หลังถูกยึดจวน นางงัดเสน่ห์มัดใจท่านแม่ทัพ Mga Nobela at Kwento

คืนนี้ นางได้ทำลายกำแพงความสุภาพจอมปลอมของเขาจนย่อยยับ และเปลี่ยนแม่ทัพผู้เคร่งขรึม ให้กลายเป็นสัตว์ป่าที่เสพติดร่างกายของนางจนถอนตัวไม่ขึ้น "ท่านแม่ทัพ..." นางกระซิบเสียงแหบพร่า ทั้งที่ยังหอบเหนื่อย "ยังไหวอีกไหมเจ้าคะ?"

เมื่อได้ยินเสียงนางบ่นเขาจึงเดินหน้าต่ออย่างผู้กุมชัยชนะ เรียวลิ้นเขาเก่งกาจและดูเหมือนอสูรร้าย เย้าหยอกหลอกล่อให้นางเคลิ้มไหว ก่อนต้องหลุดเสียงหวีดด้วยความสยิวจัด “อ๊ะ... ทะ… ท่าน แม่ทัพ” นางร้องจบจึงผวากอดเขาแน่น พร้อมกันนั้นก็ถูกจับให้นั่งซ้อน ทับบนร่างกายแกร่ง

แม่ทัพโจวจึงดันนางไปที่เตียงคร่อมทับเอาไว้หลวมๆ แล้วจับมือทั้งสองข้างกดลงข้างศีรษะของนางเอง เพื่อที่จะอธิบายให้คนตรงหน้าฟังถึงเรื่องราวทั้งหมด “เกิดเรื่องเช่นนี้ท่านยังจะรังแกข้าอีก เสียแรงที่ข้ารักท่าน ตอนนี้ข้าเกลียดท่าน ชิงชังเป็นที่สุด” ประโยคตัดพ้อนั้นทำให้แม่ทั พหนุ่มอดยิ้มไม่ได้กับความรู้สึกของนางที่หลุดปากออกมาแม้จะโกรธตนมากจนเปลี่ยนเป็นชิงชังแต่ก็รู้ว่านางแค่พูดไปเพราะความโมโห

แม่ทัพหยางเจี้ยนหลอมรวมจิตใจของเขาเข้าไปในจูบนี้ รสชาติที่หวานซึ่งมีเสน่ห์อย่างน่าหลงใหลทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะอยากสัมผัสนางอีกครั้ง เสียงกระเส่าของนางทำให้เขารู้สึกถึงอารมณ์ที่พลุ่งพล่านอย่างรุนแรง มือที่หยาบกร้านของท่านแม่ทัพบีบเคล้นหน้าอกของนางอย่างเต็มไม้เต็มมือ แม่ทั พหนุ่มดูดเลียหน้าอกของนางอย่างหิวกระหายราวกับว่าตัวของเขานั้นอดยากมานานเสียงร้องครวญครางที่เต็มเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ของนางปลุกเร้าความเป็นชายของท่านแม่ทัพอย่างเต็มที่ท่อนเนื้อของเขาแข็งผงาดตั้งชูชันพร้อมดึงมือของนางแตะสัมผัสมันแข็งตัวสู้มือนางอย่างเต็มที่

เสียงตวาดของซ่างกวนเหยียนบาดลึกยิ่งกว่าความเจ็บกาย ยิ่งได้ฟังประโยคถัดไปนางยิ่งรู้สึกราวกับกำลังถูกกระชากหัวใจแล้วถูกเหยียบซ้ำจนป่นปี้ "เจ้าตายไปข้าก็จะได้เป็นนายหญิงของจวนนี้ ครองรักกับท่านแม่ทัพ ไม่ต้องมีหนามยอกอกอย่างเจ้า" เพียะ!!

เหยาหมิงคว้าข้อมือนางรั้งให้นั่งลงที่เดิม “ท่านแม่ทัพมีอะไรจะพูดอีกหรือเจ้าคะ” “ข้าเคยบอกเจ้าในตอนที่เข้าจวนว่าห้ามทำให้จวนแม่ทัพเสื่อเสีย ไม่เช่นนั้นจะขายเจ้าให้หอนางโลม เจ้ายังจำได้หรือไม่” ใบหน้าเยือกเย็นจ้องมองนาง ท่าทีจริงจังของเขาทำให้นางไม่กล้าต่อปากต่อคำได้

ซูกุ้ยฟางนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง แล้วหันไปมองใบหน้าตนในกระจกทองเหลือง “ข้างามเยี่ยงนี้ ย่อมทำให้ท่านแม่ทัพหลงเสน่ห์ได้ไม่อยาก” “แค่หลงใหลไม่พอเจ้าค่ะ คุณหนูต้องทำให้ท่านแม่ทัพหยางคลั่งรักอย่างที่สุด สิ่งสำคัญคือเป็นแม่ให้แก่ลูกชายของเขาให้จงได้”

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งชะงักมือที่กำลังปักผ้าเพียงครู่เดียว ก่อนที่จะขยับมือปักผ้าต่อไปอย่างใจเย็น ก่อนจะย้อนถามเสียงเรียบว่า “แล้วเจ้าจะให้ข้าร้อนใจสิ่งใด ในเมื่อทางการได้ประทับตราเหอหลีของข้าและท่านพี่แล้ว บัดนี้ ข้าก็มิใช่นายหญิงของจวนอีกต่อไป มิใช่ฮูหยินของท่านพี่ ไม่สิ... ข้าคงต้องเรีย กเขาว่าท่านแม่ทัพเสียด้วยซ้ำ” “บัดนี้ ข้าและท่านแม่ทัพได้แยกทางกันอย่างสันติแล้ว เขาจะแต่งงานกับผู้ใดก็มิใช่ธุระกงการใด ๆ ของข้า เพราะฉะนั้น หากเจ้าต้องการให้ข้าร้อนใจไปกับเจ้าด้วย ข้าคงทำไม่ได้...”

ซูเหม่ยฉิงซุกตัวแนบกับหน้าอกของเขา มือของนางค่อยๆ ลูบไล้ไปตามเรือนร่างของแม่ทัพอย่างอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรัก นางตอบกลับด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความหมายและความเย้ายวน "ต่อไปนี้ทั้งตัวและหัวใจของข้าจะเป็นของท่านแม่ทัพแต่เพียงผู้เดียว"

เวลาเดียวกันที่หน้าประตูใหญ่จวนแม่ทัพ มีสตรีนางหนึ่งทำท่าลับ ๆ ล่ออยู่ไม่ไกลจากประตูใหญ่นัก ฝั่งตรงข้ามจวนมีตรอกเล็ก ๆ ที่เมื่อเดินเข้าไปจะมีโรงงานทำเครื่องเรือนอยู่ด้านในสุดปลายตรอกนี้ แต่เวลานี้มีสตรีนางหนึ่งยืนแอบอยู่และคอยเฝ้ามองไปที่ประตูหน้าจวนแม่ทัพ นา งนั้นคือสาวใช้ของอดีตฮูหยินหนิงอันที่ตอนนี้คงจะไม่มีทางได้กลับมาเป็นฮูหยินของแม่ทัพมู่หยางอีกแล้ว เพราะคนในจวนจับได้ว่านางวางยาเสน่ห์รัญจวนแก่แม่ทัพมู่หยางทำให้เขาเลอะเลือนจนหลงใหลนางอย่างขาดสติ