องค์ชายเย็นชาหลงรัก: ฮองเฮาหมอเทวดาไม่ใช่คนที่จะรังแกง่าย Novels & Stories

อย่ากระนั้นเลย ขนาดว่าบ้านเมืองสุขสงบแล้วการแพทย์เป็นหนึ่งในใต้หล้า ตัวละครเอกของเรื่องคือหมอหลวง ‘ไท่ซือจิ่ว’ ได้รับการขนานนามว่าเป็นหมอเทวดา ฝีมือเก่งฉกาจเสียจนเป็นที่ถูกใจของฮ่องเต้และเชื้อพระวงศ์ ว่ากันว่าไม่มียาตำรับใดที่เขาไม่สามารถปรุงมันขึ้นมา ครั้งหนึ่ง ฮองเฮา องค์ก่อนเกือบถูกลอบปลงพระชนม์ด้วยยาพิษของแคว้นศัตรู ไม่ว่าหมอคนไหนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าไร้หนทางแก้ แต่เมื่อมาถึงมือหมอหลวงผู้นี้ ฮองเฮากลับรอดชีวิตราวปาฏิหาริย์

องค์ชายแห่งแคว้นหนานเซี่ย ผู้ครองเพลิงอันเกรียงไกร เล่าลือกันว่า หนานกงเยี่ยนหลัวคือโอรสที่ฮ่องเต้โปรดปรานที่สุด ทุกสิ่งที่เขาปรารถนา ล้วนต้องสมดังใจประหนึ่งเพียงเอ่ยขอ แม้จะเป็นดวงดาวบนฟากฟ้า ฮ่องเต้ก็ยอมเด็ดลงมามอบให้ เล่าลือกันว่า เขาโหดเหี้ยมเย็นชา ไม่ได้มีเมตต าต่อผู้ใด

องค์ชายหานเย่ว์นั่งนิ่งราวกับรูปปั้น ใบหน้าของเขาเย็นชาไร้อารมณ์ แต่ภายในใจกลับเกิดความวุ่นวายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สตรีที่เขาเคยรู้จักคือสตรีที่อ่อนแอ เป็นเพียงของตกแต่งในวังที่รอวันอภิเษก แต่สตรีที่ฮูหยินซูเล่าถึงคือ นักการค้าที่เฉลียวฉลาด เด็ดขาด และมีความมุ่งม ั่นที่น่าเกรงขาม

แต่ในความเย็นชานั้น กลับซ่อนความอบอุ่นที่นางไม่ยอมเผย ในขณะเดียวกัน ณ ตำหนักฮองเฮา มีสตรีหนึ่งกำลังโกรธเกรี้ยว องค์หญิงหลงหลง หลานสาวคนโปรดของฮองเฮา งดงามอ่อนหวาน แต่จิตใจเอาแต่ใจ นางหลงรักแม่ทัพหลงเทียนอวี่มาตั้งแต่ยังเด็ก

นานๆ ทีจะได้ไปเที่ยวผ่อนคลาย แถมทริปนี้คู่หูร่วมเดินทางยังเป็นถึงคุณหมอศัลยแพทย์สุดหล่อระดับพรีเมียมอีกต่างหาก ถ้าจะให้สารภาพตามตรง... ของขวัญแอบคิดว่าเธออาจจะ ‘ตกหลุมรัก’ ผู้ชายคนนี้เข้าให้แล้ว ตั้งแต่แรกพบที่สบตากันในร้านหมูกระทะวันนั้น เธอชอบในความหล่อเหลา ม าดนิ่ง เงียบขรึมและดูน่าค้นหา ทว่าภายใต้ความเย็นชาเหล่านั้น... เขากลับมักจะมีรอยยิ้มละมุนและแววตาอ่อนโยนส่งมอบให้เธอเสมอ โดยที่เธอเองก็ไม่รู้เลยว่า... รอยยิ้มนั้นอาจเป็นเพราะแววตาของเธอ มันช่างซ้อนทับกับ ‘ใครบางคน’ ในอดีตของเขาเหลือเกิน

หลันฮวาไม่คิดว่า ท่านตาจะโหดเพียงนี้ แม้หยางอ๋องไม่รับนางเป็นชายา แต่ท่านตาก็ยังจะเอาดวงตาของเขา ช่างเป็นหมอเทวดาที่ไร้น้ำใจนัก "แม่นางหลัน ข้าสงสารท่านอ๋อง" อาหวังที่ได้ฟังเสียงขลุ่ยของหยางอ๋องทุกวัน เริ่มที่จะสงสารเจ้านายแล้ว ไม่รู้ว่ากี่ปีพระชายาจะฟื้นขึ้นมา

งออกปากขอพาตัวหลานรักกลับตำหนัก ก่อนพาหลานสาวอย่างเธอออกมา ยังเหน็บแนมฮองเฮาไปอีกดอกหนึ่ง. “คาดไม่ถึงว่าที่แท้แล้วฮองเฮาก็รักใคร่เอ็นดู ใส่ใจหมิงเซียนของข้าถึงเพียงนี้ ช่างสมกับที่ผู้คนเล่าลือว่า ‘ฮองเฮาเป็นผู้มีอุปนิสัยอบอุ่น อ่อนโยน มีจิตใจเมตตาอารีและเ ป็นธรรม รักเอ็นดูองค์หญิงองค์ชายทุกองค์อย่างเท่าเทียมกัน’ โดยแท้”

“อะไรหรือหลานย่า หากเจ้าปรารถนาสิ่งใดเจ้าบอกย่ามาได้เลย” ไทเฮาเสิ่นเหยานั่งโอบกอดหลานสาวอันเป็นที่รักเอาไว้ด้วยความทะนุถนอม และพระองค์ก็ทรงรักหลานสาวคนนี้ที่ช่างเอาอกเอาใจนางมากกว่าใครๆ และทรงเกลียดชังพระธิดาบุญธรรมของฮ่องเต้มากที่สุด

ฉันอ่อนไหว อดไม่ได้ที่จะครางเบาๆ การนวดนี้มันช่างอ่อนโยนและสบายตัว และเป็นเวลานานากแล้ว ที่ฉันไม่ได้มีแฟน เมื่อรวมกับใบหน้าที่หล่อเหลาของคุณหมอกู่ ทำให้ฉันรู้สึกกระสับกระส่ายเล็กน้อยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ "กวนหราน เธอไม่สามารถดูหมิ่นคุณหมอกู่แบบนี้ได้ เขาเป็นหมอเทวดา!"

“อืม ก็ชอบนะ แต่แกก็รู้ตั้งแต่เกิดมาฉันยังไม่เคยมีแฟนเลย จะให้มามีแบบนี้มันก็กะทันหันไปป่าว” “อืมก็จริง แต่แกไม่ใช่แฟนนี่หว่าแกเป็น มอ สะระ เอีย แล้วนี่ ฮะฮะฮะ” หมอตายังล้อไม่หยุด