Novel & Cerita ยอดหญิงแกร่งแห่งสกุลลู่

เริ่มตั้งแต่ที่ท่านหญิงเจียวลู่เดิมนางเป็นสตรีบุตรสาวของขุนนางธรรมดา ที่ไม่ได้มีตำแหน่งใหญ่โต ชื่อเดิมนามว่า สือหนิงอ้าย นางเป็นสตรีงดงามรูปร่างบอบบางและมีจิตใจที่อ่อนโยน แม้เป็นเช่นนั้นนางกลับมีสหายสนิท ที่มีจิตใจทั้งคับแคบและเจ้าอารมณ์ แม้เป็นถึงบุตรสาวของท

พั่วจวินกราบทูล "เรื่องราวโดยละเอียด กระหม่อมยังสืบเสาะได้ไม่ชัดเจนพ่ะย่ะค่ะ แต่เมื่อคืนวาน นางน่าจะไปล้างแค้นลู่อู๋ พระชายาผู้นั้นมีรูปโฉมงดงามและฝีมือร้ายกาจ เล่นงานลู่อู๋จนไม่อาจตอบโต้ได้ เกือบจะกลายเป็นคนพิการไปแล้ว!" อวี้ฉืออวิ๋นจ้าวเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วย ความไม่อยากจะเชื่อ เขาตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า "ข้าได้ยินมาว่าซ่างกวนซีกลับเมืองหลวงก็แต่งงานกับหญิงเลี้ยงหมูอย่างลับ ๆ แต่ไม่เคยได้ยินว่านางผู้นี้เก่งกาจถึงเพียงนี้ แม้แต่ลู่อู๋ที่อยู่ในอันดับสี่ของบัญชีอู๋ซินยังมิอาจเป็นคู่มือของนาง?"

ซ่งเหวินรีบเดินเข้ามาและเตะนางจนล้มลงคุกเข่า ก่อนจะกดหลังนางไว้ นางกรีดร้องออกมา "พวกเจ้าจะทำอะไร? ข้าเป็นบุตรสาวคนโตของบ้านตระกูลลู่ พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์จะมาตัดสินข้า!" ลู่เหิงจือพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "ไปเชิญท่านย่ากับนายหญิงใหญ่มา"

ภายในอาณาเขตของจวนตระกูลลู่ในค่ำคืนอันเงียบสงัด แสงเทียนริบหรี่สะท้อนเงาร่างของ "ลู่หยวนฮวา" หญิงสาวผู้ไม่เคยยอมแพ้ต่อโชคชะตา นางยืนอยู่ในชุดอาภรณ์สีม่วงอ่อนปักลายดอกเหมยกุ้ย ดวงตาสีนิลคู่งามของนางจับจ้องไปยังม่านอาคมสีม่วงที่ปกคลุมจวนมานาน ซึ่งขณะนี้กำลังแ สดงสัญญาณการปริแตก

ตงฟางหลีดีดหน้าผากนางครั้งหนึ่ง “คำพูดนี้มิอาจพูดเหลวไหลได้” “บรรพบุรุษของสกุลมู่มิได้ชื่อว่ามู่กุ้ยอิง ข้าลืมชื่อไปแล้ว แม่ทัพหญิงคนนั้นก็คือผู้นำทัพชิงอู่คนแรกที่คอยช่วยปฐมฮองเฮาสร้างอำนาจก่อตั้งแคว้นในสมัยนั้นอย่างไรเล่า สกุลมู่เป็นสกุลที่ค่อนข้างลึกลับท ีเดียว สกุลพวกนางมีสตรีเป็นหัวหน้าครอบครัว บุตรสาวมิได้แต่งออกไป แต่แต่งบุตรเขยเข้ามาแทน” “อ้อ? ยังมีเรื่องเช่นนี้ด้วย?”

ดังนั้นพวกเขาคัดเลือกผู้หญิงมาอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตาหรือความสามารถ นางอาจกล่าวได้ว่าเป็นอันดับหนึ่งในบรรดาสตรีผู้สูงศักดิ์จากตระกูลชนชั้นสูงในเมืองหลวงในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ผู้หญิงคนนี้คือจั๋วซือหราน เฟิงเหยียนมองออกอย่างชัดเจนว่า พวกเขาสมรู้ร่วมคิดและอ ยากทำอะไร

กเลี้ยงดูและเติบโตเป็นอย่างดีในห้องส่วนตัวที่ผู้คนไม่รู้จัก ความงดงามตามธรรมชาติที่ไม่ปรุงแต่งของเธอนั้นยากที่จะละสายตาได้ เมื่อดวงชะตาของเธอได้รับเลือกให้เตียงคู่กับองค์จักพรรดิแล้ว หลิวจ้าวตี้จึงเป็นผู้หญิงที่ซือเจี๋ยลูกชายคนโตของตระกูลลู่ของนครเอมพีเรียลซ ึ่งเป็นทายาทของตระกูลลู่ถูกตาต้องใจและรู้สึกชอบพอเธอเป็นอย่างมาก !” เมื่อพูดถึงลู่ซือเจี๋ย เยี่ยหลิงก็กระพริบตาปริบ ๆ อย่างตื่นเต้นว่า “หว่านหว่าน เธอรู้ไหมว่าลู่ซือเจี๋ยเป็นคนแบบไหน?”

“เอ้อ... เช่นนั้นท่านคงจะรู้มาบ้างว่าบิดาของข้าเป็นใคร ใช่หรือไม่เจ้าคะ?” ร่างบางห่อเหี่ยวลงทันตาเมื่อต้องเอ่ยถึงสกุลลู่ แม้นางจะปลีกวิเวกอยู่บนยอดเขาสูงก็ไม่อาจลบเลือนความจริงอันโหดร้าย สตรีในโลกนี้เป็นได้เพียงหมากที่ไร้ทางสู้ ต้องทนลำบากอยู่ใต้กรอบประเพณีที่กดขี่จนแทบไร้ท ี่ยืน “ลู่เจิ้นหัว เสนาบดีกรมคลัง ข้ารู้จักเขาดี”

หลินอันอันกะพริบตาปริบๆ มองดูองค์ชายเซียวที่บัดนี้กำลังคลี่พัดจีบโบกเบาๆ อย่าสง่างาม สายตาของเขายังคงจับจ้องที่นางไม่วางตา "ที่แท้... แม่นางผู้มีฝ่ามืออันหนักหน่วงผู้นี้ ก็คือองค์หญิงใหญ่จงลู่ชิงผู้เลื่องลือสินะ" เซียวอวี่ยิ้มละไม

กุ้ยหลินนั่งเท้าคางมองพี่สะใภ้ ริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้ม ใบหน้างดงามพริ้มเพรา ยามขยับเปลือกตา แพขนตาหนางอนงามกระพือไหวราวกับปีกผีเสื้อขยับสยายปีกอย่างไรอย่างนั้น สตรีทั้งสอง หนึ่งคือกงจู่ เชื้อพระวงศ์แห่งแคว้นฉู่ นิสัยดื้อรั้นเอาแต่ใจ เก่งกาจวรยุทธ์และชำนาญวางแผน แต่ทว่านางกลับตกหลุม เมื่อคิดว่ารองแม่ทัพจ้าวเป็นชายตัดแขนเสื้อ