พ่ายตัณหาคุณอาคลั่งรัก นิยาย & เรื่องราว

ยังไงคะ คุณทิชา สรุปใช่แล้วใช่ไหม น่านน้ำ : เราพึ่งสังเกตสายตาของปุณณ์คือ คลั่งรักหนักมาก โอ๊ยยย น่านน้ำแพ้สายตาแบบนี้ อิจฉาสุดสุด น่านน้ำ : หายไปไหนกันหมดมาคุยกันหน่อยอยากเม้าส์มอยยยย

พี่ติณถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะสวมกอดฉันแล้วพูด “เธอไม่เข้าใจหรอกว่าความรู้สึกของคนขี้หึง ขี้หวงมันเป็นยังไง” “เข้าใจสิ หนูก็หวงพี่ติณแต่ก็ไม่ได้บ้าขนาดนั้น” “แบบฉันไม่ได้เรียกว่าบ้า เรียกว่าคลั่งรักต่างหาก” “คลั่งรักแบบนี้ก็ไม่ไหวนะคะ โตแล้ว”

“โทษที พอดีคลั่งรักมาก” นาทีนี้บอกเลยว่าฉันยืนหนึ่งเรื่องการประชดประชัน และไม่เขินเลยสักนิดที่พูดว่ารักเขาด้วย กลับเป็นเขาที่แอบประหม่าอยู่บ้าง แต่ทำเป็นเหลือบตามามองเท่านั้น “มองไรเดี๋ยวจิ้มตาหรอก”

ไหลเยี่ยนฟางมองสตรีที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาหม่นเศร้า นางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่ปราศจากความโกรธแค้นใด ๆ “ที่ข้ามิอาฆาตต่อเจ้า นั่นเพราะข้าเข้าใจเจ้า เจ้ากระทำเรื่องโง่เขลาชั่วช้าเพียงเพราะความรักบังตาจนมืดบอด กิเลสตัณหาและความริษยาเป็นพิษร้ายที่สตรีคนใดก็ อาจพ่ายแพ้ต่อมันได้สักวันหนึ่ง”

ว่าแล้วเขาก็ขยับเข้าๆ ออกๆ จนเธอเผลอครางออกมา "อ้าา" "ไหน บอกว่าตัวเขื่อนหนักไง" "ตอนนี้ไม่หนักแล้วนี่คะ" "ตอนนี้ตังค์เสียว" แล้วเขาก็บรรเลงเพลงรัก กับเธออีกยก

สะโพกมนแอ่นรับแรงกระแทกจากร่างสูงที่โหมกระหน่ำใส่อัตโนมัติตามอารมณ์ปรารถนาของตัวเอง "อ๊า เสียวมากที่รัก" ร่างสูงผละออกจากเต้าอวบพร้อมเผยอปากหลุดเสียงครางออกมาอย่างสุดจะกลั้นเมื่อร่องนุ่มขมิบบีบรัดท่อนเอ็นจนความเสียวแผ่ซ่านไปทั้งกาย

คลั่งรักเมียจำเป็น Chapter 40 กัญญามาศรู้ว่า แดเมี่ยนรักตนมาก และหล่อนแพ้คำนี้

ฉันเอ่ยขึ้นเหมือนคนที่กำลังเพ้อ อาธันก็มองหน้าฉันด้วยแววตาสั่นไหวเล็กน้อย "แล้วแก้มใสล่ะคะ อาธันไม่รักแก้มใสเหรอ!!"ฉันตะโกนถามอาธัน "แก้มใสเป็นหลานสาวของอาน่ะ เป็นลูกสาวของพี่ตุลาพี่ชายอา อารักเราครับ แต่อาไม่ได้รักเราแบบนั้น"อาธันเอ่ยบอกฉันด้วยนำ้เสียงแผ่วเบาพล างหลบหน้าฉันเมื่อเขาพูดจบ ฉันยิ่งปล่อยโฮร้องออกมาอย่างหนัก

และแววตาก็ไม่ทำให้ผิดหวังแต่ก็เข้าใจแววตานะคนมันแค้นและอยู่ด้วยเพราะคำพูดนั้นที่ป้าเคยว่าไว้ว่าเป็นคุณนายเมื่อไรจะก้มกราบตีนแล้วแววตาก็ทำได้จริง ๆ เพราะผัวรวยมาก แฮ่ แฮ่ ขออนุญาติฝากเรื่องของอิงอรกับเปรมต่อนะคะ ชื่อเรื่อง ทัณฑ์รักทัณฑ์สวาท จะมาเร็ว ๆ นี้ค่ ะ ^^

กระชับอ้อมแขน “ตะตะแต่กระหม่อมกับ อันเล่อเรารักกัน ฝ่าบาทได้โปรดเห็นใจในความรักครั้งนี้นาง ก็แค่ โกรธเคืองตามประสาคนรักกัน”อันเล่อยิ้มหยันส่ายหน้าไปมา