Novel & Cerita ภาพวาด

วิทยาลัยหยวน นางวาดภาพในศาลาท่ามกลางสายฝนโปรยปราย วาดทะเลสาบฝั่งตรงข้าม นางกัดหัวพู่กันไม่พึงพอใจนัก ขมวดคิ้วจ้องควันบนผิวทะเลสาบอย่างหนาครึ้ม เขาอดเดินเข้าไปไม่ได้ "ทิวทัศน์งดงามเช่นนี้ แค่ชื่นชมก็เพียงพอแล้ว ฝืนย้ายเข้าไปในภาพวาด แม้ว่ามันอาจจะเหมือนจริง แต ่ก็รู้สึกบดบังเสมอ”

เจ้าตัวน้อยพยายามปีนขึ้นมานอนข้างๆ ก่อนจะชูภาพในมือที่เจ้าตัวตั้งใจวาด ภาพวาดสีเทียนที่ไร้เดียงสาไร้จริตมารยาใดๆ ทั้งสิ้น ภาพวาดที่มีค่าแก่จิตใจของเขามากมายจนไม่มีคำพูดใดที่จะเปรียบเทียบ ภาพวาดมุมหนึ่งเป็นภาพครอบครัวพ่อแม่ลูก ที่นั่งเล่นกันอยู่ที่สนามหญ้า และไม

เฉินจินฮวามั่นอกมั่นใจเป็นอย่างยิ่งจนหลงลืมคิดไปว่า สิ่งที่เห็นภาพวาดกับที่เห็นด้วยตาตนเองจริง ๆ ย่อมไม่เหมือนกัน *ภาพวังวสันต์ คือ หนังสือภาพวาดการเสพสังวาส ภาพวาดที่แสดงถึงการร่วมประเวณี*

องค์ชายน้อยเดินไปดูภาพวาดของ เจียวซิน “เป็นอย่างไรงามหรือไม่ เจียวซินวาด-” พูดไม่ทันจดบประโยคคนตัวน้อยก็ ยกมือขึ้น

“ขอบใจเจ้ามาก พ่อบ้านใหญ่ เปิดดูสิว่าภาพวาดงดงามเพียงใด” “ขอรับท่านโหว” พ่อบ้านใหญ่คลี่ม้วนภาพวาดออก ก่อนจะชูให้เหิงอันโหวมองใกล้ ๆ ซึ่งในม้วนภาพนั้นเป็นภาพเสือดาวกำลังกระโจนข้ามภูเขา ลายเส้นของภาพวาดคมกริบและดูเหมือนจริงมากจนเหิงอันโหวพยักหน้าอย่างพอใจ

บนโต๊ะหนังสือใต้หน้าต่างบานนั้น วางไว้ด้วยภาพวาดทิวทัศน์ภูเขาและสายน้ำที่เพิ่งวาดไปได้เพียงเล็กน้อย ภาพวาดนั้นปรากฏหมู่หินสลับซับซ้อน สายธาราไหลผ่านโขดหิน กระแสน้ำเชี่ยวกรากพวยพุ่ง

เธอก้มมองน้องชายที่ทำแววตาวิบวับก็อดที่จะปฏิเสธสายตาความอยากรู้อยากเห็นคู่นั้นไม่ได้ “โห สวยจัง พี่รัณวาดรูปสวยจัง” เมื่อมองวิวข้างนอกจนพอใจดินแดนก็หันมาให้ความสนใจกับภาพวาดทั้งที่วาดเสร็จแล้วหรือวาดได้แค่ครึ่งหนึ่งของภาพอย่างสนใจ ภาพวาดทั้งภาพเสมือนจริงหรือ ภาพสีน้ำมันที่เธอวาดขึ้นในเวลาว่างตั้งแต่สมัยมัธยมเมื่อวาดเสร็จเธอจะนำมาประดับในห้องราวกับห้องจัดนิทรรศการภาพวาด “ชอบเหรอ”

อาจูแย้มรอยยิ้มสดใส ตอบด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ ก้องกังวานไม่แพ้กัน “ทูลเสด็จพ่อ เหตุที่หม่อมฉันวาดภาพเช่นนี้ออกมา เป็นเพราะต้องการย้ำเตือนถึงสองข้อด้วยกัน ข้อแรก สงครามย่อมนำมาซึ่งความสูญเสีย ภาพครึ่งบนที่หม่อมฉันวาดต่อกันกับภาพขุนพลกรำศึกขององค์หญิงหมิงหวั่ งก็คือภาพที่แสดงถึงแผ่นดินสุขสงบที่ถูกทำลายลงด้วยไฟสงคราม...”

วิวทิวทัศน์อันสวยงามของน้ำตกเขตเทือกเขาเฟยหลงมักจะมีผู้นิยมเดินทางไปวาดเป็นจำนวนมากแต่บรรดาจิตรกรมีชื่อเสียงเหล่านั้น ไม่มีผู้ใดสามารถเลียนภาพลายเส้นอันทรงพลังของจิตรกรฉานได้ คนผู้นี้ไม่เคยเปิดเผยตัวตน แต่ภาพที่เขาวาดเอาไว้หลายภาพได้รับการประดับประดาไว้ในวังหลวง โดยเฉพาะภาพที่มีชื่อว่า “น้ำตกสวรรค์” จังฮูหยินเดินผ่านเข้าประตูห้องตำราที่มิได้ปิดไปยืนดูบุตรสาวที่ใช้ผ้าคาดศีรษะกำลังวางพู่กันลงพอดี “เจ้าวาดภาพนี้ได้สวยงามยิ่งนัก!” นางเอ่ยชม

อคินปล่อยมือจากคางของเธอ เขาหมุนตัวเดินไปหยิบภาพวาดสีน้ำมันขนาดเล็กชิ้นหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะด้านหลัง มันเป็นภาพวาดรูปกรงเหล็กดัดโบราณที่ประตูบานใหญ่เปิดอ้าออก ทว่านกตัวน้อยที่อยู่ข้างในกลับเกาะนิ่งอยู่บนคอนไม้ ไม่ยอมบินออกไปสู่อิสรภาพ เขานำภาพนั้นมายื่นตรงหน้าเ ธอ "รู้ไหมว่าภาพนี้ชื่อว่าอะไร" อคินเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มลึกซึ้ง "มันชื่อว่า 'The Illusion of Cage'... ภาพลวงตาของกรงขัง" ข้าวหอมมองภาพวาดนั้นด้วยแววตาสับสน