หลังถูกยึดจวน นางงัดเสน่ห์มัดใจท่านแม่ทัพ Novels & Stories

เมื่อหงฮวาได้ยินก็โกรธขึ้ง “นางต้องหวังให้ข้ากลับมาไม่ได้อยู่แล้ว แต่สุดท้ายข้าก็กลับมา พรุ่งนี้พอเจอข้าแล้ว ข้าต้องทำให้นางเห็นดีแน่!” สาวใช้เอ่ย “หากเป็นบ่าวนะ บ่าวไม่รอวันพรุ่งหรอก ไปมันคืนนี้เลย! ช่วงรับมื้อเย็นของวันนี้ ท่านแม่ทัพก็เพิ่งด่านาง ตอนนี้นางระบายอารมณ์ไม่ได ้ วัน ๆ ทำเป็นสะใภ้ตัวน้อยต่อหน้าท่านแม่ทัพ ทั้งยังเอาแต่เพิ่มสาวใช้หน้าตาสะสวยในจวน ใคร ๆ ก็รู้ความคิดของนางทั้งนั้น คิดจะใช้วิธีการนี้เหนี่ยวรั้งหัวใจของท่านแม่ทัพนั่นแหละ”

​เมื่อรู้ว่าสตรีที่เปลือยเปล่าเย้ายวนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่สาวใช้ ไม่ใช่ญาติผู้น้อยที่ไหน แต่เป็น ‘สมบัติของเขา’ อย่างถูกต้องตามกฎหมายและประเพณี ความข่มกลั้นทั้งมวลก็มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบเถื่อนและความหิวโหยของหมาป่าที่ถูกปลดปลอกคอ! ​มุมปากของแม่ทัพหนุ่มกระต ุกยิ้มร้ายกาจ แววตาที่เคยสับสนและพยายามข่มกลั้น แปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อน ดุดัน และหิวโหยจนหลินเยวี่ยรู้สึกขนลุกซู่

ไม่เพียงเห็นด้วยที่ซื่อจื่อแยกจวนออกไป กระทั่งยังลงโทษองค์ชายรองเพื่อระบายโทสะให้พระนัดดาคนนี้อีกด้วยชั่วระยะเวลาหนึ่งบารมีของท่านแม่ทัพยิ่งทวีความยิ่งใหญ่ ในเมืองหลวงทั้งในที่ลับและที่แจ้งล้วนสืบข่าวว่าเขาแต่งงานแล้วหรือยัง กระทั่งยังเบนเป้าหมายมาที่พวกเขาทีเดียว พวกเขาจะทรยศท่านแม่ทัพได้อย่างไรเช่นนี้แล้ว สถานการณ์ที่กึ่งจริงกึ่งเท็จนี้ทำให้สตรีสูงศักดิ์เหล่านั้นจับต้นชนปลายไม่ถูก ก่อนที่จะสืบข่าวได้ชัดเจนก็ไม่มีผู้ใดยินยอมแต่งเข้าไปเป็นอนุ

เขาพยายามดึงความรู้สึกของตนเองกลับมาเช่นเดิม แต่ก่อนเคยมองนางเป็นเช่นไรก็จะมองเป็นเช่นนั้นต่อไป คนที่เกี่ยวข้องกับเรือนของฮูหยินรวมถึงห้องครัวถูกจับขังเพื่อสอบสวน มีข่าวลือแพร่ไปทั่วว่าท่านแม่ทัพสั่งโบยและลงโทษทุกคนจากเหตุการณ์ที่นายหญิงของจวนถูกวางยาพิษ

“เฮ้อ….ไม่รู้จะปากแข็งไปทำไมกันท่านแม่ทัพ รักท่านหญิงหว่านถิงก็บอกกับนางไปตามตรงเถอะ หากนางหนีไปแต่งงานแล้วท่านจะเสียใจยิ่งกว่านี้น่ะ” ฟึ่บ……จางจิ้งตกใจตาโตเมื่อท่านแม่ทัพละเมอคว้าตัวของเขาไปกอดเอาไว้เช่นนี้ “ท่านแม่ทัพ ข้าเองขอรับปล่อยข้าก่อน”

เหอจื่อหยางลืมตัวจนเผลอจับสองแขนนางไว้แน่น แล้วจับนางเข้าไปกอด แต่ทว่านางใช้สองมือผลักหน้าอกแกร่งของเขาเอาไว้ก่อน “ท่านแม่ทัพปล่อยข้าก่อน” หยางหยู่เฟยเผยสีหน้ายุ่งเล็กน้อย ที่ท่านแม่ทัพเหอทำตัวใกล้ชิดนางเกินไป

ฝ่ามือหนาเอื้อมไปหยิบตราประทับฮูหยินขึ้นมาเกาะกุมไว้ แน่นจนขอบเหลี่ยมมนของมันบาดลึกเข้าไปในเนื้อ จนร่างของแม่ทัพสั่นระริกอย่างยากจะควบคุม ยามนี้เขารู้ซึ้งแล้วว่าคำพูดของนางเมื่อคืนไม่ใช่คำขู่ นางจากไปแล้ว…ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและความหนาวเหน็บที่กัดกินหัวใจขอ งเขาจนแทบไม่เหลือชิ้นดี