Romans & histoires ลิ้มรสรักชีค

“สวัสดีคะ ฉันชื่อน้ำพั้นช์เป็นเมียป๋าติน” น้ำพั้นช์ยกมือไหว้ตามธรรมเนียมไทยให้กับหญิงสาวที่คาดว่าน่าจะรุ่นพี่เธอไม่กี่ปี คำพูดแสดงตัวของเธอทำให้เอมมิกาอดขำไม่ได้ ผู้หญิงด้วยกันมักดูออกอยู่แล้วว่าคำพูดพวกนี้มันหมายความว่ายังไง “สวัสดีจ๊ะพี่ชื่อเอมมิกานะ เรียกพี่เอมเ� �ยๆ ก็ได้”

ถึงสายตาของพนักงานคนอื่นจะมองฉันไม่ดีเท่าไร แต่พี่พนักงานคนนี้…ดูจะแตกต่างจากพนักงานคนอื่นนิดหน่อยนะ ฉันว่า…ฉันควรจะผูกมิตรกับพี่เขาเอาไว้ดีกว่า “ว่าแต่…พี่ชื่ออะไรเหรอคะ?” “ขิม!!” สั้นๆงี้เลย “ยินดีที่ได้รู้จักนะคะพี่ขิม” “เลิกพูดมาก แล้วเอาเอกสารพวกนี้ไปก๊อปปี้ให้� �ันหน่อยไป”

พิชานันท์ยังคงกวาดตามองจนแน่ใจว่าเพื่อนไม่เป็นไรจริงๆ จึงหันไปพูดกับคนมาช่วยพวกตนเอาไว้ “ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ ถ้าพ่อเลี้ยงไม่ได้ผ่านมาช่วยไว้ พวกเราคงแย่แน่ๆ เลย” ชายหนุ่มพยักหน้าบอก “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว” “เกือบเหมือนกันค่ะ” เธอยิ้มแห้ง ก่อนจะหันมาแนะนำให้เพื่อนรู้ว่าเขาเป ็นใคร “นินสงสัยแย่แล้วใช่ไหม นี่คือพ่อเลี้ยงเตชทัต เจ้าของไร่ชาที่ใหญ่ที่สุดของไทยเลยนะ” ว่าแล้วก็หันไปเอ่ยกับพ่อเลี้ยงหนุ่ม “นี่เพื่อนของขิงเองค่ะ ชื่อชญานิน”

พิมแพรทองเม้มริมฝีปาก เธอเอื้อมมือไปหยิบช้อนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตักข้าวต้มคำเล็กๆ เข้าปาก “ที่ฉันยอมกินเพราะหิวค่ะ อยากเอาชีวิตรอด แต่ไม่ได้แปลว่าหายโกรธนะคะ” รสชาติของไข่เจียวเค็มกำลังดี บวกกับข้าวสวยนุ่มนิ้มอุ่นๆ ทำให้ดวงตาของเธอเบิกโพลงแสดงความอร่ อยให้ขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

กิ๊ก เพื่อนสนิทจากบริษัทเดียวกัน "ธีรัช! แกฟื้นแล้ว!" เธอวิ่งออกไปเรียกหมอด้วยเสียงดีใจ แต่ธีรัชกลับ…

เพียงอัปสร “ว้าย!!...คุณคีมคะ นี่ไม่ใช่...เอ่อ...นี่รัญนะคะ ปล่อยรัญเถอะค่ะ” เจ้าของร่างบางร้องขออย่างตื่นตระหนก พยายามดิ้นรนออกจากวงแขนแกร่งที่รัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก อ้อมกอดที่เป็นของคนอื่น มันเจ็บปวดเหลือเกินจริงๆ...

ญาณินท์ โยธินตระกูล (ลูกตาล) หญิงสาวสู้ชีวิตวัย 20 กว่าๆ ผู้แบกรับภาระครอบครัวไว้บนบ่า กลางวันเธอเป็นพนักงานบริษัททั่วไป ส่วนกลางคืนจำต้องผันตัวมาเป็นพีอาร์สาวพราวเสน่ห์ในผับที่หนุ่มๆ ต่างหมายปอง ทว่าลูกตาลไม่เคยชายตามองใคร เพราะลำพังแค่ดูแลพ่อและน้องๆ ก็หนักหนา เกินกว่าใครจะเข้ามารับไหว

ท่าทางคิดไม่ตกของคนตรงหน้า ทำให้การันต์ค่อนข้างลำบากใจเหมือนกัน แต่ตอนนี้เขาก็ไม่รู้ว่าจะทำไงดีเหมือนกัน แล้วก็เป็นห่วงมัญชิษฐาซึ่งตอนนี้ยังไม่ได้สติ แถมยังจะมีอาการตัวร้อนจัด แต่เธอกลับเพ้อพึมพำว่าหนาว และกอดเขาเสียแน่น “ผมชื่อการันต์ พิริยะสนิทชัยวงศ์ คุณน่าจะพอคุ้น ชื่อเสียงเรียงนามอยู่บ้าง” ถ้าคนบ้านเดียวกันก็น่าจะคุ้นชื่อเสียงเรียงนามของเขาบ้าง

แนะนำตัวละคร มิลเลอร์ อายุ26ปี สูง 189 เซนติเมตร เจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ติดอันดับท็อป5ในประเทศ และใหญ่ติดอันดับท็อป10ในเอเชีย

เหมือนโดนตบหน้าเลยอะ “อะไรละ.. ทั้งชีวิตฉันก็หวังแค่ถูกหวยเท่านั้นแหละ==*” “โชคลาภ ก็นับว่าเป็นสิ่งที่มองไม่เห็น” “แต่ฉันได้เห็นยมทูตอย่างนายไง นั่นก็หมายความว่า.. ฉันอาจจะมีโชคแบบบิ๊กเบิ้มรอฉันอยู่สักเรื่องก็เป็นได้”