Novel & Cerita ภาพวาด

ภาพวาดสีสันชัดเจนโดดเด่นอยู่บนกระดาษ ราวกับมีชีวิต “นะ นี่มันภาพวาดทิวทัศน์จากน้ำหมึกในสมัยแคว้นต้าฉี่ วาดได้ดีสุด ๆ ความลึกซึ้งทางวัฒนธรรมของแคว้นต้าฉี่ในตอนนั้นสูงส่งถึงขนาดนี้เชียว!” อีกทั้งด้านข้างของรูปภาพยังมีบทกวีสั้นที่เป็นอักษรภาพอยู่ด้ว ย

หลี่หลงหลินขมวดคิ้วมุ่น: “ทำไม? ไม่สะดวกหรือ? “ ภาพวาดนี้ เป็นภาพที่หลี่หลงหลินวาดเลียนแบบเครื่องปั่นด้ายเจินนี่ที่มีชื่อเสียง ต้องรู้ว่า

คาเทียร์ส่ายหน้า “อ้าว แล้วน้องเทียร์วาดใครคะ?” “คนนี้อาดา ส่วนคนนี้น้าวิน” คาร์เทียร์จิ้มลงภาพวาดโดยอธิบายให้ณิดาฟังว่าตัวเองวาดใคร พอณิดาได้คำตอบก็เงยหน้าขึ้นมองนาร์วินซึ่งนั่งยิ้มอยู่

นี่คือภาพวาดทิวทัศน์ แสดงทัศนียภาพของดินแดนทางเหนือที่ถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งไกลสุดลูกหูลูกตา แต่กลับมีคนผู้หนึ่งเดินอยู่กลางหิมะ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นภาพวาดที่เปี่ยมไปด้วยความหมายลึกซึ้ง “ภาพนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน แม้แต่หิมะยังวาดได้ละเอียดถึงเพียงนี้ ต้องเป็ นผลงานของปรมาจารย์เป็นแน่ น่าจะขายได้สักเจ็ดแปดพันตำลึง!”

เฉิงอ๋องเขามาโอบกอดหญิงสาวเบา ๆ “เจ้ากำลังวาดสิ่งใดหรือ” “กำลังวาดกังหัน ตัวนี้อาจจะช่วยทำให้รอกส่งน้ำได้”

หลี่ซูฮวาเอ่ยพลางเดินไปหยิบภาพวาดที่เตรียมไว้ก่อนแล้วมาให้ชายหนุ่ม โจวหนิงเฉินรับมาอย่างไม่ปฏิเสธ ก่อนจะกางมันออก เป็นภาพวาดทิวทัศน์น้ำตกท่ามกลางป่าไผ่ "ฮวาเออร์ทราบมาว่าท่านอ๋องชมชอบความสงบ จึงตั้งใจวาดน้ำตกท่ามกลางป่าไผ่เป็นสถานที่ๆเงียบสงบไร้ความวุ่นวา ยจากผู้คน หากวันใดท่านอ๋องทำงานเหนื่อยล้าเพียงมองภาพวาดนี้ก็อาจจะพาใจให้สงบ"

ฉันหยิบปึกภาพวาดขึ้นมา มันคือชุดภาพวาดสีน้ำอันประณีตที่บันทึกเรื่องราววัยเด็กของพวกเขา แต่หมึกในหน้าหนึ่งเกิดเลอะเทอะและขอบภาพก็ดูเบลอไปหมด

หลังจากกินข้าวเสร็จ รดาลุกขึ้นเดินดูรอบ ๆ ร้านอย่างสนใจ สายตาของเธอหยุดอยู่ที่ผลงานสเก็ตช์จำนวนหนึ่งซึ่งโซ่ติดเอาไว้บนผนัง เป็นลายเส้นที่แตกต่างกันทั้งดอกไม้ สัตว์ รูปทรงเรขาคณิต และลวดลายที่มีรายละเอียดซับซ้อน “เฮียวาดเองทั้งหมดเลยเหรอคะ” “ครับ” โซ่เดินมาย ืนข้าง ๆ “ชอบอันไหน?” รดาชี้ไปที่ภาพหนึ่ง เป็นลายเส้นดวงจันทร์เสี้ยวเล็ก ๆ ที่มีดอกไม้เลื้อยพันรอบอย่างละเอียด

เด็ก ๆ หันไปมองสร้อยหยกที่วางอยู่ในตู้กระจกอีกใบ ทั้งคู่ดูตื่นเต้นและประทับใจในความงดงามของสิ่งของเหล่านี้ แต่ก็ยังไม่เข้าใจลึกซึ้งถึงความหมายของมัน คงเพราะยังเด็กเกินไป หวงต้าลู่และหลงเหยียนพาลูก ๆ เดินต่อไป จนมาถึงห้องสุดท้าย ซึ่งเป็นห้องที่จัดแสดงภาพวาด เป็ นภาพที่หวงตี้และหวงจิงอวี๋วาดคนรักของพวกเขา และเพราะภาพเหล่านี้ถูกวาดตอนที่คนรักของพวกเขาจากไปแล้ว จึงทำให้ภาพที่วาดออกมาดูเศร้า แต่ก็ยังมีบางภาพที่ชายหนุ่มทั้งสองเขียนตัวเองและมีคนยืนเคียงข้าง

นายโจรเลิกคิ้วด้วยความสนเท่ห์ “หืม ช่างวาดภาพงั้นหรือ น่าสนใจนี่ ไหน เจ้าวาดภาพอะไร ข้าเองก็ชอบเสพภาพวาด ไหนลองเอามาให้ข้าดูซิ” ฉางตี๋หนุ่มน้อยเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก “มีแต่ภาพทิวทัศน์ขอรับ ถ้าถนัดวาดภาพเหมือน”