Novel & Cerita รักทรมาน

อดัม “ ส่วนคุณมันก็แค่คนเห็นแก่ตัว คุณกลัวไม่มีคนใช้ คนที่คอยทำเรื่องชั่วร้ายให้คุณ ก็เท่านั้นคุณก็เลยตามล่าตามล้างทุกคนที่มายุ่งกับฉัน “ ซอนญ่าระเบิดอารมณ์ออกมา เธอพูดสิ่งที่อัดอั้นตันใจที่มีกับชายหนุ่ม อดัมเมื่อได้ยินแบบนั้นเขารู้ว่ามันไม่จริงเขารักเธอจากใจจริง ใช่เมื่อ ก่อนเขาคิดว่าเธอเป็นของตายแต่ก็อย่างที่บอกจนกระทั้งวันที่เขารู้ว่าเธอจะแต่งงานกับเจ้าพ่อมังกรหยก แก๊งมาเฟียที่ใหญ่ที่สุดในเอเซีย เขาถึงรู้ว่าเขารักเธอและก็ทำบางอย่างผิดพลาดไป

หวันยิหวาครางเสียงหลง “เปลี่ยนใจตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วคุณ” “นายนั่นแหละน่าจะให้ฉันขับรถเข้ามา รถฉันเป็นรถไฟฟ้านะ สามารถนอนเปิดแอร์แล้วก็ใช้พวกเครื่องใช้ไฟฟ้าในรถได้ทั้งหมดเลย”

เดือนฉายพูดไม่ทันจบ จำเป็นต้องปิดปากลงทันใด เมื่อสบเข้ากับดวงตาแข็งกร้าวของคนเหนือร่าง ด้วยความโกรธเคืองที่เธอกำลังจะเอ่ยถึงใครคนหนึ่งที่อยู่ในใจของเขาตลอดมา จึงกระแทกกระทั้นแท่งร้อนใส่ช่องทางรักอย่างป่าเถื่อนทำเอาเดือนฉายทรมานยิ่งนัก จากนั้นปล่อยน้ำรักใส่โพรงสวาท วินาทีต่อมาถอดถอนท่อนลำและทิ้งตัวนอนข้างกายเธอ

ภัทรพลร้องไห้ รู้สึกเหมือนหัวใจแตกสลาย สิ่งที่เขากระทำต่อแสนรัก มันทำให้เขาเจ็บปวดจนแทบจะทนไม่ได้ ชีวิตแสนสดใสของเธอถูกคนเลวทรามอย่างเขาพังจนย่อยยับเพราะความแค้น เขาละอายใจและเสียใจเหลือเกินที่ทำให้แสนรักต้องทรมาน ลูกที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไข เขาก็จะไม่มีสิทธิ์ยุ่ งวุ่นวาย นี่คือความทรมานที่แท้จริง นี่คือความทรมานที่เขาได้รับ ความทรมานที่เขาที่ต้องอยู่กับมันไปตลอดทั้งชีวิต ชมพูสิรินเดินมาจับมือของเพื่อนแล้วบีบเบาๆเพื่อปลอบใจ

ฉันใช้ปลายนิ้วลูบสัมผัสแผงอกของเซ็นเบาๆ ฉันไม่ต้องการผู้ชายคนไหนนอกจากเซ็น ฉันรักเขา ฉันตัดสินใจรุกจูบเขาเบาๆ พลันใช้ปลายลิ้นอุ่นๆ สอดใส่ จนลมหายใจของเราแลกเปลี่ยนกัน “เรือนร่างนี้ฉันมอบให้คุณไปแล้วมันจะเป็นของคุณตลอดไปค่ะเซ็น” น้ำเสียงหวานเอ่ยแผ่วเบาข้างกก หูหนา ดวงตาคู่สวยมองจ้องใบหน้าหล่อเหลาท่ามกลางความมืดสลัว ต่อให้วันพรุ่งนี้ต้องกลับไปเป็นซ้อใหญ่ของแก๊งยากูซ่า ทว่าคืนนี้ก็ขอมีความสุขกับคนที่รักให้เต็มอิ่ม

------- END WITH LOVE ------ ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน วันหนึ่งรักแท้จะตามหาคุณจนเจอ และจะเยียวยาทุก ๆ บาดแผลที่คุณเคยพบเจอมา จำเอาไว้ว่ารักแท้ คือยารักษาที่ดีที่สุดในโลกนี้ 💝 CL

ร้ายพ่ายรัก 74 (สามเดือนผ่านไป) "My last salutations are to them who knew me imperfect and loved me" "นมัสการสุดท้าย ขอมอบแด่ผู้ซึ่งรู้ว่าข้าบกพร่อง แต่ก็รัก" (ข้อความจาก รพินทรนาถ ฐากูร จากกวีนิพนธ์ หิ่งห้อย)

อิคชานนิ่ง…ชั่วอึดใจ ไม่ตอบ ไม่แม้แต่จะหายใจแรงขึ้น สุฮาขยับเพียงเล็กน้อย ริมฝีปากขยับคำเดียวในใจ "พระแม่...ได้โปรดให้ลูกของข้ารู้ว่ารักคือการรักษา ไม่ใช่การผลักไส" คำพูดของริวานไม่ใช่การล่วงเกิน…แต่มันคือความจริงที่ไม่มีใครอยากฟัง และบางทีมันอาจเป็นเสียงในหัวที่อิคชานไม่เ คยกล้าเผชิญมาก่อนเลย

เธอยกมือขึ้นไหว้ทั้งน้ำตา “ฉันเห็นเขาดีกับคุณ ฉันอิจฉา ฉันอยากได้ความรักแบบนั้น จนไม่สนอะไรอีก” จอมขวัญหันมามองเต็มตา น้ำเสียงเรียบแต่เฉียบ “ความรักที่เริ่มจากการทำร้ายคนอื่น มันไม่ใช่รัก มันคือความเห็นแก่ตัว…และเธอก็เกือบฆ่าคนที่ฉันรักที่สุด”

คำว่าทรมานใจ ไม่ได้เกิดกับอิลฮัมเพียงคนเดียว จรรยาก็ประสบกับความรู้สึกนั้นเช่นกัน ครึ่งเดือนกว่าความรักที่คิดว่า จะไม่มีอีกแล้ว บัดนี้กลับเบ่งบานในใจ จรรยารักอิลฮัมด้วยระยะเวลาอันสั้น รักง่ายกว่าตอนที่คำรณตามจีบเสียอีก ครั้งนั้นกว่าที่ตนจะปลงใจเป็นแฟนกับคำรณก็นานถึง