Novel & Cerita รักทรมาน

“ฮึก ฮือ คนบ้า ฮึก ไม่เห็นต้องว่ากันขนาดนี้เลย รักษาน้ำใจกันหน่อยก็ไม่ได้ ฮือ พี่มาร์ทใจร้าย ใจร้ายที่สุดเลย ฮืออออ” ลลินเอาแต่ร้องไห้และตกอยู่ในห้วงความคิดของตน ไหนมีคนบอกว่าความรักคือสิ่งสวยงาม ไหนบอกว่าความรักไม่มีถูกไม่มีผิด ไหนบอกว่าความรักมีแต่จะทำให้เรามีความ สุขจากการที่ถูกรักและได้รัก แต่ทำไมกับฉัน ความรักถึงได้ทรมานขนาดนี้ ทำไม ฮึก ฉันเกลียดความรัก เกลียด ฮึก ฮือ ฮือ ฮึก

ท่อนเนื้อที่แข็งตึงบ่งบอกให้รู้ว่าเขาทรมานและเริ่มจะอดทนไม่ไหว จึงนอนคร่อมทับร่างบางแล้วกดกึ่งกลางลำตัวเข้าไปเนินเนื้อของสาวเจ้าถูไถบดเบียดเสียดสีไปมา เขามองประสานสายตากับเธอนัยน์ตาสีนิลของเขาสื่อความหมายว่ารักเธอมากและยังรักเธอออยู่ ซึ่งแต้มเหมือนจะรับรู้ย กแขนเรียวขึ้นกอดคอแล้วดึงใบหน้าคมคายลงมาหาและมอบจุมพิตแสนหวานให้ชายที่ตนเคยรัก ความรู้สึกเก่าเริ่มวนเวียนกลับมาอีกครั้ง "อย่าทรมานตนเองเลยหนาพี่ ข้ารักพี่ ต่อจากนี้ไปเราจักอยู่ด้วยกันแลมีลูกด้วยกัน" "เอ็ง…พูดจริงรึ” "จริงจ๊ะ"

ขอต้อนรับเข้าสู่โลกของไคริน รักคือการครอบครอง… ⚠️⚠️⚠️⚠️⚠️⚠️ ถึงนักอ่านที่น่ารักทุกท่าน, ขอเกริ่นก่อนว่านิยายเรื่องคลื่นรัก (Waves of Desire) คือการเดินทางของหัวใจที่ไม่สมบูรณ์แบบ เราเขียนเรื่องนี้ขึ้นมาเพื่อถ่ายทอดว่าความรักไม่ใช่แค่ความสุข แต่เป็นความเจ็บปวด เป็นคลื่นที่ซัดกระหน ่ำ และเป็นทะเลที่เราจมลงไปด้วยความเต็มใจ

นั่นเหมือนจะเป็นเพียงคำบอกกล่าวเพียงสั้นๆ เท่านั้น เพราะทันทีที่พูดจบ เสียงครวญครางของเธอก็ดังระงมขึ้นไปทั่วทั้งห้อง ให้กับความเสียวซ่านที่เขากำลังมอบให้กัน มันเป็นความทรมานรูปแบบหนึ่งที่เขามักจะชอบเอาคืนกันอยู่เสมอๆ เมื่อสบโอกาส “อ๊ะ พี่คราม…” ความทรมานทำให้หญิงส าวละทิ้งความเป็นตัวเองไปชั่วขณะหนึ่ง แม้บทรักส่วนใหญ่จะรุนแรงไร้ซึ่งความอ่อนโยนอย่างที่ควรเป็น แต่เธอกลับรักทุกๆ ช่วงเวลาที่ได้อยู่กับเขา แม้ว่าครั้งนี้มันจะเป็นเพียงเวลาสั้นๆ แต่ก็อยากจดจำมันเอาไว้

สะอึกสะอื้น “ฉันรู้… นายอยากจะทำอะไรในตอนนี้ ฉันก็เต็มใจ ฉัน... ฉันจะไม่สามารถเปลี่ยนใจนายได้เลยเหรอ อาร์ต... ฉันรักนายนะ ฉันรักนาย” ธามต้องกล้ำเกินความเจ็บปวดเข้าไปในใจเหมือนเดิม

​บทเรียนจากโลกสมมติ: รักที่ไร้พรมแดน ​ปรินทร์ขยับกายเข้ามาใกล้ เขาบรรจงจุมพิตที่หน้าผากของโบตั๋น แม้เธอจะสัมผัสไม่ได้ถึงความอุ่นของผิวหนัง แต่เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แสนซาบซ่านของกระแสไฟฟ้าจางๆ ที่ทำให้หัวใจของเธอพองโต ​“เจ้าจงใช้ชีวิตเพื่อเป็นพย านให้แก่พี่เถิดพิมมา เขียนเรื่องราวของเราให้คนโลกนี้ได้รู้ว่า... ความรักมิได้จำกัดอยู่เพียงเลือดเนื้อและลมหายใจ แต่มันคือการหลอมรวมของเจตจำนงที่มั่นคงเหนือสิ่งอื่นใด”

เธียรถามพลางจับปลายดุ้นตีเบา ๆ ที่กลีบรัญจวนของเธอ ปลายถอกที่ลื่นด้วยน้ำหวานที่ใสอาบชโลมในตอนแรก ไถลขึ้นลงไปกับร่องที่เริ่มแบะรับอย่างเต็มใจ จนคนถูกทรมานเริ่มอยู่ไม่นิ่ง กระสับกระส่ายด้วยความเสียวซ่านสุดใจ "ที่รักขา เอาเข้ามาสักทีเถอะ นุดีขอร้อง มันทรมานเกินไป" "อาาส ์ พี่ตามใจที่รักครับ ฮึ่มมม!" "ฮื่อ! อ๊ะ! อ๊า! "

‘ฉันไม่ได้รักคนเขาที่รักฉัน ในทางกลับกันคนที่ฉันรักกลับไม่รักฉันเช่นกัน’ หลังจากผ่านความทรมานอันแสนยาวนานซ้ำซากพวกนั้นมา คนที่เจ็บปวดมากที่สุดคงเป็นคนที่มอบใจให้ผิดคน ‘แดน คุณยังไม่ลืมแมดดี้’

เหม่ยอี้ถามอย่างไม่เข้าใจจะ ทรมานยังไง ความรู้สึกแบบนั้น เธอไม่เคยพบ “เป็นไปไม่ได้หรอกน่า...ความรักเนี่ยนะ...จะทำให้ทรมานได้ด้วย” หญิงสาวพูดอย่างไม่เชื่อ เพราะเธอมีแต่ได้ยินมาว่าความรักจะทำให้ทุกคนมีความสุขเหมือนโลกเป็นสีชมพูทั้งใบได้เลย

องเหนือร่างกายที่แปดเปื้อนนี้ เสียงครางที่ปนเปไปด้วยความสะอื้นและการกระแทกกระทั้นที่ทรงพลังทำให้ป๊อปคอร์นลืมสิ้นทุกความเจ็บปวด เธอจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของไฟล์เพื่อระบายความเสียวซ่านที่พุ่งทะลุขีดสุด บทรักครั้งนี้ยาวนานและรุนแรงจนทั้งคู่แทบขาดใจ เป็นการร่วมรักที่เต็มไ ปด้วยเพลิงแค้นและแรงอารมณ์ที่ยากจะดับลง