หลังถูกยึดจวน นางงัดเสน่ห์มัดใจท่านแม่ทัพ Mga Nobela at Kwento

แม่ทัพใหญ่ไป๋และไป๋ฮูหยินที่เห็นเช่นนั้นก็ลมออกหูทันควัน "จื่อเอ๋อร์ หมายความอย่างไร?!!!" "ท่านแม่ ไต้ซือผู้นี้คือคนที่ทางการตามจับอยู่ขอรับ ท่านทั้งสองคนโดนเขาหลอกแล้ว"

ในจังหวะนั้นเอง ท่านแม่ทัพยื่นมือออกไปรั้งไว้ได้ทัน ทั้งยังประคองให้คุณหนูซบกับอกของตนอีกด้วย เสี่ยวเถาถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทว่าเพราะเมื่อครู่เผลอส่งเสียงดังออกไป จึงทำให้ท่านแม่ทัพเลื่อนสายตามองมาทางนี้ เสี่ยวเถาสะดุ้งเฮือก รีบก้มหน้าอย่างทำอะไรไม่ถูก “เจ้าเอาพ ัดมาช่วยวีให้นางหรือ”

บทที่ 18 สตรีนางนั้นเป็นใคร เมื่อรองแม่ทัพหนุ่มเห็นภาพตรงหน้า ก็ทำได้เพียงถอนหายใจออกมา แล้วส่ายหัวอย่างจนปัญญา เพราะเขารู้ดีว่าทุกครั้งที่แม่ทัพใหญ่หยิบมีดแกะสลักขึ้นมา มือของเขาก็จะทำงานต่อไป ส่วนจิตใจก็เหมือนล่องลอยหายเข้าไปในภวังค์อันไกลโพ้น ไม่ว่าใครจะเอ่ ยสิ่งใด ก็ยากที่จะเข้าถึงเขาได้ “ท่านแม่ทัพช่างน่าสงสาร ไปรักคนที่ไม่คู่ควรจะรัก แม้ว่าท่านจะเป็นแม่ทัพใหญ่และมีอำนาจมากเพียงใด แต่กลับไม่อาจประสบความสำเร็จในเรื่องความรัก” แม่ทัพประจิมหนานเหริ่นเอ่ยขึ้นด้วยความเศร้า เพราะสงสารแม่ทัพใหญ่

“เป็นมันจริง ๆ ที่กล้าลักพาตัวสตรีของข้าไป” คุณชายรองจวนแม่ทัพบูรพาสบถออกมาอย่างมีโทสะ เกรงว่าที่ขอย้ายกลับเข้าเมืองหลวงอย่างเร่งด่วนคงคิดจะแย่งนางไปจากเขาสินะ

ก่อนหน้านี้สองสาวใช้เคยหวาดกลัวการโยกย้ายตามเจ้านายมาพำนักอยู่จวนเฉิน ทว่าบัดนี้พวกนางกลับยิ้มออกได้ “บ่าวไปสืบมาแล้ว เรือนหอหลังนี้เป็นเรือนที่ท่านแม่ทัพอาศัยอยู่ลำพัง ไม่มีสาวใช้อุ่นเตียงสักคน”

“ข้าถือโอกาสหลังจากลั่วชิงยวนกินยาแล้วหลับไป แอบเข้าไปในห้องนางเพื่อจุดกำยานปลุกกำหนัด” “ข้าทำไปก็เพื่อท่านแม่ทัพนะเจ้าคะ” “ท่านแม่ทัพเอาใจนางทุกวัน แต่นางกลับมิแยแส ข้าเพียงหวังให้ท่านแม่ทัพสมหวังเจ้าค่ะ!”

นำสินสอดมาให้ยาวสุดถนน ข้ารับรองว่าเจ้าแต่งกับข้าเจ้าไม่มีวันน้อยหน้าสตรีใด แม่ทัพหลิวยืนกอดอกดูหีบของหมั้น เขาค่อนข้างไม่พอใจที่คนของเขานำสินสอดมาได้แค่นี้ ตอนให้รองแม่ทัพจัดการก็โดนเอ่ยหยอกล้อจนทำหน้าไม่ถูก ‘เพิ่งเจอนางสามวันที่แล้ววันนี้หอบสินสอดไปหมั้นหมายท่านแม่ทัพท่านไม่ธ รรมดาเลย นอกจากจะต้องเรียนรู้เรื่องการรบจากท่านข้าคงต้องขอเรียนวิชามัดใจสตรีจากท่านแล้ว’ เขาอยากตะโกนดังๆ มัดใจอะไรเล่า เขาใช้โอกาสที่นางหมดสิ้นหนทาง ต้อนเข้าห้องแล้วปิดประตูขังต่างหากเล่า ที่สำคัญประตูนี้ไม่มีกุญแจไขซะด้วย คิดแล้วก็ยืนยิ้มอยู่คนเดียว

“ท่านไม่เข้าใจอะไรเลย มิน่าเล่าถึงได้โล่ให้ไป๋รั่วเวยจูงจมูก” “ท่านหญิง!!” “ข้าไม่มีอะไรจะพูดกับท่านอีกแล้ว” “จับตัวนางไป” ""ขอรับ!!"" “เดี๋ยวก่อน” “ท่านแม่ทัพ” “อย่าให้นางบาดเจ็บ ปลดตาข่ายนั่นออกแค่มัดมือนางก็พอ”

จ้าวเยว่ยังคงอ้อนสามีต่อ เป็นไปไม่ได้อยู่แล้วที่แม่ทัพใหญ่ผู้นี้จะไม่ตามใจภรรยา เขามองนางแล้วยิ้มให้ “เช่นนั้นก็ไปแต่งตัวเถอะ ”

ราวกับว่าคำพูดของแม่ทัพหลงกำลังแทงใจดำของนางอยู่ ความรู้สึกกดดันทำให้นางพูดติดขัด แต่ทว่าตอนนั้นเองที่ร่างเพรียวของนางถูกรวบเอาไว้แนบอกของแม่ทัพหลง นางมองตามไม่ทัน และไม่สามารถใช้ทักษะจากระบบได้ เพราะถูกจับเอาไว้แน่น ร่างของนางถูกตรึงไว้แนบกับกำแพงห้อง โดยมีร่างให� �่ของเขาดันให้นางถอยจนติดกำแพง ไหนจะแขนใหญ่ที่รัดเอวบางให้แนบชิด ราวกับถูกพันธนาการเอาไว้ หนีไปไหนไม่ได้แล้ว “ท่านจะทำอันใด อย่าทำตัวเช่นนี้กับข้า”