Novel & Cerita หลังถูกยึดจวน นางงัดเสน่ห์มัดใจท่านแม่ทัพ

“นั่นมิได้ขอรับ นี่เป็นคำสั่งของท่านแม่ทัพใหญ่ ในเมื่อเกี้ยวรับเจ้าสาวมาแล้วก็ถือว่าตอนนี้ท่านเป็นคนของแม่ทัพเซียวแล้ว หากท่านแม่ทัพไม่มีคำสั่ง ท่านก็ไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น” เผด็จการสิ้นดี! เมื่อเจอเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันเช่นนี้ นางก็อดขุ่นเคืองขึ้นมาไม่ได้

เสียงของแม่ทัพวิศรุฒเปลื่ยนไปและหนักแน่นขึ้น พร้อมกับเรียกขานไม่เหมือนแต่ก่อน “ก็ยิ้มให้นายไงท่านแม่ทัพ” ยิวพยายามจะลุกขึ้นแต่ไม่สามารถทำได้ เขาจึงขยับร่างไปมาและมองรอบตัว จึงรู้ได้ทันทีว่าโดนมัดไว้ “นายมัดเราไว้ทำไม” ยิวจ้องหน้าแม่ทัพวิศรุฒ

ฮวาอิงหลงเอ่ยกลับอย่างนึกรำคาญใจ “เมื่อเช้าข้าได้รับสารจากสายข่าว พวกเขารายงานกลับมาว่าท่านแม่ทัพถูกกลของข้าศึกบุกล้อมเอาไว้ ตอนนี้ท่านแม่ทัพถูกจับกุมตัวอยู่ที่เมืองเป่ยซาง เป็นตายยังไม่แน่ชัดขอรับ” ซินหยวนจงบอกความจริงออกไปอย่างนึกอยากจะกลั้นใจตาย

“กล้ามองข้ามข้า เช่นนั้น…ข้ามองข้ามท่านบ้างผิดแปลกอะไร” นางยืนจ้องหน้าคนเป็นสามี ”จวนแม่ทัพเหลียงนี้ ข้าไม่ได้เป็นใหญ่รองจากท่านหรือ!!บ่าวไม่รู้จักนายเช่นนี้…ข้าแค่สั่งสอนดูบ้างท่านมีปัญหาอะไร!!““คุณหนูที่นี่บ่าวตรวจสอบดีแล้ว ไม่ผิดแน่นอน แต่ว่า…” สาวใช้กลืนน้ำลายลงคอ มองคุณหนูของนางด้วยความสงสาร “แต่ว่าไร้คนต้อนรับสินะ” นางยกยิ้มยันบนใบหน้า ชาติที่แล้วนางเป็นถึงนางเอกเบอร์หนึ่ง แล้วเหตุใดต้องถูกชายป่าเถื่อนมองข้ามนางถึงเพียงนี้!! “ถ้าอย่างนั้น อย่ามาหาว่าข้าใจร้ายก็แล้วกัน!!”

นางกำนัลซู่ซู่ก้มหน้าลงเล็กน้อย สีหน้าตึงเครียดก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “แม่ทัพมู่ แม่ทัพมู่ได้รับราชโองการสมรสจากฝ่าบาทแล้วเพคะ…” เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉู่หว่านหนิงก็พลันชะงักมือ ดวงตาเป็นประกาย รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นอย่างดีใจใบหน้างดงามเต็มไปด้วยความด ีใจ ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับอยู่ได้ไม่นานก็พลันมลายหายไปจนสิ้น

เหยียนจวิ้นแหงนเงยใบหน้าขึ้นเล็กน้อย แววตาของแม่ทัพผู้เกรียงไกรฉายแววดุดันผสมผสานกับความหลงใหลอย่างรุนแรง เขารู้ดีว่าบัดนี้ร่างกายของนางกำลังเดินทางเข้าสู่ห้วงเหวแห่งความสุขสม เขาจึงเพิ่มแรงบีบคั้นจากมือแกร่งที่เคล้นคลึงสะโพกมนอย่างไม่เบามือ "อดทนไว้อีกนิดจงลู่ชิง เพรา ะข้ายังไม่คิดจะปล่อยให้เจ้าพ้นจากพันธนาการของข้าไปง่ายๆ เช่นนั้นหรอก"

เอาเถอะ…คืนนี้ตัวแม่อย่างนางจะเมตตาแสดงให้เห็นเองว่าสิ่งใดที่ทำให้คนอย่างแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ต้องโหยหานางไปชั่วชีวิต! “ท่านแม่ทัพเจ้าคะ...” น้ำเสียงหวานเยิ้มกระซิบแผ่วข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำเอาเซียวจ้านเฉิงขนลุกซู่ไปทั้งร่างอย่างไร้สาเหตุ เลือดในกายเลือ ดพล่านจนต้องกัดฟันกรอด

รอยยิ้มบนใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าพลันชะงักค้าง เมื่อสาวใช้คนเดิมเอ่ยประโยคถัดมาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก "ตะ... แต่ว่า..." "แต่อะไร? มีอะไรก็รีบพูดมา!" ฮูหยินผู้เฒ่าลี่ตวาดเสียงเขียว "แต่ท่านแม่ทัพ... ท่านแม่ทัพไม่ยอมให้นางไปเจ้าค่ะ!" สาวใช้ก้มหน้าตัวสั่นงันงก "ท่านแม่ทัพไปขัดขวางน างที่หน้าประตูจวน แล้ว... แล้วอุ้มฮูหยินหลินเวยกลับเข้าไปขังไว้ในห้องนอนของท่านแม่ทัพเองเลยเจ้าค่ะ!"

ตวนมู่เจียวโดนแรงโยกของม้าตัวใหญ่จนเวียนหัว เมื่อถึงประตูจวนแม่ทัพ โยวหย่งคังไม่ปล่อยให้หญิงสาวได้ดิ้นรนแต่อุ้มร่างน้อยเดินดุ่มๆถีบประตูเข้าไปจนทหารยามแตกตื่น แม่ทัพหนุ่มเดินตรงเข้าไปยังห้องนอนพลางจับหญิงสาวโยนลงบนเตียงจนผ้าคลุมกายหลุดลุ่ยออกมา

ูต้นทาง นางได้แต่แสยะยิ้ม หมายใจจะใช้เรื่องนี้เป็นการบังคับให้จางรั่วเวยร่วมมือกับนาง ผลักดันให้นางขึ้นเตียงท่านแม่ทัพให้ได้สักครั้ง อย่างไรบุรุษเมื่อมีความต้องการย่อมต้องหาทางระบายอารมณ์ นางเฝ้าสังเกตหลายครั้งหลายครา ท่านแม่ทัพเองแม้ไม่ได้นอนที่เรือนกับฮูหยินน้อย แต่ก