พลิกแพลง Novels & Stories

เหยาหลิงเจินรับห่อกระดาษมาพลางพลิกซ้ายพลิกขวาด้วยความสงสัย “มันคืออะไร” “นี่คือผงแป้งล่อผึ้งแบบเข้มข้น ที่ข้าบังเอิญทำออกมาได้ตอนคิดค้นถุงหอมไล่แมลง” กัวรั่วชิง พูดตรงๆ อย่างไม่ปิดบัง “ระวัง! อย่าเพิ่งเปิดมันออกมานะ ผงสมุนไพรนี้รวบรวมกลิ่นที่ผึ้งชอบที่สุดเอาไว้ ห ากโรยโดนผู้ใด ผึ้งในสวนนี้จะพุ่งเข้าใส่คนผู้นั้นในทันที”

หลินจือเสี้ยว นักศึกษาสาวจากคณะวิทยาศาสตร์เครื่องสำอาง ต้องจบชีวิตลงอย่างกะทันหันจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ในวันสอบจบมหาวิทยาลัย ทว่าวิญญาณของเธอกลับไม่ได้ไปสู่สุคติ แต่กลับทะลุมิติมาในยุคจีนโบราณ! ซ้ำยังต้องสวมรอยเป็น หลินจือเสี้ยว นางคณิกาอันดับหนึ่งแห่งหอจันทร์กระจ่าง ผู้มีรูปโฉมงดงามและทระนงตน ทว่าก่อนที่เจ้าของร่างเดิมจะสิ้นใจ นางถูกลอบทำร้ายและถูกวางยาจนสูญเสียความจำช่วงสำคัญไป หลินจือเสี้ยวคนใหม่จึงต้องสวมรอยเป็นดาวเด่นแห่งหอนางโลมเพื่อสืบหาตัวฆาตกรที่แท้จริง!

" ก็ได้ค่ะ " พรึ่บ พูดจบร่างของฉันก็ถูกพลิกให้ขึ้นไปอยู่ด้านบนแทน ฉันมองหน้าพี่นาทีด้วยความเคอะเขินเพราะไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี ฉันไม่เคยทำอะไรแบบนี้นิ

เขาไม่เข้าใจภาษาของนาง ลู่เสียนยิ้มขำแล้วค่อยๆอธิบายให้ฟังว่า "มันก็คือการส่งเสริมการขายอย่างหนึ่งเป็นกลยุทธ์ทางการค้าน่ะ อย่างเช่น ซื้อผักหนึ่งกำ แถมฟรีอีกหนึ่งกำ หรือขายในราคาถูกก่อนแล้วขึ้นราคาในภายหลัง แต่เราจะต้องบอกลูกค้านะว่าจะลดราคากี่วัน จะทำอย่างนี้ ไปอีกกี่วัน หลังจากนี้ก็ขายในราคาปกติ"

เธอโกหกเขา “นั่นสินะ บีบีจะมาเฝ้าพี่เหิมได้ยังไง ก็อยากให้พี่ตายนี่ ขอโทษนะที่ไม่ได้ตาย แค่ตาบอด แต่ก็ไม่ต่างกันหรอก เพราะตอนนี้เป็นคนพิการแล้ว” แล้วกองทัพก็ผละปล่อยมือที่จับมือเล็กออกแล้วขยับพลิกตัวนอนตะแคงหันหลังให้หญิงสาว แม้จะเจ็บแผล แต่ก็กัดฟันข่มความเจ็บขยับ พลิกตัว

“มันคือตัวเลข หรือคำ หรืออะไรก็แล้วแต่ที่อ่านจากข้างหน้ามาข้างหลังหรืออ่านจากข้างหลังมาข้างหน้าก็จะอ่านเหมือนกัน อย่างเช่นตัวเลข 909 คำว่า นาน นอน กนก ถ้าภาษาอังกฤษก็ dad mom pop” “มันก็เหมือนความรู้สึกของพี่ ไม่ว่าเมื่อวาน วันนี้หรือพรุ่งนี้ ความรู้สึกที่มีให้ก็ไม่เคยเปลี่ยน เหมือนกับตัวเ ลขพาลินโดรมที่ไม่ว่าจะอ่านจากข้างหน้าหรือข้างหลังมันก็อ่านได้เหมือนเดิม”

มือเรียวเจียนใบตองเป็นแผ่นกลมๆ วางซ้อนกัน จับคู่ประกบเส้นใบตองให้สลับกันเพื่อความแข็งแรง ใช้ไม้กลัดกลัดเย็บสี่มุมเป็นกระทงขนาดเท่าๆกัน ชายหนุ่มมองดูหญิงสาวทำงานอย่างทึ่ง ท่าทางเธอคล่องแคล่วชำนาญเป็นอย่างมาก “กระทงสี่มุมค่ะ ทำง่าย ใช้ใส่อาหารแทนพวกถ้วยโฟม” ปากบาง ๆอธิบายเรื่อยๆ เมื่อเห็นตาคมสีอำพันมีแววสนใจราวเด็กๆ

ส่วนตัวเธอสวมเพียงชุดนอนตัวบาง เดินไปนั่งอยู่ตรงโต๊ะกลางห้อง คิดทบทวนในเนื้อหานิยายของตนเอง “ครั้งก่อนฉันปล่อยมันไปตามเส้นเรื่องเลยได้ย้อนกลับมา แปลว่ามันต้องมีอะไรผิดพลาดฉันถึงได้ย้อนกลับมาเปลี่ยน ฉันต้องเปลี่ยนบางอย่าง ไม่สิหรือฉันต้องแก้พล็อตเปลี่ยนเส้นเรื่องทั้งหม ดเลย โอ๊ยปวดหัวเว้ย ทำไมมันวุ่นวายงี้ละเนี่ย”

พั่บ! พั่บ! พั่บ! มือใหญ่ทั้งสองจับหัวเตียงไว้แน่นแล้วโหนตัวเองโยกไหวเหนือร่างเปลือยเปล่าเล็กขององค์อินทร์ ยิ่งสาวน้อยแอ่นเด้งกระแทกตอบสนองกลับอย่างเดียงสามันยิ่งตอดเร่าให้เขากระแทกจ้วงลึกเข้าออกและเร็วขึ้น จังหวะที่เร็วขึ้นทำให้ร่างเล็กใต้ร่างกระเด็นกระดอนไปตามจังหว ะโยกคลึงสวาท

พรึ่บ พูดได้เพียงแค่นั้น โลกก็หมุนคว้าง โดนพลิกกลับมานอนหอบหายใจอยู่ด้านล่างเสียแล้ว “นะ...นาย! อึก อื้อออออออ” ริมฝีปากร้อนผ่าวพุ่งเข้าประกบชิด ดูดกลืนคำพูดจากปากน้อย ๆ ให้พลันเปลี่ยนเป็นเสียงครางในลำคอ