Novel & Cerita ภาพวาด

“จำไว้นะลูก การวาดภาพนั้นไม่เพียงแค่ลายเส้นต้องสวยงาม แต่เจ้าต้องถ่ายทอดชีวิตและจิตวิญญาณลงไปในภาพวาดนั้นด้วย ทำให้ภาพวาดนั้นดูมีชีวิตให้จงได้” หานหยางจำคำของมารดาได้ขึ้นใจ หลังจากนั้นนางจึงหมั่นฝึกฝนวาดภาพของดอกไม้ ต้นไม้และภาพทิวทัศน์จนถึงวันนี้ที่ ผลงานของนางเป็นที่ประจักษ์และเลื่องชื่อ

ั่นด้วยความตั้งใจ บนโต๊ะไม้ของเขานั้น มีภาพวาดหลากหลายแนว ทั้งทิวทัศน์ ภูเขา แม่น้ำ และผู้คนในวิถีชีวิตชนบท ภาพทุกภาพถูกวาดด้วยฝีมือที่ละเอียดอ่อนและเต็มไปด้วยชีวิตชีวา เส้นสายของพู่กันสะท้อนถึงศิลปินผู้มากพรสวรรค์ แต่ละภาพล้วนมีความงดงามเป็นเอกลั

เหวยผิงที่เห็นรูปที่อี้เหวินวาดก็น้ำตาซึม นั่งลงข้างๆ อี้เหวินแล้วเอ่ยว่า “สวยมากๆ อี้เหวินน้อยของแม่วาดสวยมากๆ” “อะไรคือวาดหรือขอรับ” อี้เหวินถามด้วยความสงสัย “วาดคือที่ลูกกำลังทำอยู่นี้อย่างไร ส่วนเขียนคือเอาไว้ใช้กับตัวหนังสือ เข้าใจหรือไม่”

ฉันพยักหน้า “ฉันเบื่อน่ะ ก็เลยวาดเล่นๆ” หลินหยุนพลิกกระดาษไปมา แล้วหยุดอยู่ที่ภาพวาดภาพหนึ่ง ฉันชะเง้อหน้าไปมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น ภาพนั้นเป็นภาพต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่มีกิ่งไม้พันธุ์อยู่รอบๆ หอคอยสมบัติ ดูแล้วให้ความรู้สึกสวยงามแปลกๆ

คฤหาสน์สกุลเติ้ง ซูฮวาแอบมองเจ้านายที่วัน ๆ แทบไม่ทำอะไร นอกจากนั่งวาดรูปเหมือนของแม่นางไป๋ วาดแล้ววาดอีก วาดอยู่นั่น วาดเสร็จก็ใช้ให้นางเอาไปผึ่งลมจนแห้ง แห้งแล้วจึงเอาไปใส่กรอบ และเอาไปเก็บในห้องภาพที่เก็บสะสมภาพวาดของกวีเอกทั่วทุกแคว้นไว้มากมาย แ ลดูทะนุถนอมดั่งแก้วตาดวงใจ

จื่อเหมยฮวาหายเข้าไปในห้องหนึ่งแล้วเดินออกมาพร้อมม้วนภาพวาดที่ถูกเก็บเอาไว้อย่างดี เมื่อนางคลี่ภาพออกก็เผยภาพวาดพู่กันของโฉมสะคราญ มีนามของผู้วาดพร้อมประทับตาแซ่สีแดงไว้ใต้ภาพ “หวงลี่หงหรือ ท่านแม่เป็นคนวาดภาพนี้”

ภาพวาดที่เริ่มขยับหมุนควงด้วยความเสียดเสียวครางกระเส่าอย่างเร่าร้อน "ครับเมีย...อ่า ซี้ด โยกเก่งจัง แรงๆอีกครับ" ภามครางพร่ากับลีล่าร่อนเอวของภาพวาด อดไม่ได้ที่จะสวนกระแทกขึ้นไปจนภาพวาดจุก "อ้ะๆๆๆ อ๊าา อย่าสวน มันจุก อื้อ"

หลีจวินที่ยามนี้ไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนนอกแล้ว วิ่งร่ากางภาพวาดกระดาษซวนจื่อ[1]เข้ามาแต่ไกล เยว่อวิ๋นหันไปมองตามเสียงเรียก พอเห็นภาพวาดในมือเด็กหนุ่ม ดวงตากลมก็เผยแววชื่นชมเห็นได้ชัด “ไม่เลว สวยมาก สีสันก็งดงามดูแล้วสดชื่นราวกับได้กลิ่นอายฤดูใบไม้ผลิ เหมาะจะติดในผนั งห้องกินอาหารบ้านเราจริงๆ”

เควิ่นเอ่ยถามพร้อมกับหย่อนตัวลงที่ม้านั่งในฝั่งตรงข้าม ขณะที่สายตาคมคายมองดูภาพวาดที่ถูกร่างด้วยดินสอ EE มีสีเทียน สีไม้และยางลบวางอยู่รอบ ๆ “คุณครูให้เลือกวาดสัตว์ที่ชื่นชอบ หรือ สัตว์ที่อยากจะเป็นมาหนึ่งอย่างฮะ” ไอคิโด้ตอบเสียงใส ก่อนจะหยิบดินสอ EE ขึ้นมาลากเส้นลงบน กระดาษปรู๊ฟสีขาวเป็นภาพวาดของนกอินทรี กางปีกโผบินอยู่บนท้องฟ้าอย่างไม่กลัวเกรงต่อกระแสลมแรง พลางจ้องมองออกไปยังทะเลกว้างที่ไกลแสนไกล สะท้อนแสงของดวงอาทิตย์ที่ส่องแสงประกายเจิดจ้าอย่างงดงาม

หัวใจของฉันหยุดเต้น ภาพวาดนั้นคือสายใยสุดท้ายที่เชื่อมฉันกับสิ่งที่ยังจริงอยู่ในโลกใบนี้ มันคือหลักฐานของการมีอยู่ของคุณปู่ คนที่สอนฉันให้วาด “วิญญาณ” ของตัวเองด้วยสีสัน และมันคือที่ปลอบประโลมเพียงหนึ่งเดียวของฉันในคฤหาสน์เย็นชาแห่งนี้ ฉันคุกเข่าลง มือที่สั่นเทาย ื่นไปหยิบชิ้นผ้าใบที่ขาดวิ่นขึ้นมา