องค์นางประกาศิต Novels & Stories

ซีฮ่าวยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงท่าทางนางเมื่อครู่นี้ "นางเป็นใครหรือขอรับ" จางหมิงเอ่ยถาม "นางคือองค์หญิงปีศาจน้อย ลู่เอิน" "ข้าก็ว่านางดูคุ้นตา นางคล้ายแม่นางชีเหนียงนี้เอง"

ภูริตาเรียกอโนมาอย่างสนิทสนมและเชื่อใจ เธอจำผู้หญิงใจดีสามคนนี้ได้ และเธอชอบผู้หญิงนัยน์ตาสวยโศกคนนี้คนที่มีรอยยิ้มหวานๆ เสียงเพราะๆ เวลาคุยกับเธอ เธอรู้สึกรักและไว้ใจผู้หญิงคนนี้มากเธอจำชื่อได้คนนี้ชื่ออ้อนและอีกสองคนชื่อ แมงปอกับเนตร “สวยมากริต้า วาดเ สร็จแล้วอ้อนขอได้ไหมจะเอาไปติดโชว์ที่บ้านเลย” “ได้ๆๆ ริต้าให้อ้อน เดี๋ยวจะให้เนตรกับแมงปอด้วย สวยๆๆ ริต้าวาดสวย”

"ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง นี่คือองค์หญิงหย่งชิง พระธิดาของฮ่องเต้!!!" หนิงเจียวขมวดคิ้วมุ่น นางจะไปรู้ได้อย่างไรกัน เรื่องเพียงเท่านี้ก็ทำให้กลายเป็นเรื่องใหญ่เชียวหรือ นางมองนางกำนัลผู้หนึ่งที่ยืนต่อว่ามองนางด้วยสายตาดูแคลน

หญิงนางนี้คงไม่ได้โดนยาพิษแล้วคิดจะใช้เจ้านายของพวกเขาเป็นยาถอนหรอกใช่ไหม? หญิงนางนี้ไปเอาความกล้าบ้าบิ่นนี้มาจากไหนกัน นางไม่รู้หรือว่าเจ้านายของเขาคือเทพสงครามแห่งแคว้นเย่ ผู้กุมอำนาจสูงสุด เพียงพลิกฝ่ามือก็เรียกฟ้าเรียกฝนได้ เพียงประโยคเดียวของเขา นางก็สามารถหา ยไปไม่เหลือแม้แต่ศพให้ฝัง

พระแพงยิ้มรับ เสียงฮือจากคนที่มุงดู และนักข่าว รวมเกือบร้อยชีวิต ฮือฮาเสียงสนั่น “ฉันจะฟ้องเธอ” อริศราประกาศ “ค่ะ ยินดี”

ประมุขแห่งพรรคบุปผาสวรรค์ หนึ่งในพรรคมารอันน่ายำเกรงและแข็งแกร่ง เจ้าของสมญา นางมารหมื่นบุปผาแห่งวังบุปผาสวรรค์ จอมยุทธทั่วแผ่นดินต้องการตัวนางมิใช่ด้วยรูปโฉมสคราญหากแต่เป็นเพราะชื่อเสียงร่ำลือถึงความอำมหิตจากการเข่นฆ่าผู้คนบริสุทธิ์มากมาย นางคือผู้ชั่วช้าในสายต าของคนภายนอกหากสำหรับหยางเซิงไต้ซือแล้ว ฟางซินคือเด็กสาวไร้เดียงสาผู้ซึ่งถูกหล่อหลอมมาด้วยความโหดร้าย

บริกรในชุดสูทเรียบร้อยผู้รอรับออเดอร์ก็ดูตื่นเต้นไม่น้อย เวลานี้ใครกันบ้างละ จะไม่รู้จักนางสาว งามเลิศ แสนฤทัย เจ้าของฉายานางร้ายขี้แย่ง..อดีตดาราตัวท็อปของประเทศ “เอ่อ คุณงามใช่มั้ยครับ”

คีรดาจึงจำต้องรีบปีนขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายอย่างเร็วไว ก่อนจะผวาโอบรัดเอวคนขับเอาไว้แน่นเมื่อมอเตอร์ไซค์คันใหญ่พุ่งทะยานออกไปราวกับลูกธนูถูกยิงออกจากแหล่ง ไม่รู้จะรีบไปไหน หรืออารมณ์ยังไม่ปกติจนต้องไปลงกับการขับมอเตอร์ไซค์ อันนี้เธอก็ไม่อาจทราบได้ คนประกาศิตน่ะคงไ ด้กอดแนบแน่นสมดังใจ หากสาวน้อยคนนั่งซ้อนท้ายนี่สิ ได้แต่หลับตาปี๋ พร้อมกับภาวนาให้ถึงบ้านโดยสวัสดิภาพเท่านั้น **********

องค์จักรพรรดิโจวหมิงตี้ถึงจะรู้จักกันโดยส่วนตัวแต่เขาก็ไม่อาจช่วยเหลือนางได้ นางรู้ดี เป็นราชาต้องไม่ลำเอียง เสียงประกาศเรียกชื่อเดิมของนาง ‘มู่เหยียน องครักษ์ประจำตัวแม่ทัพใหญ่ทิศอุดร' ดังขึ้น หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึกอีกครั้ง ยืดหลังตรงแล้วออกเดินเข้าท ้องพระโรง สองข้างทางเป็นบรรดาขุนนางยศน้อยใหญ่เต็มท้องพระโรง เบื้องหน้าเป็นแท่นบัลลังก์สูงสีทองอร่ามลายสลักรูปมังกร มีร่างกำยำขององค์จักรพรรดิประทับอยู่

ไม่ช้าหญิงสาวอาภรณ์เขียวอ่อน ใบหน้างดงามบนเกศานิลกาฬเงาประดับปิ่นเงิน ก้าวย่างดำเนินมายังอุทยานจันทราประกาศิต แล้วดำเนินมาตรงหน้าไท่จื่อ “อิ๋งหงเกอเกอ” พระสุรเสียงสดใสตรัสเรียกไท่จื่อให้สนใจพระนาง ไท่จื่อทรงวางพระสูตรลง ทอดพระเนตรมองหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้ากำลังย่อ พระองค์บังคม พระองค์ไม่ใช่ใครอื่น พระองค์คือหมิ่นหลันกงจู่ (เกอเกอ แปลว่า พี่ชาย)