รักทรมาน นิยาย & เรื่องราว

คือการที่ฉันได้กอดเค้ายามที่เค้าหลับ มันเป็นเวลาเดียวที่ฉันรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย ฉันได้รู้แล้ว...ว่าการที่เรารักไป ร้องไห้ไปมันไม่มีประโยชน์กับชีวิตเลย มันทุกข์ทรมารและเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส! แต่แล้วยังไงล่ะ! เจ็บกว่าคนอื่นมาทำร้ายเรา...คือเราทำร้ายตัวเอง

กรี๊ด สิ้นเสียงก็กระชากเอี๊ยมตัวน้อยจนขาดติดมือพร้อมเสียงหวีดร้องของร่างเน่งน้อย ริมฝีปากหนาบดเบือดด้วยแรงอารมณ์จนได้กลิ่นคาวเลือด ผละจากริมฝีปากบางซุกไซร้จูบซับมาถึงเนินอกขาวขึ้นรอยแดงเป็นริ้วเพราะน้ำมือคนที่บอกว่ารักนางหนักหนา " ข้า เกลียด ท่าน"

รินรดาได้แต่หวังว่า ชีวิตของเธอและลูกหลังจากนี้จะเต็มไปด้วยความสุข หลุดพ้นจากรอยน้ำตาแห่งความทุกข์โศก จะมีก็เพียงแต่น้ำตาแห่งความดีใจและสมหวังตลอดไปในอ้อมแขนของคนที่รักเธอและเธอเองก็รักเขา รักในรอยน้ำตา ไม่อาจถูกซับด้วยความโกรธแค้นชิงชัง หรือการโกหกหลอกล วง หาก... ‘รอยน้ำตา’ จะหายได้เพราะถูกซับด้วยหัวใจรักอย่างแท้จริง รัก...โดยไม่มีข้อแม้

“นี่คุณรักฉันจริงเหรอ ถึงได้ทำทุกวิถีทางให้ฉันยอมแต่งงาน คุณรู้ไหมว่าฉันเคยเจ็บปวดแค่ไหน ที่ได้อยู่ใกล้คุณแต่ไม่เคยได้เฉียดใกล้หัวใจของคุณเลย” “ผมขอโทษ...ผมผิดเอง สวรรค์กำลังลงโทษผมอยู่ ตอนนี้ผมมีความรักให้คุณล้นใจแต่คุณกลับไม่เชื่อว่าผมมี มันทรมานนะ ทรมานขน าดนี้คุณทนมันได้ยังไง” วาคิมสารภาพ ปล่อยเกล็ดมุกออกจากอ้อมแขน หล่อนคงทรมานในวันที่รักเขาแต่เขาไม่เคยใส่ใจ “เรื่องมันผ่านไปแล้ว ช่างมันเถอะ”

แรงกระแทกอันหยาบโลนก็เร็วขึ้นตามความต้องการของเขา ราวกับช่องทางรักของเธอจะฉีกขาด มันทั้งเจ็บทั้งจุกในตอนที่เขากระแทกเข้ามา เธอไม่รู้สึกความเสี่ยวซ่านเลย ปึก ปึก ปึก จังหวะรักบรรเลงไปอย่างต่อเนื่อง ไม่มีท่าทีว่าเขาจะจบลงอย่างพอใจเสียที เขาครั้งแล้วครั้งเล่าที่เขารัง แกเธอและมอบความเจ็บปวดให้พร้อมกัน

“พี่ไม่เคยรังเกียจขวัญเลยสักนิดไม่ว่าอีกหน่อยขวัญจะหน้าตาเป็นยังไงจะมีแผลเป็นอีกกี่ที่บนร่างกาย เพราะพี่รักขวัญแล้วแผลนั้นมันก็ทำให้พี่ได้มีชีวิตที่สมบูรณ์อย่างทุกวันนี้ มันเป็นบาดแผลที่น่าภูมิใจมากกว่าน่ารังเกียจนะครับ” แล้วเขาก็ทำให้เธอยอมเปิดบาดแผลบริเวณท้องน้อยให้เขา ดู รัญภาคย์แตะไปบนรอยนูนนั้นอย่างเบามือเขาอยากบรรเทาความเจ็บปวดทั้งหมดที่เธอได้รับ เขาไม่รังเกียจรอยนั้นเลยสักนิดเขาพรมจูบไปบนรอยนูนแดง ขวัญพิชชามองการกระทำของชายหนุ่มแล้วเธอก็ร้องไห้ที่เห็นว่าเขาไม่ได้รังเกียจเธออย่างที่เธอกังวลมาตลอด “พี่รักขวัญมากนะ”

นิ้วนั้นยังขยับทำหน้าที่อย่างแข็งขัน จุ่มจมหายเข้าไปในช่องเล็กบอบบางขยับเข้าออกเนิบช้าซ้ำๆ สลับกับเร่งจังหวะ เจ้าของกายสาวได้แต่ส่งเสียงครางสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน หากเป็นการทรมานที่แสนหวาน

I Hate You and I Love You บทที่ 16 (ภวังค์รัก) รักเหมือนโคถึก ที่คึกพิโรธ nc18+ …………………………… ความรัก เป็นห้วงความรู้สึกที่แสนประหลาด ทำให้ทุกคนสูญเสียความสามารถในการควบคุมตัวเองไปโดยสิ้นเชิง ส่งผลให้ประสาทสัมผัสหรือการใช้เหตุผลต่างๆ บกพร่องอย่างเฉียบพลัน มักจะใช้หัวใจตัดสินทุกอย่างแทนสมอง เห ตุผล หรือ ตรรกะใดๆ ก็ไม่สำคัญ ห้องน้ำหนาว

“นั่นสินะ การคบคนที่ตัวเองไม่ได้รัก นอกจากตัวเองจะทรมาน อีกฝ่ายก็ทรมาน” “ฉันเองก็ทรมานอยู่บ่อยๆ สมัยก่อนชอบไหลงรักคนที่เขาไม่รักอยู่เรื่อย^^” รอนยิ้มบางๆ “จริงสิครับ ช่วงหลังไม่ค่อยเห็นภรรยาอาจารย์มาที่นี่เลย”

จากความเจ็บแปลบในคราแรก บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความสุขสมจนแทบตัวลอย ความทรมานจากฤทธิ์ยามลายหายสิ้น เหลือเพียงคลื่นความเสียวซ่านที่โถมกระหน่ำจนแทบขาดใจ “ยอดรักของข้า… อ๊า… ซี้ด… ร่องรักของเจ้ารัดแน่นจนข้าแทบจะหลั่งอยู่แล้ว…”