รักทรมาน Novels & Stories

องเหนือร่างกายที่แปดเปื้อนนี้ เสียงครางที่ปนเปไปด้วยความสะอื้นและการกระแทกกระทั้นที่ทรงพลังทำให้ป๊อปคอร์นลืมสิ้นทุกความเจ็บปวด เธอจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของไฟล์เพื่อระบายความเสียวซ่านที่พุ่งทะลุขีดสุด บทรักครั้งนี้ยาวนานและรุนแรงจนทั้งคู่แทบขาดใจ เป็นการร่วมรักที่เต็มไ ปด้วยเพลิงแค้นและแรงอารมณ์ที่ยากจะดับลง

คือการที่ฉันได้กอดเค้ายามที่เค้าหลับ มันเป็นเวลาเดียวที่ฉันรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย ฉันได้รู้แล้ว...ว่าการที่เรารักไป ร้องไห้ไปมันไม่มีประโยชน์กับชีวิตเลย มันทุกข์ทรมารและเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส! แต่แล้วยังไงล่ะ! เจ็บกว่าคนอื่นมาทำร้ายเรา...คือเราทำร้ายตัวเอง

กรี๊ด สิ้นเสียงก็กระชากเอี๊ยมตัวน้อยจนขาดติดมือพร้อมเสียงหวีดร้องของร่างเน่งน้อย ริมฝีปากหนาบดเบือดด้วยแรงอารมณ์จนได้กลิ่นคาวเลือด ผละจากริมฝีปากบางซุกไซร้จูบซับมาถึงเนินอกขาวขึ้นรอยแดงเป็นริ้วเพราะน้ำมือคนที่บอกว่ารักนางหนักหนา " ข้า เกลียด ท่าน"

โดยไม่มีข้อแม้ รัก...โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน รัก...เพียงแค่อยากเห็นอีกฝ่ายมีความสุข เพียงเท่านี้ ‘รอยน้ำตา’ ก็จะค่อย ๆ จางหายไป กลายเป็นหัวใจรักที่เต็มไปด้วยความสุขไม่มีรอยน้ำตาอีกต่อไป...

“นี่คุณรักฉันจริงเหรอ ถึงได้ทำทุกวิถีทางให้ฉันยอมแต่งงาน คุณรู้ไหมว่าฉันเคยเจ็บปวดแค่ไหน ที่ได้อยู่ใกล้คุณแต่ไม่เคยได้เฉียดใกล้หัวใจของคุณเลย” “ผมขอโทษ...ผมผิดเอง สวรรค์กำลังลงโทษผมอยู่ ตอนนี้ผมมีความรักให้คุณล้นใจแต่คุณกลับไม่เชื่อว่าผมมี มันทรมานนะ ทรมานขน าดนี้คุณทนมันได้ยังไง” วาคิมสารภาพ ปล่อยเกล็ดมุกออกจากอ้อมแขน หล่อนคงทรมานในวันที่รักเขาแต่เขาไม่เคยใส่ใจ “เรื่องมันผ่านไปแล้ว ช่างมันเถอะ”

แรงกระแทกอันหยาบโลนก็เร็วขึ้นตามความต้องการของเขา ราวกับช่องทางรักของเธอจะฉีกขาด มันทั้งเจ็บทั้งจุกในตอนที่เขากระแทกเข้ามา เธอไม่รู้สึกความเสี่ยวซ่านเลย ปึก ปึก ปึก จังหวะรักบรรเลงไปอย่างต่อเนื่อง ไม่มีท่าทีว่าเขาจะจบลงอย่างพอใจเสียที เขาครั้งแล้วครั้งเล่าที่เขารัง แกเธอและมอบความเจ็บปวดให้พร้อมกัน

“พี่ไม่เคยรังเกียจขวัญเลยสักนิดไม่ว่าอีกหน่อยขวัญจะหน้าตาเป็นยังไงจะมีแผลเป็นอีกกี่ที่บนร่างกาย เพราะพี่รักขวัญแล้วแผลนั้นมันก็ทำให้พี่ได้มีชีวิตที่สมบูรณ์อย่างทุกวันนี้ มันเป็นบาดแผลที่น่าภูมิใจมากกว่าน่ารังเกียจนะครับ” แล้วเขาก็ทำให้เธอยอมเปิดบาดแผลบริเวณท้องน้อยให้เขา ดู รัญภาคย์แตะไปบนรอยนูนนั้นอย่างเบามือเขาอยากบรรเทาความเจ็บปวดทั้งหมดที่เธอได้รับ เขาไม่รังเกียจรอยนั้นเลยสักนิดเขาพรมจูบไปบนรอยนูนแดง ขวัญพิชชามองการกระทำของชายหนุ่มแล้วเธอก็ร้องไห้ที่เห็นว่าเขาไม่ได้รังเกียจเธออย่างที่เธอกังวลมาตลอด “พี่รักขวัญมากนะ”

เธอย้อนแววตากระหยิ่ม ครั้นนึกถึงบทรักของชายหนุ่มหลังจากที่โรมรันกันมาเกือบทั้งคืน เธอก็ได้แต่บอกตัวเองว่า เธอยังไม่อยากเสียเขาไปในตอนนี้เด็ดขาด. “คุณมันร้าย” พายุจิกตาค่อนขอด เพราะคำพูดของขวัญข้าวเมื่อคืน ทำให้เขาตกหลุมและขาดความยับยั้งชั่งใจ... ‘ทำไมมาดื่มคนเดียวล่ะ คะ เอ๊ะ หรือว่าไม่มีใครคบ หรือฝีมือตก...’

“ใช่ ฉันรักเขาแต่เธอไม่ได้รัก เธอก็เลิกกับเขาเลยสิ” “ไม่รักแต่ไม่เลิก ฉันชอบการทรมานเพราะมันสะใจดี” โดยเฉพาะการได้ทรมานหล่อน “แต่ถึงฉันจะยอมเลิกกับเขา เขาก็คงไม่เลิกกับฉันอยู่ดี เพราะเขาบอกว่าเขาตกหลุมรักฉันตั้งแต่แรกพบ รักมากอย่างที่ไม่เคยรักใครมาก่อน ทุกวันนี้เขาไม่

วินาทีนี้นั้น คำว่ารักที่เขามอบให้ มันกลับทำให้รู้สึกเจ็บปวดมากกว่ามีความสุข “รักเหรอคะ รักแต่ไม่อาจบอกให้ใครรู้ได้ว่ามีมนต์เป็นคู่ชีวิต รักที่ความจริงแล้วแค่อยากเก็บเอาไว้สนองความต้องการของร่างกายมากกว่า และก็รักแต่ไม่อาจให้ศักดิ์ศรีแก่มนต์ได้ ถ้ารักแบบนั้นคุณวา คิมค่ะ มนต์ไม่ต้องการมันหรอกค่ะ...” ริมฝีปากที่เม้มแน่นเหมือนต้องการกดความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจที่สั่งสมมานานเอาไว้ไม่ให้มันระเบิดเอาวันนี้ เพียงแต่ไหน ๆ ก็ได้พูดแล้ว ฉันก็จะพูดออกไปให้หมด เพื่อที่ระหว่างเราสองคนจะได้ไม่มีอะไรติดข้างกันอีกนับจากนี้ “แต่ว่า...”