องค์นางประกาศิต Novels & Stories

ภายใต้แสงอาทิตย์ยามสายที่ทอดผ่านกลางเมืองหลวงร่างหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างเงียบงันที่เบื้องหน้า โรงประมูลร่างนั้นคือ ไป๋เสวี่ยหรง สตรีในหน้ากากขาว ผู้มีพลังปราณที่แม้แต่เหล่ายอดฝีมือยังต้องหลบทางให้เพียงแค่ฝ่าเท้าของนางแตะพื้นหินหยกเบื้องหน้าโรงประมูลปราณที่สงบนิ่งแต่เปี่ย มด้วยพลังอำนาจกลับแผ่ขยายออกไปเป็นคลื่นความกดดันที่ไร้เสียง… แต่แหลมคมถึงระดับจิตวิญญาณ เพียงพริบตาเดียว เฉินหลินซาง เจ้าของโรงประมูลซึ่งอยู่บนชั้นสูงสุดพลันลืมตาขึ้นจากสมาธิ สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นรื่นรมย์ทันที “ฮ่า ฮ่า! ข้าไม่คิดเลยว่าท่านจะมาถึงเร็วปานนี้!”

ฉีลู่มานั่งกอดเขา "อย่าคิดเช่นนั้นสิเพคะ ท่านเป็นสวามีที่ดี...เป็นบิดาที่ประเสริฐ ผู้ที่มาหาเรื่องครานี้เป็นถึงพระเทวีแห่งซีไห่...เป็นมังกร ท่านเป็นมนุษย์...จะต่อกรกับนางได้อย่างไร แม้แต่ข้าเอง...ก็ยังไม่มั่นใจว่าจะสู้นางได้หรือไม่" "สู้ได้หรือไม่พี่ก็จะสู้" "เสด็จพี่...ท่านจะต้อ งเป็นฮ่องเต้ในอนาคต อย่าได้เอาตัวมาเสี่ยงกับข้าเลยเพคะ คนที่พระนางแค้นเคืองคือข้า ให้ข้าเป็นผู้จัดการเองเถิด ข้าไม่ต้องการทำให้ท่านต้องร้อนใจอีก"

เมื่อครู่เขาเรียกนางนั้นหรือ แล้วรู้นามของนางเช่นนี้ ไม่ใช่ว่านางไปสร้างศัตรูไว้ที่ไหนอีกจริงๆ นะ “องค์ชายสาม” หญิงสาวตรงหน้ากล่าวทักชายหนุ่มเสียงแผ่ว นางหน้าตาสง่า ผิวพรรณเนียนขาวดุจเนื้อหยก นับเป็นยอดโฉมงามผู้หนึ่งก็ว่าได้ องค์ชายสาม? เป็นผู้ใดกันเล่า นางไม่เคย มีความแค้นด้วยเสียหน่อย

"นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ข้าพเจ้าขอประกาศแต่งตั้งให้ สถาปนิกเกรซ แห่งดินแดนเบื้องบน ดำรงตำแหน่งอันทรงเกียรติและสูงส่งที่สุดแห่งอาณาจักรบาดาล นางคือผู้ที่คืนลมหายใจให้แก่มหาสมุทร นางคือผู้ปัดเป่าความตายและนำพากระแสน้ำที่ใสสะอาดกลับคืนมา นางคือ ธิดาวารี อย่างเป็นทางการ!" สิ้นคำประกาศอันกึกก้อง เสียงโห่ร้องไชโยและเสียงปรบมือก็ระเบิดขึ้นราวกับภูเขาไฟใต้น้ำที่ปะทุขึ้นมา ประชาชนเงือกนับแสนชีวิตต่างชูมือขึ้นและตะโกนเรียกขานฉายานามใหม่ของนางอย่างกึกก้องและพร้อมเพรียง

มีกำลังมากกว่าสาวใช้ทั่วไปมากนัก ซึ่งความเป็นจริงแล้ว นางมิได้เป็นเพียงสาวใช้ แต่เป็นองครักษ์ที่ติดตามมาจากซานชี แต่ไม่อาจเปิดเผย เพราะนางได้รับคำสั่งจากท่านอ๋องเจ็ดให้ปิดเป็นความลับ เพื่อคอยดูแลผู้เป็นนายอยู่ห่าง ๆ ด้วยเหตุผลบางประการที่นางเองก็ไม่อาจรู้ได้เ ช่นกัน หรู่อี้เร่งช่วยเหลือผู้เป็นนายให้กลับมาหายใจอีกครั้ง น้ำตาของหญิงสาวไหลออกมานองหน้า เพียงแค่ลับตานางมิถึงครึ่งชั่วยาม ไม่คิดว่าคนใกล้ตัวจะเป็นคนลงมือ

คงสุดจะทนแล้วจริงๆ ผู้หญิงท่าทางนุ่มนิ่มอย่างอรพินท์ถึงได้ระเบิดอารมณ์ออกมา “อ้อน...” โยษิตาครางเรียกชื่อเพื่อนเสียงแผ่ว “เดี๋ยวสิอ้อน ฉันยัง...”

นางไม่ได้ป่าวประกาศออกมา หากแต่ถือวิสาสะย่างกายเข้าใกล้แท่นบรรทม ลมหายใจอุ่นรินกระซิบอยู่ข้างพระกรรณพระกรรณของฮองเฮา “บังอาจนัก!! เด็ก ๆ จับตัวนางคนนี้เอาไว้” เสียงของนางกำนัลคนสนิทของฮองเฮาตวาดเสียงดังลั่น โดยมิเกรงพระทัยไทเฮาสักนิด

จื่อเถาหันไปถามองค์ชายรองที่มาเป็นแขกนางทุกวัน จ่ายเงินบ้างไม่จ่ายเงินบ้างจนนางชินเสียแล้ว “เขาน่ะอกหัก” องค์ชายรองป้องปากกระซิบ “สตรีนางใดปฏิเสธเขากัน เขารูปงาม ฐานะและตำแหน่งรองเพียงฝ่าบาท สตรีนางนั้นโง่จริง” จื่อเถากระซิบกลับ เรียกสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกให้องค์ชายรอง แต่เขาจะพูดได้อย่างไรว่าเป็นนาง เขาก็ไม่ได้กินอาหารร้านนางเปล่า ๆ นะสิ

นางกำนัลรับคำ ในขณะนั้นเองขันทีหน้าตำหนักตงกงก็ประกาศขึ้นว่า “องค์หญิงฉีหนิงเสด็จ” “องค์หญิงฉีหนิง.... นางเป็นน้องสาวขององค์ชายรัชทายาทรึ”

“เท่าไรดีนะ ว่ายังไงนิต้องการเงินเท่าไรดี อุ๊ย! ลืมไปว่าไม่ได้ชื่อ ‘นิรยะ’ แต่ชื่อว่า ‘นรกานต์’ นรกเพรียกหาแล้วค่ะท่าน” ไม่ใช่ ‘นิรยะ’ แต่เป็น ‘นรกานต์’ “พวกแกไม่ต้องมาพูดบ้าๆ ไม่ต้องมาชักแม่น้ำห่าเหวอะไรทั้งนั้น แกอยากได้เงินเท่าไร บอกมาเลย! จะเอากี่ล้าน จะสิบล้านร้อยล้านฉันก็ให้ พวกแกได้ แค่ไปให้พ้นจากฉันกับลูก”