Romans & histoires พ่อเลี้ยง

ชายหนุ่มยังไม่ตอบ “แม่ก็แค่อยากรู้ อายุลูกควรจะมีครอบครัวได้แล้ว แม่อยากอุ้มหลาน รอนานกว่านี้กลัวจะอุ้มไม่ไหว” “อุ้มไม่ไหว ก็ไม่ต้องอุ้มสิคุณ จ้างพี่เลี้ยงก็ได้จะไปอุ้มให้เหนื่อยทำไม” พ่อเลี้ยงพันรบที่นั่งฟังเงียบ ๆ มานานแสดงความเห็น จึงได้ค้อนวงใหญ่กลับมา

น้ำเสียงทุ้มห้าวเอ่ยเรียบๆ ทว่าเหน็บแนมและแข็งกระด้าง “เปล่าครับ...” เป้สั่นหัววืด รีบปรับน้ำเสียง “ผมแค่...ไม่เคยเห็นพ่อเลี้ยงสติแตกขนาดนี้มาก่อน เจ๊วาห์แกคงสำคัญกับพ่อเลี้ยงมากจริงๆ” พ่อเลี้ยงแสนผาแค่นยิ้มมุมปาก นัยน์ตาขุ่นมัวไม่ได้มองหน้าลูกน้อง

​“ยังเลยครับพ่อเลี้ยง” ​“ไปทำห่าอะไรนานนักนะ” พ่อเลี้ยงสบถ “มึงให้ใครตามไปดูทีสิ” ​“เอ่อ...”

ป้าเจี๊ยบรู้อยู่เต็มอกว่าพ่อเลี้ยงยังไม่อยากให้ใครมารบกวนตอนนี้ "อ้าวเหรอครับ?" อยู่เเต่ไม่ว่าง สรุปพ่อเลี้ยงติดธุระอะไรอยู่กันเเน่

จนกลายเป็นพ่อเลี้ยงไร่ชาในที่สุด เขาภูมิใจในตัวของบุตรชายเพียงคนเดียวของเขาคนนี้มาก ถึงจะผ่านอะไรมามากมาย แต่เขาก็พาตัวเองมาถึงจุดนี้จนได้ด้วยตัวเองโดยไม่ได้พึ่งพาตัวของเขาเลยแม้แต่สักครั้ง "แล้วคุณพ่อล่ะครับเป็นยังไงบ้างสบายดีหรือเปล่า?" เขาถามบิดาโดยไม่ยอ มปริปากถามหาคนเป็นมารดาเลยแม้แต่คำเดียวจนนายวีระพลต้องเป็นคนเอ่ยขึ้นมาเองเสียก่อน

“แต่เขาเป็นอดีตแม่เลี้ยง เป็นคนของสินธุเจริญพาณิช และนำความเสื่อมเสียมาให้บ้านหลังนี้!!” เสียงฉุนเฉียวปนกรุ่นโกรธของชายชราไม่ได้ทำให้พ่อเลี้ยงนฤเบศร์กลัวแต่อย่างใด ซ้ำร้ายยังยิ้มเย็นออกมาให้ด้วยซ้ำ “น่าสงสารพ่อเลี้ยงเหนือหัวที่มีปู่แบบนี้นะครับ”

พ่อเลี้ยงพูดขึ้น "ในเมื่อคุณให้ไปจัดการเรื่องนี้ ปลายก็จะจัดการเองถ้าไม่ได้ยังไง ปลายต้องขอร้องแม่เลี้ยงเพราะเรื่องนี้มันก็เกี่ยวกับความเสียหายของไร่ที่แม่เลี้ยงรับผิดชอบอยู่เหมือนกัน ในเมื่อพ่อเลี้ยงจะปล่อยเลยตามเลยแต่ปลายคงปล่อยไม่ได้เพราะปลายเห็นแก่แม่เลี้ยง" ปลายฝันก ล่าวและออกไปคุยกับคนงาน พ่อเลี้ยงโกรธมากแต่เขาทำอะไรไม่ได้เลยสามเดือนนี้เงินที่จะจ่ายคนงานอยู่ที่แม่เลี้ยง และปลายฝันเองก็จะให้แม่เลี้ยงจัดการถ้าเขาไม่ยอม พ่อเลี้ยงรู้สึกแปลกๆว่าตอนนี้อะไรก็ต้องขึ้นอยู่กับปลายฝัน เขาเลยไปดูสถานการเฉยๆเท่านั้น

" หลิน!! " " ตอนนี้หลินยังไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะดูแลมันทั้งหมดหรอกนะคะ.....ป๊าม๊าไว้ใจคุณ.....หลินเองก็เหมือนกัน "

พ่อเลี้ยงสิงหาเอ่ยอย่างเหนื่อยอ่อน เพราะรู้สึกกังวลในเรื่องของลูกชายอยู่ไม่น้อย คำพูดของพ่อเลี้ยงสิงหา ทำให้หนึ่งนทีลำบากใจ และทำเสียงอึกอัก “ผะ...ผมก็ไม่แน่นใจครับ”

“บ้านของบัวก็ยังอยู่ดีนี่ค่ะ ป้าจวนเล่าให้ฟังว่าเช่าคนใหม่เขาดูแลบ้านเป็นอย่างดีไม่มีอะไรที่บัวจะต้องเป็นห่วงเลย” “บัวฉันว่าเธอโตแล้วเราควรพูดจากันด้วยเหตุผลนะ ถึงแม้พ่อจะไม่เคยเลี้ยงดูเธอมาแต่อย่างน้อยเขาก็คือผู้ให้กำเนิดคนหนึ่งไปอโหสิกรรมจากเขาเถอะ จากนั้นจะไม่ ติดต่อไปทางฝั่งนั้นอีกฉันก็ไม่ว่าอะไร”