ภาพวาด นิยาย & เรื่องราว

ปลายปีของภาคเรียนที่สองอันดามอบของขวัญชิ้นสำคัญ เนื่องในวันคล้ายวันเกิดให้วายุ เป็นภาพวาดจากฝีมือของเธอเอง เธอวาดรูปของเขาเป็นภาพเหมือน นอกจากชอบอ่านหนังสือแล้วเธอยังมีฝีมือในด้านศิลปะอีกด้วย “วาดสวยจัง นึกว่าพวกเรียนศิลป์เสียอีก” “ชอบไหม” “ชอบมาก จะเก็บเอา ไว้อย่างดีเลย” “สุขสันต์วันเกิดนะลม ขอให้มีความสุขมากๆ สุขภาพแข็งแรงจ้ะ”

ดินแดนระบายยิ้มในขณะที่ตอบ ขวัญข้าวยิ้มตามและมองรูปวาดที่ใส่กรอบเอาไว้ ภาพวาดสวยงามราวกับได้ลงคอร์สเรียนและฝึกฝนมานาน ทั้งน้ำหนักของเส้นวาดที่คมกริบ มีการลงสีและเงาได้อย่างลงตัวมาก เธอหยิบกรอบรูปหนึ่งขึ้นมา ซึ่งเป็นรูปวิวทิวทัศน์ ระบายด้วยสีน้ำ “เวลาขาย ขายที่ไหนเหรอคะ” เธอหันไปถามดินแดน

“ภาพวาดสีน้ำ รูปดอกไม้สีชมพูคล้ายๆ ดอกซากุระ อิสร์ว่าไง” กอบกุลส่งภาพวาดในมือให้ลูกชายดู กวินภพมองแวบแรกก็รำพึงออกมาในทันที

แต่ขณะที่เป่าข้าวต้มร้อนๆ สายตาเธอดันเหลือบไปเห็น ภาพวาดในกรอบรูปตั้งวางอยู่บนโต๊ะอาหาร ขีดเขียนด้วยสีน้ำ เป็นภาพวิวท้องทะเลสีครามที่งดงามเหมือนของจริง “อันนี้วาดเองทั้งหมดเลยเหรอ” “ใช่” “เก่งจังเลยค่ะ” เธอจ้องงานศิลปะไม่วางตา ก่อนรอยยิ้มบนหน้าจะหายไป เมื่อเธอดันน ึกถึงใครบางคนขึ้นมาอีกแล้ว

มันคือภาพวาด เวินเสิ่นลู่xสวี่อวี้ซี ที่เหลือ “นี่มันอะไรหรือเจ้าคะ เยอะถึงเพียงนี้ ภาพวาดหรือเจ้าคะ” บ่าวตกใจในจำนวนของมัน แต่ก็ยกม้วนภาพขึ้นมาใส่อ้อมแขนเพื่อช่วยในทันที

หลังภาพวาดมีตัวอักษรลายเส้นหวัดแกว่งเขียนไว้ด้วยน้ำหมึกสีชาดที่ดูราวกับเลือด 'บุตรีแห่งพยัคฆ์ผู้มาเพื่อดับสิ้นราชวงศ์เซียว พลิกฟื้นแผ่นดินเยี่ยนด้วยเลือดและรอยแค้น'

ปฐมบท… ณ สวนสาธารณะ หญิงสาวคนหนึ่งกำลังก้ม ๆ เงย ๆ เพื่อระบายสีบนภาพวาดในแผ่นกระดาษอย่างตั้งใจ ภาพที่เธอวาดมันคือภาพตึกสูงหลายสิบชั้น มุมขวาเป็นสะพาน ด้านล่างเป็นแม่น้ำไหลผ่าน มีเรือลำน้อยใหญ่แซมเป็นจุด ๆ

“เฮ้อ ขอประทานอภัยเสด็จพ่อและเหยียนอ๋องด้วยเพคะที่ต้องทนฟังคำพูดอันไร้สาระของใครบางคน ที่หม่อมฉันออกมาล่าช้าเพราะอยากให้สีบนภาพวาดแห้งสนิทเสียก่อน ยามนำออกมาให้ทุกท่านได้ชมสีจะได้ไม่เลอะ ตอนนี้ภาพวาดที่หม่อมฉันอยากขอคำติชมจากทุกท่านก็พร้อมแล้ว” อวิ๋นซีค่อย ๆ เปิดม้วนภาพวาดจนสุดความยาวเผยให้เห็นภาพวาดที่มีทั้งภูเขาหิมะสีขาวโพลน มีชาวบ้านใช้ชีวิตประจำวันด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข เด็ก ๆ วิ่งเล่นหัวเราะชอบใจทั้งยังถือขนมอยู่ในมือ

ขุนพลชี้ไปยังภาพวาดดาหวันที่ถือช่อดอกแคสเปียอยู่ “ก็บอกแล้วไงว่าสองภาพนั้นไม่เปิดประมูล” ครามหมายถึงภาพวาดของดาหวันกับภาพวาดแม่ของเขา สองภาพนั้นชายหนุ่มเอามาแค่ไว้โชว์ให้คนอื่นชื่นชมผลงานเท่านั้น

หวงอี้เหลียนซึ่งกำลังยืนรินน้ำชาอยู่ข้างโต๊ะถึงกับชะงักสายตาลงมองภาพวาดทิวทัศน์ตรงหน้า ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตะลึงในความงดงาม ภาพวาดพู่กันจีนตรงหน้าคือทิวทัศน์ของสวนบุปผาในฝันที่ถูกตระกูลสลักลงบนผืนกระดาษอย่างละเมียดละไม เส้นสายของปลายพู่กันคมกริบ ทว่า แฝงไว้ด้วยความอ่อนช้อย