Novel & Cerita รักทรมาน

กของฉันต่อแม่วรางค์ยังคงเหมือนเดิม ฉันเจ็บปวดกับหลายชาติที่ผ่านมา ต้องมาพบว่าคนที่ฉันรัก ต้องไปแต่งงานอยู่กินกับชายอื่น แต่นั่นแหละ ถึงจะเสียใจขนาดไหน ฉันก็ต้องทำให้ตัวเองอยู่ให้ได้ เพราะถ้าฉันอยู่ไม่ได้ ยอมรับความจริงไม่ได้ ฉันก็จะทุกข์ทรมาน อาจกลายเป็นบ้าใบ้ไปตลอดชี วิต แต่ฉันใช้ธรรมะที่แอบศึกษาจากพระอาจารย์ ทำให้ฉันอยู่ได้ การที่ฉันอยู่ในศีลในธรรม ทำให้ฉันได้พบเธออีกครั้ง แม่วรางค์ ฉันขอบน้ำใจที่แม่ยังระลึกถึงฉัน มันทำให้ฉันรู้ว่า เธอก็เคยรักฉันไม่น้อยกว่าที่ฉันรักเธอ

สามวัน ฉันบีบมือเข้าหากันแน่น ในหัวเริ่มคิดอย่างบ้าคลั่ว 72 ชั่วโมงโดยไม่มีน้ำ อากาศเย็นจัด กล้ามเนื้ออ่อนแรง และสารแปลกปลอมที่โดนฉีดเข้าร่างกาย การทรมานแบบนี้ไม่ใช่แค่การข่มขู่ แต่มันคือการส่งสัญญาณบางอย่าง .. .. [ระบบหญิง] “เป็นการกระทำที่เหี้ยมโหดมาก!” [ระบบชาย] “จากข้อมูลขอ งระบบ รูปแบบการทรมานแบบ slow toxemia มีลักษณะเจาะจง เป้าหมายคือสร้างความหวาดกลัวและกดดันฝ่ายตรงข้าม”

จากแรงที่ขัดขืนต่อต้านค่อย ๆ โอนอ่อนตามเมื่อขัดขืนไปก็ไร้ประโยชน์ ดวงตาเหม่อลอยที่ยอมจำนนต่อความหวามไหวค่อย ๆ ปิดลง หลังจบบทรักนี้ร่างกายก็จะรู้สึกเบาหวิวและผ่อนคลาย มันเหมือนการบำบัดร่างกายในเวลาเดียวกัน เรียวลิ้นอุ่นชื้นลากเลียอยู่กับเต้าสวยทั้งสองข้างดูดดื่มยอ

ขณะเดียวกันก็ลอบมองสำรวจกระทง ที่เขาเพิ่งซื้อมาไปด้วย กระทงสำหรับคู่รักที่อยู่ในมือเขาถูกทำมาจากท่อนกล้วยทั่วไป ทว่าความพิเศษอยู่ตรงดอกไม้ที่ใช้ตกแต่งด้านใน ดอกบานไม่รู้โรยสื่อถึงความรักที่มั่นคงยั่งยืนและไม่จืดจาง ดอกเบญจมาศสีขาวสื่อถึงความบริสุทธิ์ ความซื่ อสัตย์และการให้เกียรติ ส่วนดอกเบญจมาศสีเหลืองสื่อถึงความสุข ความโชคดี และความสดใส

ศศิกานต์อวยพรด้วยใจจริง จับมือคนรักอย่างแนบแน่น เป็นสัญญาณว่ารักของเธอจะยืนยาว และขอให้เป็นรักนิรันดร์ ความรักไม่ทำให้ใครสมหวังไปหมดทุกคน ความรักอาจไม่มากับสายเลือด ความรักอาจทำให้บางคนมีความสุขเหมือนอยู่บนปุยเมฆ แต่ความรักก็อาจฆ่าคนให้ตายได้ นิยาย เรื่องนี้เขียนจากนิยามความรักที่ไม่จำกัดเพศ แต่เป็นความรักของคนสองคนที่เดินทางมาถึงจุดสุดท้ายแล้ว

‘ให้ตายสิ…เขาไม่มีอารมณ์ความรู้สึกกับเธอ เขาต้องการแค่ลูก’ มันเป็นความจริงที่รำเพยค้นเจอ…เมื่อเขาสารภาพออกมาในคืนหนึ่ง คืนที่ชานนท์กล่าวออกมาทั้งน้ำตา เธอรู้ว่าเขาเจ็บปวด แต่ก็ยังยืนยันว่าคนที่เจ็บปวดกว่าควรจะเป็นเธอ “คุณจะไปมีใครก็ได้…ผมไม่ว่า ผมยอมรับได้ ผมไม่อาจร่ วมรักกับคุณในแบบที่ผู้ชายปกติเขาทำกันได้” เป็นถ้อยคำของชานนท์ที่ยังคงกึกก้องอยู่ในหูของเธอตลอดมา

อกิณาตะโกนสวนทั้งน้ำตา “นายไม่ได้โดนแบบฉันนี่ นายประสบความสำเร็จ นายมีทุกอย่าง อยากเลือกเดินทางไหนก็เลือกได้ แล้วฉันล่ะไทม์ ฉันเหลืออะไรให้เลือกอีก!” เสียงของเธอสั่นจนแทบพูดไม่เป็นคำ “สิ่งที่ฉันรักที่สุดก็ถูกทำลายไปแล้ว ฉันพยายามลืมมันมาตั้งกี่ปี แต่พอคิดว่าจะเริ ่มต้นใหม่ได้ ทุกอย่างก็กลับมาอีก คนพวกนั้นเอาเรื่องของฉันมาประจาน มาหัวเราะเยาะกันสนุกปาก นายไม่ได้เป็นคนถูกด่านี่ นายจะไปรู้ได้ยังไงว่ามันเจ็บแค่ไหน!”

“ใช่ ฉันรักเขาแต่เธอไม่ได้รัก เธอก็เลิกกับเขาเลยสิ” “ไม่รักแต่ไม่เลิก ฉันชอบการทรมานเพราะมันสะใจดี” โดยเฉพาะการได้ทรมานหล่อน “แต่ถึงฉันจะยอมเลิกกับเขา เขาก็คงไม่เลิกกับฉันอยู่ดี เพราะเขาบอกว่าเขาตกหลุมรักฉันตั้งแต่แรกพบ รักมากอย่างที่ไม่เคยรักใครมาก่อน ทุกวันนี้เขาไม่

ฟ้าใสสะดุ้งเฮือก ดิ้นพล่านพลางร้องโวยวายเสียงดัง ใบหน้าแดงซ่านบิดเบี้ยวเหยเก เธอเพิ่งจะเก็บเกี่ยวความสุขล้ำได้เพียงไม่กี่วินาที ก็ถูกคนหื่นทรมานจนแทบร้องขอชีวิตอีกแล้ว เดี๋ยวก่อน ให้พักหายใจก่อนน~ “อาส์ ตอดอีกที่รัก ตอดแรง ๆ” นัทคำรามลั่น แม้จะไม่ได้ขยับสะโพกสอบ ให้เสียดสี ทว่าแรงดิ้นและการตอดรัดถี่ยิบของร่องรักอบอุ่นก็ยังสร้างความเสียวซ่านให้ไม่น้อย

สั้นๆ คำเดียว “ให้เวลา การกระทำเป็นตัวยืนยันว่าอาสนใจหนู และตอนนี้อยากแน่ใจว่าเป็นความรัก...ผู้ชายคนหนึ่งที่เคยรัก เคยหลงมากมายและถูกทรยศ ผู้ชายคนที่เคยมองความรักเป็นความเลวร้าย แต่วันนี้ผู้ชายคนนั้นเห็นว่าความรักสวยงามที่พร้อมจะเปิดรับใครอีกสักคนเข้ามา” “ฉันคิดว่าฉันร ักเขา” คำสารภาพของกิตติมากับเพื่อนอีกสองคน รอยยิ้มเปิดกว้าง “ถึงเขาแก่แล้ว...ใชไหม เคยได้ยินเพลงนี้...”