ลูกสาวครูบ้านนอก Novelas e Histórias

เธอบอกเพื่อนซึ่งก็พยักหน้าเข้าใจในเหตุผล ลูกสาวที่พูดถึงนั้นคือ น้องอิ่มอุ่น เด็กหญิงอัจฉรียาพร เด็กหญิงตัวกลมป้อมตาโตปากนิด จมูกหน่อยแก้มแดงเหมือนเชอร์รี่ ผมหยิกสลวยวัยห้าขวบซึ่งเป็นแก้วตาดวงใจของคนทั้งบ้านลูกสาวของ อโนมา หรือ อ้อน คุณแม่ยังสาวซึ่งไปเป็ นวิทยากรพิเศษในงานเทศกาลอาหารไทยพื้นเมืองที่เชียงใหม่ เนื่องจากหญิงสาวเป็นอาจารย์สอนทำอาหารแสนสวยที่มีลูกศิษย์มากมายโดยเฉพาะลูกศิษย์ที่เป็นชายทั้งที่โสดไม่โสดพ่อบ้านเมียเผลอและไม่เผลอที่ขยันมาสมัครเรียนกันไม่เว้นแต่ละวัน

คำบอกเล่าของลูกสาวทำให้เธอเจ็บปวดทุกครั้งที่ได้ยิน เด็กหญิงเฌอริตากลับมาจากโรงเรียนก็จะมาเล่าให้ผู้เป็นมารดาฟังว่าคุณครูให้ทำอะไรบ้าง ตอนนี้ลูกสาวของฌาริยากำลังเรียนอยู่ชั้นอนุบาลหนึ่งที่โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่งที่อยู่ในตำบลที่เธออาศัยอยู่ “โถ! ลูกสาวของแม ่ รอแม่อีกนิดนะคะ แม่กำลังหาเงินมารักษาน้องเฌอให้หายป่วยเร็วๆ นะคะ” ขอบตาของผู้เป็นมารดาร้อนผ่าวขึ้นมาด้วยความสงสารลูกสาวจับใจ

จันทร์เจ้าหันหลังเดินกลับเข้าไปในบ้าน เธอแทบจะเป็นลมให้ได้กับสิ่งที่ลูกสาวทำ ยิ่งโตก็ยิ่งแสนจะดื้อ แถมยังชอบทำอะไรแผลงๆ ที่ทำให้เธอรู้สึกตกใจมากอีกต่างหาก เธอไม่อยากนึกสภาพตอนที่ลูกสาวอยู่ที่โรงเรียนเลย ต้องแสบจนคุณครูปวดหัวมากแน่ๆ

ภายในบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ มีขวัญพิชชา อคิราห์ และเด็กสาวอีกคนหนึ่ง เด็กคนนี้เธอชื่อนาเดีย เป็นลูกสาวบุญธรรมของอคิราห์ “คุณครูมาเบลคะ” “ว่ายังไงคะ” ระหว่างที่ขวัญพิชชากำลังเก็บอุปกรณ์การสอน เสียงเรียกของเด็กสาวทำให้เธอต้องหันไปขานรับด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“ดาวอยู่บ้านมั้ยลูก” “ค่ะแม่”เธอวิ่งออกมาต้อนรับผู้เป็นแม่ “เหนื่อยมั้ยคะ ไปเที่ยวหลายวันเลย” “นิดหน่อยจ่ะ สนุกดีนานๆได้ไปเปิดหูเปิดตา”

ปวิธโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อบอกลูกสาวของเขาถึงคุณครูที่จะมาสอนที่บ้านนับตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป “สวัสดีคุณครูอันนาสิลูก” “สวัสดีค่ะคุณครูอันนา” “สวัสดีค่ะหนูใบบัว” เธอทักทายเจ้าหนูน้อยกลับด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “ชื่อ...อะไรนะครับ?”

“ลูกสาวพ่อครูเฉลิมจะชกห้าคู่ต่อกันเลยนะเฮ้ย ตัวบางอ้อนแอ้นลมพัดแทบปลิวแบบนั้นจะยืนไหวเหรอ” “พวกเอ็งอย่าพึ่งตัดสินนังหนูเมลที่ภายนอก ถ้าเด็กมันไม่มีของตาเฉลิมจะยอมให้ลูกสาวชกตั้งห้าคู่ได้ยังไง เชื่อข้าสิ ลงข้างนังหนูเมลลินพวกเอ็งจะรวย”

บได้เป็นครูโรงเรียนประถมมันคือสิ่งที่ดีที่สุดแล้วสำหรับลูกสาวชาวนาแล้ว “เก่งมากลูกเสี่ยวหลิน” หลี่คงเองก็น้ำตารินพูดอะไรไม่ออก ไม่คิดไม่ฝันว่าจะมีวันนี้ เขาและภรรยาไม่มีปัญญาส่งเสียลูกสาวได้เรียนเหมือนกับลูกคนอื่นๆ หากไม่เพราะหลานสาวอย่างอิงอิงคอยบอกคอยสอนและชี้แนะ และยั งช่วยให้ลูกสาวของเขานั้นมีรายได้

พอเริ่มเรื่องนี้ทำให้หานอวี้เหิงนึกสงสัยจึงนั่งลงฟังเจ้าเด็กที่นั่งยอง ๆ เล่าให้เขาฟังอย่างออกรสชาติ “แล้วทำไมพ่อแม่ไม่สั่งสอนให้ไปโรงเรียนล่ะ” “พ่อแม่บอกแล้วลุงเหิง แต่หลานสาวของลูกสาวป้าหลี่บอกว่าติดผู้ชายมาก ผู้ชายเป็นคนบ้านนอกทำไร่ชา” บ้านนอกทำไร่ชาเช่นนั้น ก็มาหลอกสาว ๆ ในเมืองหรือเปล่า

​เธอก็แค่นางบำเรอ ตอนนี้มีฐานะเพิ่มคือเป็นครูพี่เลี้ยงให้ลูกสาวของเขา ที่เขาให้เงินเดือนสูงมาก เก็บเงินสักพัก เธอก็จะขอลาออก เขาจะยอมไหมนะ? ​แล้วเธอล่ะจะยอมไหม จะไหวไหมภูพิงค์ ​สาวน้อยแอบน้ำตาซึมจนต้องเบนไปทางอื่น ไม่มีใครเห็นเพราะพวกเขากำลังคุยกัน มณทิรายืน ตรงกลาง มือหนึ่งจับมือพ่อ อีกมือเอื้อมสะกิดของจับมือครูใหม่ ที่ส่งให้สาวน้อยแต่โดยดี มณทิราเงยหน้ามองบิดาสลับกับมองภูพิงค์เธอยิ้มกว้างแล้วพูดเสียงหวาน