รักละมุน Novels & Stories

เธอติดใจรสสวาทของเขื่อนจนยอมทำทุกอย่างไม่ว่าจะให้เธอทำอะไร ว่าง่ายๆคือยอมเป็นทาสของร่างสูงอย่างห้ามใจตัวเองไม่ได้ หลังที่เธอสมอารมณ์หมาย เธอก็ลงไปนั่งลำตัวของเขื่อน ปากสวยควบท่อนเอ็นอย่างดื่มด่ำปานว่ามันไอติมแท่งโปรด ปลายลิ้นลากเลียวนไปมา มองเขื่อนที่มองการกระทำของเธอ ไปด้วย “หึ้มมม..เอาเลยที่รัก..จัดการมัน..ดูดแรงๆ” สะโพกหนาขยับงอขาออกกว้าเล็กน้อย ยื่นมือมาลูบใบหน้าสวยพร้อมกับเรียกคำที่เจลชอบฟัง และมันกระตุ้นความแรงดูดท่อนเอ็นจนเสียวไปทั้งลำของเขาด้วย

ฉันพรมจุมพิตที่แก้มระคายเคราของเขา เราทั้งสองกอดกันแน่นราวจะหลอมรวมร่าง แสดงความรักต่อกันได้อย่างหวานแหว๋วแก้วมังกรสุดๆ เพื่อพิสูจน์ให้เห็นถึงคำว่า ‘ยิ่งนานยิ่งรัก’ นั้นมีอยู่จริง ................จบบริบูรณ์............... ลุงดามพ์ กระหน่ำลำเอ็น กรุงเทพมหานคร พฤศจิกายน 2562 เวลาราวๆ แปดโม งเช้า ในวันที่ลมหนาวเริ่มโชยพัดมาเปลี่ยนฤดูกาล

ฉันได้ต่อแถว ถือบัตรคิวของความรัก 阴天 傍晚 车窗外 ฟ้าครึ้ม ตอนเย็น นอกหน้าต่าง(รถ) 未来有一个人在等待 อนาคตมีคนหนึ่งกำลังรอคอย 向左 向右 向前看 มองซ้าย มองขวา มองข้างหน้า 爱要拐几个弯才来 ต้องเลี้ยวกี่โค้งถึงได้ความรักมา 我遇见谁 会有怎样的对白 ฉันเจอใครๆ จะพูดคุยกับเขาอย่างไร

ราคีล่อตาล่าใจ "ห้ามมองนะ" มือเล็กยกมาปิดบังอกอิ่มที่คนด้านบนเอาแต่จ้องจนใบหน้างามแดงก่ำเพราะความอับอายและแรงอารมณ์ด้วยน้ำเสียงแหบพร่าสั่นไหว จึงได้รับจุมพิตอ่อนหวานบดเบียดลึกซึ้งตักตวงเท่าไหร่ก็ไม่รู้สึกอิ่มไล้ลงมายังแก้มขาวผ่องจูบซับลงมาตามลำคอระหงขบเม้มจนเกิ ดสีแดงระเรื่อแสดงความเป็นเจ้าของ มือหนาลากไล้ลูบวนผิวกายหอมกรุ่นอย่างหลงใหล ริมฝีปากขบแม้มมาถึงทรวงสล้าง ส่งเรียวปากเข้าครอบครอง ดูดดุนจนตุ่มไตหดเกร็ง

เฮ้อ เสียงถอนหายใจยาวตลอดเส้นทางการกลับบ้านทำให้อรุณต้องหันไปมองหลายรอบ ใบหน้ากลกันต์ฉายแววเครียดอย่างเห็นได้ชัด เธอจึงเอื้อมมือไปบีบไหล่ลูกชายเบาๆ “แม่รักหวานไหมครับ” กลกันต์ถามทั้งๆที่หลับตาอยู่ “ยอมรับว่าแม่อาจจะเอ็นดูนิดมากกว่าเพราะคลุกคลีกับเขามากกว่า กับหวานแม่อา จจะรักแต่บางทีก็มีกำแพงกั้น แต่ให้ลูกรู้ไว้อย่างนึง ไม่ว่าลูกจะรักใครแม่ก็รักด้วย ถ้าจะเก็บเรื่องแม่มาคิดเอาไว้ทีหลังเถอะ ตอนนี้แม่ว่ากันต์ไปเคลียร์กับน้ำหวานให้เข้าใจก่อนดีกว่า”

ญ เพียงพริบตาเดียว แผ่นลูกไม้ชิ้นน้อยก็หลุดร่วงลงพื้น เผยปทุมถันคู่สวยอวบอิ่มระยับขาวเนียนตาชวนมองยอดอกสีหวานชูชันท้าทายสายตา “คุณรู้ตัวหรือเปล่าว่ามาทำอะไรที่นี่...” ภูดิศพึมพำถามเสียงพร่า ก่อนจะก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นแล้วเลื่อนต่ำลงมาครอบครองยอดอกอวบอิ่มเข้าไปใน� �พรงปากร้อน ชายหนุ่มส่งปลายลิ้นตวัดหยอกเอิน บดจูบและดูดกลืนเต้านมเธออย่างหิวกระหายสลับซ้ายขวา

ขณะที่เธอนอนซมอยู่บนเตียงเหมือนคนป่วยไข้ ไม่อยากน้ำไม่อยากอาหาร ตรอมใจกับสามีก็มีเมสเสจส่งเข้ามาในแอปพลิเคชันที่เธอเปิดเป็นสาธารณะอยู่ คนส่งก็คนเดิมซึ่งเคยบล็อกไปแล้วแต่มันก็ยังสร้างแอ็กเคานต์ผีมาตามรังควานเธออยู่ดี นางฟ้าสีเทา:คุณรามเขาไม่ได้รักแก เขามีคนรั กอยู่แล้ว อีกไม่นานคนรักของเขาก็จะกลับมา ถึงตอนนั้นแกจะโดนเฉดหัวทิ้ง [สติกเกอร์แมวทำหน้ายิ้มเยาะ]

เซิ่นหรูซวงเม้มริมฝีปากยิ้ม ก่อนจะค่อย ๆ กดนิ้วลงบนลิ่มเปียโนอย่างแผ่วเบา เพลงที่เธอเล่นคือเพลง “ความรัก” ซึ่งเป็นผลงานที่เว่ยอวิ่นลู่ลอกเลียนแบบคนอื่นมาสร้างเป็นผลงานของตนเอง

ซันจับ‍มือลม‍หนาวขึ้นมาคลึงเบา ‍ๆ‍ “ครับ ตกลงครับ” ลม‍หนาวพยักหน้า ดีใจจนน้ำตาไหล ความรักที่เขาคิดว่าเป็นไปไม่ได้ แค่ได้แอบชอบเขาก็ดีใจแล้ว แต่ตอนนี้ รักครั้งนี้มันกลายเป็นจริง จนเหมือนเขาฝันไป “ร้องไห้ทำไมครับ” ซันเช็ดน้ำตาให้คน‍น้องอย่างเร็ว

้อยอิ่ง “ลมทะเลตอนกลางคืนเริ่มเย็นแล้ว หนาวไหมครับ ‘ที่รัก’” คำว่า ‘ที่รัก’ ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกของมนุษย์น้ำแข็ง ทำเอาระบบประสาทของลลิตาชัตดาวน์ไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรัวเร็วจนแทบจะทะลุออกมานอกอก หญิงสาวได้แต่ยืนอ้าปากค้าง แก้มแดงปลั่งราวกับล ูกตำลึงสุก เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามค้นหาความล้อเล่น แต่มันไม่มีเลย มีเพียงความปรารถนาและความจริงจังที่อัดแน่นอยู่เต็มเปี่ยม