หมอเทพแห่งเมืองใหญ่ Novelas e Histórias

สตรีวัยกลางคนเอ่ยตอบ "บุตรชายของเจ้าป่วยมานานหรือยังล่ะ" "ป่วยมาได้หลายวันแล้วขอรับ ข้าพาไปหาหมอในเมืองก็ไม่ดีขึ้นได้ยินคนในหมู่บ้านบอกว่าที่นี่มีหมอเทวดาสามารถรักษาได้ทุกโรคจึงลองพาบุตรชายมารักษาดู" บุรุษหนุ่มเอ่ยตอบ เขานั้นเสียค่ารักษามากมายให้กับหมอในเมืองแต่อ าการของบุตรชายกลับไม่ดีขึ้นเลยจนเงินที่เก็บไว้แทบไม่เหลือ ได้ยินจากชาวบ้านในหมู่บ้่นพูดว่าที่นี่มีหมอรักษาไม่คิดเงินสักอีแปะจึงตัดสินใจแบกบุตรชายที่อ่อนแรงเดินมายังหมู่บ้านแห่งนี้

"พ่อแม่พี่น้องต้องนอนไม่ได้สติอยู่ในโรงพยาบาลทั้งๆ ที่บาดแผลก็หายหมดแล้ว แถมยังฝันเห็นสถานที่เดียวกัน รู้จักกันหมดอีก มันจะเป็นไปได้ยังไงที่พวกเราแค่กลายเป็นเจ้าหญิงเจ้าชายนิทราเพราะการผ่าตัด มันต้องเกิดเพราะโรงพยาบาลใช้เวทมนตร์กับพวกเราแน่ๆ" คนที่พูดอยู่คือเทพทั ตในวัยห้าสิบปี บัดนี้ทั้งผอมทั้งดูแก่ไปถนัดใจ แต่น้ำเสียงเขายังคุ้นหูทุกคนอยู่ และความเชื่อมั่นที่มีต่อเขายังไม่เสื่อมคลาย

เมืองหลงไห่ เป็นเวลาร่วมเดือนแล้วที่หลินจื่อเยว่อยู่ที่นี่ หน้าท้องที่เคยแบนราบเมื่อเดือนก่อนยามนี้เกิดเป็นหน้าท้องนูนขึ้นมาให้เห็นแล้ว จากปกตินางจะเดินเข้าไปหาสมุนไพรที่เนินเขาทุกวัน ช่วงนี้เลยปรับมาเป็นเข้าไปหาวันเว้นวันแทน ภายในบ้านหลังใหญ่โตมิได้เปิดเป็นโรงหมออย่างที่อ าเยียนคาดเดา เพราะเห็นว่าหลินจื่อเยว่นั้นมีความรู้เรื่องการแพทย์ อีกทั้งยังปรุงยาบรรเทาอาการต่าง ๆ เอาไว้อีกมากมาย

“ซี้ด... เอาเข็มใหญ่ค่ะ ซี้ด... คุณหมอขา... ขอเข็มใหญ่ อื้อ... พลอยชอบใหญ่ๆ ซี้ด... ขอ... คุณหมอขา... เมียขอ ซี้ด...” “ได้เลยจ้ะเมียจ๋า หมอจะฉีดยาให้” เข็มใหญ่สุดถูกจ่อที่โพรงดอกไม้ ก่อนจะกดเข้าไปและผลุบหายจนมิด นั่นทำให้หล่อนกรีดร้อง ครางกระเส่าเร่งเร้าให้คุณหมอกระแทก เข็มใหญ่ใส่ร่องหล่อนไม่ยั้ง และตลอดทั้งค่ำคืนนี้ หล่อนคงถูกฉีดยานับครั้งไม่ถ้วน

“เจ้าเปรียบเสมือนพระโพธิสัตว์หญิงจริงๆ สิ่งเหล่านี้มีประโยชน์ต่อข้ามาก” อินชิงเสวียนมองดูเขาแล้วถามว่า “ได้ยินมาว่าเมื่อไม่นานมานี้มีหมอหัตถ์ศักดิ์สิทธิ์ ที่เชี่ยวชาญในการรักษาโรคที่ยากและซับซ้อน ค่อนข้างมีชื่อเสียงในเมืองหลวง คงจะเป็นเจ้ากระมัง”

: เรื่องนี้เป็นนิยายสะท้อนสังคม เนื้อหาบางช่วงบางตอนค่อนข้างหดหู่ใจ ชวนให้จิตตก นักอ่านท่านใดที่รู้ตัวว่าจิตใจบอบบาง อ่อนไหวง่าย แนะนำให้ข้ามเรื่องนี้ไปเลยนะครับ ด้วยรักและห่วงใย ***** “ใกล้จะได้เป็นหมอจริงๆ แล้วสินะ...” แม่ของสาวหน้าหวานที่กำลังนั่งพับผ้าจัดกระเป๋าเตรียมส่งเ ธอไปอยู่บ้านอา พูดดีใจเป็นปลื้มเมื่อรู้ว่าลูกสาวกำลังจะได้เป็นหมอ extern ซึ่งนี่ก็เป็นก้าวสำคัญอีกก้าวของเธอ กับเส้นทางการเป็นหมอ และ ‘ญะญ๋า’ ก็เป็นความหวังเดียวของคนเป็นพ่อกับแม่

เมื่อเข้าไปในห้องทำงานใหญ่สุดชั้นบนเมฆเดินไปวางเอกสารบนโต๊ะ แล้วหันกลับมามองพลับ เธอกำลังมองภาพวิวกรุงเทพฯที่มองจากกระจกพาโนรามา “ที่นี่...ดูน่ากลัวน้อยกว่าที่คิดนะคะ” เมฆเดินเข้ามาหา สบตาเธอ

หลินยิ้มให้คุณหมอแล้วมองป้ายชื่อด้านซ้าย คิ้วโก่งสวยผูกเป็นโบนิดๆ จำได้ว่าทัพเทวาเคยละเมอถึงชื่อนี้ หรืออาจจะเป็นเรื่องบังเอิญที่ชื่อเหมือนกัน “เมืองไทยยินดีต้อนรับนะคะ คุณกลัวเข็มมั้ยคะ” สายป่านชวนคนไข้คุยเพื่อให้ลืมความเจ็บและประเมินการโต้ตอบ

ไม่กี่วันหลังจากนั้น ก็ได้มีข่าวใหญ่โด่งดังไปทั่วทั้งเมืองหลวงราวกับพายุซึ่งข่าวที่ว่านี้ก็คือข่าวเรื่องที่คุณหนูใหญ่หรงจื่อเหยา ที่จู่ ๆ ก็ได้กลายมาเป็นหมอเทวดานั่นเอง

บทที่26.พิเศษสุดๆ งานแต่งของเพรีมาถึงในที่สุด โรงแรมใหญ่กลางกรุงเทพฯ จุคนได้เรือนหมื่น ผู้มาร่วมงานคราคล่ำ ต่างตบเท้ามาเป็นสักขีพยานเป็นแขกรับเชิญเมื่อผู้มีเกียรติส่วนใหญ่เป็นคนเด่นดังในสังคม มีแต่มหาเศรษฐีบินตรงมาจากทั่วโลก เพื่อให้เกียรติกับเจ้าภาพ เอรอน