พ่อเลี้ยง Novels & Stories

ฉันยิ้มให้กับความน่ารักและใจดีของม๊า "ไออุ่นดื้อมั้ยคะม๊า" "น้อยกว่าพ่อของเขาหน่อย พูดง่ายน่ารัก ม๊าเลี้ยงได้ทั้งวันไม่เคยเบื่อ" คนเป็นพ่อหน้าหงิกอีกแล้ว

“พ่อเลี้ยงมา! แล้วทำนินออกมาด้วยมั้ย! หรือแค่เลี้ยง บอกหน่อย นินจะได้หายโง่ จะได้ทำตัวถูก!” “นิน ..” “อะไรคะ !” “พ่อเลี้ยงแกมานะ..” “แค่เลี้ยงใช่ไหม..ไม่ได้ให้กำเนิดใช่ไหม?!” พ่อนิ่งแล้วกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ

นาวีงงว่าพ่อเลี้ยงมาจากไหน มีแต่พ่อแท้ ๆ กับพ่อที่คลอดยัยหนูนี่ออกมา แล้วก็นึกได้ว่าบุคคลภายนอกคิดว่าพี่ชายเขาเป็นพ่อหม้ายเมียตาย ดังนั้นพ่อแท้ ๆ จึงกลายเป็นพ่อเลี้ยงไปโดยปริยาย " อืม สองคนนั้นไร้ความรับผิดชอบสิ้นดี ทิ้งเด็กเล็กไปหลายวัน มันน่านัก "

“ป้าแก่แล้วไง หากจะรอจนพ่อเลี้ยงมันพร้อมก็ไม่รู้ว่าอีกเมื่อไหร่ กว่าจะถึงวันนั้นป้าอาจจะลุกเดินหรืออุ้มหลานไม่ไหวแล้ว” “แต่แม่หนูไม่เห็นพูดเรื่องนี้ให้หนูฟังเลย” “เธอเคยสนใจด้วยเหรอ” “พ่อเลี้ยงจะบอกว่าหนูไม่สนใจเรื่องครอบครัวหรือไง!?”

“อย่ามาสอนกูนะอีเด็กไม่มีหัวนอนปลายตีน!!” “พ่อจ๊ะ พอเถอะ..นี่พี่เรย์เป็นผู้มีพระคุณของข้าวกับกัญ” เมื่อเห็นเหตุการณ์เริ่มไม่ดีข้าวแกงจึงเดินไปดึงแขนของผู้เป็นพ่อไว้

“โอยป้า หนูว่าป้าไปนอนดีกว่าจ้ะ เดี๋ยวหนูรอปิดประตูบ้านให้พ่อเลี้ยงพนาเอง” พ่อเลี้ยงพนาเป็นคนดีจริงๆ คนอื่นจะจ้างไว้ไหม สั่งอย่างได้อย่าง สั่งน้ำเปล่า แกยกข้าวมาให้พ่อเลี้ยงกิน แต่ก็ไม่เคยมีใครในบ้านเห็นว่าพ่อเลี้ยงจะดุแกสักที ยกอะไรมาให้ก็กิน

“แล้วพ่อเลี้ยงล่ะรักหนึ่งดาวมากไหม” “พ่อเลี้ยงก็เอาใจนะจ๊ะ แต่เหมือนคุณหนึ่งอะไรนั่นจะไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ ฟีลเพื่อนมากกว่า”

“ประธานหวังเป็นคนดีจริงๆ ขนาดแม่เลี้ยงเดี่ยวอย่างเว่ยหวั่นคุณยังยอมรับได้ทั้งแม่และลูก หลานผมได้พ่อเลี้ยงดีๆ อย่างคุณถือว่ามีบุญแล้ว” หวังเจิ้นและเว่ยหวั่นมองหน้าแต่ละฝ่ายพร้อมกัน “พ่อเข้าใจผิดแล้วค่ะ ประธานหวัง เอ่อ” เธออยากอธิบายแต่ก็เขินเสียเอง

“เขาเป็นพ่อเลี้ยง ไม่ใช่พ่อแท้ ๆ เข้าใจกันบ้างป่ะ? เด็กพวกนี้...” “พ่อเลี้ยงก็เป็นครอบครัวเดียวกันนี่... น้องของมินนี่ต้องเอ๋อแน่ ๆ เลย”

“คนที่บ้านครับ” พราวพิลาศถึงกับงง คนที่บ้าน? พ่อเลี้ยงหมายถึงใครกัน หรือจะเป็นแม่ของพ่อเลี้ยง