในห้างด้วยก็ไม่บอก”

หญิงสาวส่ายหน้า ไม่เข้าใจว่าเขาพูดถึงอะไร ถังไห่เฉิงก้มหน้า ปลายนิ้วเชยคางมนให้ช้อนตามองตน “เจ้าไม่รู้หรือไรว่าคนที่กำลังนอนคุยด้วยมีอำนาจล้นฟ้า เจ้าสามารถใช้อำนาจจากข้าได้เต็มที่”