สามีเช่นท่าน ชาตินี้ข้าไม่ต้องการ Novels & Stories

ข้าร้องไห้โฮ นี่มันคนโง่ชัดๆ ข้าคิดว่า...ข้าโชคดีเหลือเกิน ชาตินี้แม้ไม่อาจมีลูกเป็นของตัวเอง แต่ก็มีสามีที่รักข้าเสมอต้นเสมอปลาย

“ตอนนี้ยังไม่พร้อม ข้าอยากให้ความเป็นอยู่ของเผ่าดีขึ้นมากกว่านี้ ถึงตอนนั้นค่อยมีลูกก็ยังไม่สาย” “ไม่ใช่ว่าเจ้าไม่ต้องการมีลูกกับข้าจึงหาข้ออ้างมาเบี่ยงเบนความสนใจจากข้าใช่ไหม ?”

“รุ่ยรุ่ย ข้าจริงจังนะ เจ้าจะรักข้าด้วยอีกคนได้หรือไม่ ไม่สิ! ต้องรักข้ามากกว่าพวกเขาทุกคน” “ท่านอ๋อง! ท่านอายุเท่าใดแล้ว ยังจะมาอิจฉาแม้กระทั่งก้อนเลือดในครรภ์อีกหรือเจ้าคะ!”

แค่สามีไม่นอกใจก็พอใจแล้ว ถึงแม้ตอนนี้เขาจะไม่ไหว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะฟื้นฟูความเป็นชายชาตรีไม่ได้ เรามีความรักที่แน่นแฟ้นต่อกัน หากไม่ถึงที่สุด ฉันก็ไม่คิดจะหย่าขาด

“ขอเพียงข้าว อย่างอื่นไม่เอา ข้าอยู่เป็นคนงานของที่นี้ได้” “เอ่อ...เดี๋ยวข้าขอไปแจ้งกับคุณหนูก่อน ไม่รู้ว่าคุณหนูจะตกลงไหม” สวีห้าวไม่กล้าปฏิเสธเอง จึงคิดที่จะให้คุณหนูมาพูดเอง

“ขอโทษด้วยครับ แต่ลูกสาวคุณไม่ได้ต้องการแบบนี้” “…” แล้วท่านก็พูดไม่ออก “ลูกคุณไม่ได้ต้องการผู้ชายหน้าไหนมาดูแลทั้งนั้น” ผมตอบเสียงเรียบ ต่อท้ายคำพูดของตัวเองในใจว่า ‘เป็นเพราะคุณนั่นแหละ’ แต่ท่านอาจจะรู้อยู่แล้วโดยที่ผมไม่ต้องอธิบายยาวไปมากกว่านี้

ข้าจะไม่โกรธท่านแม้แต่น้อย ท่านจะเป็นท่านแม่ทัพที่ข้านับถือ แต่ไม่ใช่ว่าที่สามี"

"ไม่ได้จริง ๆ ขอรับ! ชิ้นนี้ไม่ได้ขอรับ" "เจ้ารู้ใช่ไหมว่าข้าเป็นใคร ข้าสามารถให้ท่านพ่อมาปิดร้านเจ้าได้ทันทีเลยนะ"

"อย่ามาใช้คำว่าอุตส่าห์กับฉัน เพราะฉันไม่ได้เป็นคนขอให้เธอทำ!" "....." หญิงสาวได้แต่ยืนนิ่ง มองดูผู้เป็นสามีเดินออกไปจากบ้าน โดยที่เธอนั้นก็ทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน

ความรู้สึกเหล่านี้มันแตกต่างจากความรู้สึกที่นางเคยมีให้กับสามีในอดีตชาติ นางรู้สึกได้ว่าเจียงมู่จื้อนั้นก็สนใจนางเช่นกัน เพราะเขามิใช่ชายที่จะมาสร้างไมตรีเพียงเพื่อตระกูลของตน “หากเป็นเช่นนั้นข้าก็มิขัดข้องอันใด แต่ว่า… อย่าเพิ่งออกเรือนไปก่อนที่ข้าจะสอบเค่อจวี่ผ่านนะขอรับ ข้ายังอยากมีท่านพี่คอยให้กำลังใจอยู่ที่จวนต่อไป”